VII SA/Wa 471/12

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła- Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 maja 2012 r. po rozpoznaniu wniosku E. M. i K. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi E. M. i K. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: przyznać E. M. i K. M. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 10 kwietnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęły formularze wniosków o przyznanie prawa pomocy E. M. i K. M. w których wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych. Z nadesłanych formularzy wynika, że wnioskodawcy są małżeństwem, prowadzącym wspólnie gospodarstwo domowe. Z tego też względu, postanowiono złożone wnioski rozpatrzyć wspólnie. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U z 2012r. poz. 270), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ww. ustawy.) Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzach uznano, iż wnioskodawcy wykazali w nich, że spełniają ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych . Z uzupełnionych formularzy wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawcy prowadzą gospodarstwo domowe wraz z córką. Podali, że wspólnie utrzymują się z dochodów w wysokości 1.309,43 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się renta uzyskiwana przez wnioskodawcę w wysokości 1.218.43 złotych oraz kwota 91.00 złotych otrzymywana z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej przez córkę. Wnioskodawczyni wskazała, że nie pracuje i nie pobiera żadnych świadczeń. Wnioskodawca nie pracuje dodatkowo. Wnioskodawcy podkreślili, że jedynym stałym dochodem w rodzinie jest renta otrzymywana przez wnioskodawcę w wyżej wskazanej wysokości. W uzasadnieniu wniosku podnieśli, że nie są w stanie ponosić kosztów bez spowodowania uszczerbku w koniecznym utrzymaniu. Skarżący podali, że posiadają dom mieszkalny w zabudowie bliźniaczej o pow. 160 m² (w wysokościach udziałów wskazanych we wnioskach), 106m ² powierzchni mieszkalnej w ww. budynku oraz działkę budowlaną zabudowaną ww. budynkiem o pow. 928 m². Wnioskodawcy zaznaczyli, że spłacają kredyt zaciągnięty w wysokości 8.000 złotych. Mając na względzie powyższe dane uznano, że wnioskodawcy kwalifikują się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Dochód uzyskiwany przez wnioskodawcę jest niewielki, wystarcza jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych wnioskodawców i ich córki. Stwierdzono zatem, że sytuacja materialna wnioskodawców w jakiej się znajdują, nie pozwala im na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu dla siebie i córki. Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.