VII SA/Wa 476/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi R. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Uzasadnienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud.") po rozpatrzeniu zażalenia R. P. reprezentowanego przez radcę prawnego A. R. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB") Nr [...] z dnia [...] października 2016r., którym nie uznano zarzutów przedstawionych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia [...] sierpnia 2016r. w związku z uchylaniem się przez zobowiązanego od obowiązku wpłacenia zaliczki w kwocie 10.000 zł. na pokrycie kosztów sporządzenia ekspertyzy stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego usytuowanego na działce położonej przy ul. [...] w W. (nałożonej postanowieniem Nr [...] z dnia [...].09.2015r.) - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając orzeczenie, [...]WINB wyjaśnił, że PINB postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2014r. nałożył na R. P. obowiązek przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W.. W związku z niewykonaniem tego obowiązku, organ powiatowy wydał w dniu [...] września 2015r. postanowienie Nr [...]. którym zobowiązał R. P. do wpłacenia zaliczki w kwocie 10.000 zł na pokrycie kosztów sporządzenia ekspertyzy stanu technicznego tego budynku mieszkalnego. W dniu 29 kwietnia 2016r. PINB wystawił upomnienie Nr [...]. które zostało doręczone zobowiązanemu w trybie fikcji doręczenia (art. 44 k.p.a.), a następnie wystawił w dniu [...] sierpnia 2016r. tytuł wykonawczy [...], który doręczono zobowiązanemu w trybie doręczenia zastępczego, co wszczęło przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. W dniu 11 października 2016r. do PINB wpłynęło wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] o zajęcie przez organ egzekucyjny stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów przez R.P., reprezentowanego przez radcę prawnego A.R.. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2016r. znak: [...], nie uznano zarzutów przedstawionych w toku postępowania egzekucyjnego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik R. P.. [...]WINB wskazał, że jego ocenie podlega postanowienie PINB wydane w sprawie stanowiska wierzyciela odnośnie nieuwzględnienia zarzutów złożonych w toku postępowania egzekucyjnego. Zdaniem [...]WINB to zaskarżone rozstrzygnięcie powinno zostać utrzymane w mocy, jako odpowiadające przepisom prawa. R. P., reprezentowany przez radcę prawnego A. R. w piśmie z dnia 3 października 2016r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] podniósł zarzut wskazany w art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. nieistnienie obowiązku, z uwagi na fakt, iż nie otrzymał postanowienia PINB z dnia [...] września 2015r., którym zobowiązano go do wpłacenia zaliczki w kwocie 10.000 zł na pokrycie kosztów sporządzenia ekspertyzy stanu technicznego budynku mieszkalnego. PINB natomiast, w uzasadnieniu postanowienia Nr [...], w sposób niebudzący wątpliwości organu II instancji wykazał bezzasadność zarzutu R. P., wskazując przy tym odpowiednie przepisy prawa, jak również orzecznictwo sądów administracyjnych. W ocenie [...]WINB nieskuteczny jest zarzut nieotrzymania postanowienia będącego podstawą do wszczęcia postępowania egzekucyjnego o charakterze pieniężnym. Podstawą do wniesienia zarzutów mogą być bowiem jedynie przesłanki wymienione enumeratywnie w art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu [...]WINB wyjaśnił, że organ egzekucyjny nie rozpoznaje sprawy od strony merytorycznej, wówczas bowiem stałby się trzecią instancją, co jest uzasadnione tym, że strona mogła podnieść zarzuty dotyczące meritum sprawy w postępowaniu przy wydawaniu decyzji nakładającej obowiązek. Jednakże, jak wskazuje się w orzecznictwie, postępowanie wierzyciela polegające na rozpatrzeniu zarzutów i zajęciu stanowiska co do ich zasadności ma prowadzić do merytorycznego załatwienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Nie rozstrzyga zagadnień proceduralnych, ale jest merytorycznym rozstrzygnięciem zapadłym w ramach postępowania egzekucyjnego, pomimo że następuje w formie postanowienia, a nie decyzji, i zależy od postępowania głównego, przy którym zgłasza się zarzuty - egzekucji administracyjnej. Stanowi istotną dla dalszego załatwienia sprawy wypowiedź wierzyciela, którą organ egzekucyjny jest związany. [...]WINB stwierdził też, że z art. 42 § 1 k.p.a. wynika, że doręczenie pisma nastąpić może zarówno na adres miejsca zamieszkania, jak i adres miejsca pracy, przy czym użycie przez ustawodawcę słowa "lub" oznacza, że każde z tych doręczeń jest doręczeniem prawidłowym. W orzecznictwie sądowo administracyjnym zostało wyjaśnione, że dla stwierdzenia skuteczności doręczenia pisma w trybie art. 44 k.p.a. konieczne jest udokumentowanie ścisłego dokonania wszystkich ustanowionych w tym artykule czynności doręczyciela. Konieczne jest zatem zaznaczenie przez doręczyciela, czy i w jaki sposób adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim terminie może ją odebrać. Doręczenie zastępcze składa się z kilku czynności, których tylko łączne wystąpienie warunkuje uznanie przesyłki za doręczoną. Do czynności tych należy, między innymi, zawiadomienie strony o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru. W takiej sytuacji na listonoszu spoczywa, wynikający z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych, obowiązek zaznaczenia tych okoliczności na zwrotnym poświadczeniu odbioru (tzw. zwrotce). Tylko łączne wykonanie tych obowiązków pozwała na uznanie pisma za doręczone adresatowi. Właściwym adresem do doręczania korespondencji dla strony nie zawsze musi być adres jej miejsca zamieszkania. Może to być również jakikolwiek inny adres, pod którym strona nadal odbiera korespondencie w danej sprawie. Skierowanie więc przesyłki na adres: ul. [...], [...] J/, przy którym mieści się miejsce pracy zobowiązanego tj. A. było prawidłowe. Ponadto, PINB nie posiadał informacji o wyemigrowaniu zobowiązanego na Słowację, gdyż zobowiązany w toku postępowania nie poinformował o zmianie swojego adresu zamieszkania. Tak więc w myśl art. 41 § 2 k.p.a. kierowanie przesyłek na ww. adres R. P. należy uznać za prawidłowe. Organ wyjaśnił, że od dnia wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W., tak R. P., jak również jego pełnomocnik M. J. uchylali się od odbierania korespondencji. Z tym postanowieniem nie zgodził się skarżący, który pismem swego pełnomocnika, datowanym na 2 lutego 2017 r. zaskarżył postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości. Postanowieniu skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 33 par. 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 262 § 2 oraz 263 § 2 k.p.a. i w zw. z art. 81 c ust 4 Prawa budowlanego, polegające na uznaniu za bezzasadne zarzutów wniesionych przez Skarżącego w sytuacji, gdy mój Mocodawca w dniu 25 września 2015 r., ani też przed tą datą nie był osobą władającą nieruchomością położoną w W. przy ul. [...], a zatem nie było podstaw do obciążania go kosztami ekspertyzy technicznej tegoż budynku 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 33 par. 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 42 § 1 kpa, w zw. z art. 44 § 2 i 4 kpa, polegające na uznaniu za bezzasadne zarzutów wniesionych przez Skarżącego w sytuacji, gdy mojemu Mocodawcy nigdy nie zostało doręczone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r., nr [...], zobowiązujące mojego Mocodawcę do wpłaty kwoty 10.000 zł na pokrycie kosztów wykonania ekspertyzy technicznej budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w W., ani też mój Mocodawca nigdy nie otrzymał awiza, zawiadamiającego o możliwości odebrania przesyłki w placówce pocztowej." Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia i umorzenie postępowania w całości oraz o zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu skargi, pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że w stosunku do skarżącego "nie istniał obowiązek pokrycia koszów wykonania ekspertyzy technicznej budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...], albowiem w chwili wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia w tym zakresie, tj. w dniu [...] września 2015 r., ani też we wcześniejszym okresie (...) nie władał tą nieruchomością, zatem brak było podstaw do obciążania go kosztami ekspertyzy". Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił też, że skarżący "wszedł we władanie przedmiotowej nieruchomości" dopiero w dniu 7 kwietnia 2016 r. Ponadto, dopiero w dniu 7 kwietnia 2016 r. przed M. W., notariuszem w W. została zawarta umowa o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste oraz umowa sprzedaży, wyniku której doszło do nabycia przedmiotowej nieruchomości przez skarżącego. W dniu wydania postanowienia, będącego podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego, nie był on wiec ani posiadaczem, ani też właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Skarżącemu – zdaniem jego pełnomocnika - nigdy nie zostało doręczone postanowienie nr [...] z dnia [...] września 2015 r., stanowiące podstawę prawną obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. Jak wskazał pełnomocnik, zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu, lub miejscu pracy. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod adresem: [...] J., ul. [...], a więc jest to jego miejsce pracy. W ocenie pełnomocnika, "z postanowienia Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 listopada 2016 r., sygn. akt: III RN 115/02 wynika, że doręczenie pisma osobie fizycznej w jej miejscu pracy (art. 42 § 1 KPA) może być dokonane wyłącznie adresatowi, zaś art. 44 § 2 kpa stanowi, że zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru pozostawia się w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, a jeśli to nie jest możliwe w drzwiach jego mieszkania. Skarżący pod swoim adresem zamieszkania (D., ul. [...], S.) nie otrzymał awiza, zaś pozostawienie ewentualnego awiza w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej (którego Skarżący nigdy nie otrzymał, a zatem nie jest w stanie zweryfikować, czy takie awizo w ogóle było pozostawione) nie skutkuje prawidłowym zawiadomieniem Skarżącego o możliwości odebrania korespondencji, a zatem nie pozwala na zastosowanie fikcji doręczenia, ponieważ przepisy kpa nigdzie nie stanowią o możliwości pozostawienia awiza w oddawczej skrzynce pocztowej zakładu pracy". W odpowiedzi na skargę [...]WINB podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami i powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa, a skarga jest niezasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że – jak wynika z akt sprawy, w szczególności z umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste i sprzedaży z dnia 7 kwietnia 2016 r., Rep. A Nr [...] – przedmiotowy budynek mieszkalny przy ul. [...] w W. stanowił odrębną od gruntu nieruchomość. Sama nieruchomość gruntowa objęta została działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] (Dz. U. Nr [...], poz. [...]). Dotychczasowym właścicielom nieruchomości (dwóm małżeństwom S.) Prezydium Rady Narodowej [...] odmówiło przyznania własności czasowej do tej nieruchomości, ale wydaną w toku postepowania administracyjnego decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 30 września 1999 r. stwierdzona została nieważność decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z [...] kwietnia 1966 r., utrzymująca w mocy ww. decyzję PRN. Decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło orzeczenie PRN [...] o odmowie przyznania własności czasowej i przekazało sprawę wniosku pp. S. do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] w części dotyczącej komunalizacji budynku mieszkalnego i gospodarczego przy ul. [...]. Stwierdzenie nieważności takiej decyzji powoduje, że ww. budynek mieszkalny nie przeszedł na własność [...], pozostając odrębnym od gruntu przedmiotem własności; zgodnie z art. 5 cyt. dekretu z 1945 r. Budynek ten pozostał więc własnością następców prawnych b. właścicieli, wśród których znalazł się również skarżący (jak wynika z aktu notarialnego, w wyniku szeregu działań prawnych i dziedziczenia). Jak wynika z § 6 umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste i sprzedaży z dnia 7 kwietnia 2016 r., oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste nastąpiło w trybie art. 7 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] – a wiec w drodze uwzględnienia przez m. st. Warszawa wniosku dekretowego b. właścicieli nieruchomości. Przedmiotem ww. umowy była jednak nieruchomość gruntowa, a nie budynek mieszkalny, gdyż ten pozostawał przedmiotem odrębnej własności. Zgodnie z § 7 skarżący nabył natomiast własność budynku gospodarczego (użytkowego), znajdującego się na gruncie. Jak wynika z decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2009 r. znak [...] w przedmiocie ustanowienia użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości m.in. na rzecz skarżącego, własność (współwłasność) budynku mieszkalnego przysługiwała skarżącemu, jako następcy prawnemu b. właścicieli nieruchomości gruntowej. Fakt ten wyraźnie został zaznaczony w akcie notarialnym Rep. A Nr [...] w §15. Jak wynika z powyższego, w dacie nałożenia na R. P. obowiązku przedstawienia ekspertyzy technicznej budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W. (postanowienie PINB z dnia [...] września 2014 r., Nr [...] nie był on wprawdzie jeszcze użytkownikiem wieczystym gruntu, jak błędnie stwierdził organ w sentencji, ale już był właścicielem przedmiotowego budynku. Dlatego PINB mógł nałożyć – zgodnie z art. 62 ust. 3 w zw. z art. 61 Pr. bud. – stosowny obowiązek na skarżącego. Tym bardziej więc prawidłowe było (w świetle ówcześnie obowiązujących art. 262 § 2 i art. 262 § 2 k.p.a.) skierowanie do skarżącego, jako właściciela zobowiązania do wpłacenia zaliczki na poczet kosztów sporządzenia ww. ekspertyzy, wobec uchylania się przez skarżącego od przedłożenia PINB żądanej ekspertyzy. W takim więc zakresie, zarzut skarżącego, że organ popełnił błąd co do osoby zobowiązanego nie był zasadny i prawidłowo nie został uznany przez PINB oraz [...]WINB (w zaskarżonym postanowieniu). Podmiotem obowiązku nakładanego przez organ nadzoru budowlanego, o którym mowa w art. 62 ust. 2 Pr. bud., jest bowiem właściciel obiektu, a nie władający. Właściciel może bowiem nie władać – z różnych przyczyn prawnych lub faktycznych – przedmiotem własności; nie przesądza to jednak w żadnym stopniu o tytule prawnym, jakim jest prawo własności. Nie ma – zdaniem tut. Sądu – znaczenia dla treści rozstrzygnięcia fakt, że PINB wadliwie określił status prawny skarżącego, uznając go za wieczystego użytkownika nieruchomości, zamiast właściciela budynku. W obu bowiem wypadkach skarżący byłby prawidłowym adresatem ww. postanowień PINB. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza również, że w świetle stanu faktycznego, jaki jest możliwy do ustalenia na podstawie akt sprawy, niezasadnym był zarzut skarżącego w zakresie nieprawidłowości w doręczeniu R. P. postanowienia PINB z dnia [...] września 2015 r. o nałożeniu obowiązku wpłaty zaliczki na poczet ekspertyzy stanu technicznego budynku. Fakt, ze skarżący nie przebywa pod ustalonym przez organ nadzoru budowlanego adresem miejsca jego pracy, tj. J. ul. [...], natomiast na stałe wyemigrował do S., wynika dopiero z załączników do zarzutów z dnia 27 września 2016 r., skierowanych przez pełnomocnika skarżącego r. pr. A. R.. Z zaświadczenia Urzędu Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. wynika, że R. P. dopiero w dniu 16 lutego 2015 r. zgłosił w ww. urzędzie swój wyjazd za granicę na pobyt stały. Organa nadzoru budowlanego rozpoczęły kierowanie korespondencji do skarżącego na ustalony adres już 18 września 2014 r. (zawiadomienie PINB o wszczęciu postępowania w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego). W tej dacie skarżący nie wyemigrował jeszcze na stałe, ale z adnotacji na kopertach wynika, że przesyłki nie były podjęte w terminie. Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. pisma urzędowe mogą być doręczane stronie nie tylko na adres zamieszkania, ale również adres miejsca pracy i tak działo się w sprawie niniejszej. Nie jest okolicznością zależną od organu, że skarżący nie podejmował kierowanej do niego korespondencji; nie można też skutecznie zarzucać organowi, że adresował ją nieprawidłowo. Skoro organ nadzoru budowlanego mógł powziąć wiadomość o wyemigrowaniu skarżącego do S. na pobyt stały dopiero najwcześniej 3 października 2016 r. (data wpływu zarzutów pełnomocnika skarżącego do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...]), to po pierwsze dopiero od tej daty można twierdzić, że organowi znany był nowy adres stałego pobytu skarżącego, a po drugie fakt emigracji stałej za granicę nie musi jeszcze oznaczać zaprzestania działalności zawodowej, jako przedsiębiorca pod nazwą A. z siedzibą przy ul. [...], J.. Prowadzenia bowiem działalności zarobkowej (w rozumieniu miejsca pracy, o którym mowa w art. 42 § 1 k.p.a.) w Polsce pod ww. adresem nie wyklucza fakt emigracji na pobyt stały. Ani skarżący, ani jego pełnomocnik nie wykazali bowiem tego, że R. P. wyrejestrował z ewidencji działalności gospodarczej swój podmiot gospodarczy, zaprzestając tym samym pracy w Polsce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwraca ponadto uwagę, że zgodnie z art. 42 § 3 k.p.a. stronie może być doręczone pismo pod dowolnym adresem, pod którym stronę się zastanie. Obowiązkiem strony jest zawiadomienie organu w toku postępowania o każdej zmianie adresu (art. 41 § 1 k.p.a.), a zaniechanie tego obowiązku powoduje, że doręczanie pism pod dotychczasowy adres wywiera skutki prawne (art. 41 § 2 k.p.a.); w tym określone w art. 44 § 1 i § 2 k.p.a. – tzw. doręczenie zastępcze. Skoro więc organ prawidłowo, na poprawny adres miejsca pracy, rozpoczął doręczanie pism skarżącemu w toku postępowania wszczętego ponad 5 miesięcy przed zgłoszeniem emigracji przez skarżącego do Urzędu Miasta [...], to niekorzystne skutki uchylania się od odbioru korespondencji obciążają wyłącznie skarżącego. Wyłącznie skarżący ponosi skutki braku zawiadomienia organu nadzoru budowlanego o zmianie adresu pobytu stałego oraz braku powiadomienia o ewentualnej likwidacji swego miejsca pracy. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzji [...]WINB odpowiada prawu. Prawidłowo organ II instancji zastosował art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., utrzymując w mocy postanowienie PINB Nr [...] z dnia [...] października 2016r., którym nie uznano zarzutów przedstawionych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia [...] sierpnia 2016r. Zgodnie z podstawą prawną orzeczenia [...]WINB należy bowiem utrzymać w mocy prawidłowe orzeczenie organu I instancji. Również (z powyżej omówionych przyczyn), tut. Sąd uznał za niezasadny zarzut skargi naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 262 § 2 oraz 263 § 2 k.p.a. w zw. z art. 81 c ust 4 Prawa budowlanego, gdyż PINB prawidłowo uznał za bezzasadne zarzuty skarżącego wniesione przez jego pełnomocnika w toku postepowania egzekucyjnego. Analiza sprawy (w zakresie omówionym w uzasadnieniu niniejszego wyroku) nie pozwala także na uznanie za słuszny zarzutu pełnomocnika skarżącego o naruszeniu art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 42 § 1 kpa, w zw. z art. 44 § 2 i 4 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie będąc związany zarzutami i wnioskami i powołaną podstawą prawną skargi, nie stwierdził również, aby kontrolowane orzeczenie w jakikolwiek naruszało prawo materialne lub procesowe lub obarczone było nieważnością. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt. 3 p.p.s.a.