VII SA/Wa 482/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr), Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi L. i K. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego skargę oddala. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2007r. znak: [...] działając na podstawie art. 158 § 1 i art. 157 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) po przeprowadzeniu z urzędu postępowania - stwierdził nieważność decyzji Starosty K. z dnia [...] grudnia 2000r. nr [...] W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż inwestor – K. K. złożył w dniu 12 grudnia 2000r. wniosek o pozwolenie na użytkowanie budynku mieszkalnego położonego na działce w m. Ś. gm. W. nr ewid. gruntów [...] W związku z powyższym przeprowadzono oględziny, podczas których ustalono, iż przedmiotowy budynek został wykonany zgodnie ze sztuką budowlaną, warunkami technicznymi. Starosta K. decyzją z dnia [...] grudnia 2000r. [...] - wydaną na podstawie art. 55 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. (Dz. U. nr 89 poz. 26, z późn. zm.) - udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego zrealizowanego przez L. M. i K. K. na działce położonej w m. Ś., gm. W. zapisanej w ewidencji gruntów nr [...], w uzasadnieniu wskazując, iż podstawę do wydania decyzji stanowiły ,"załączniki dostarczone przez inwestora tj. dokumentacja inwentaryzacyjna, oświadczenie o prawidłowym wykonaniu budynku, protokół odbioru instalacji elektrycznej, protokół kontroli przewodów kominowych oraz protokolarne stwierdzenie wykonanych robót na miejscu budowy przez organ (...) ". [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonując analizy akt sprawy wskazał, iż zgodnie z treścią art. 55 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 nr 106, poz. 1126) uzyskanie pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest wymagane także, jeżeli: 1. zachodzą okoliczności wymienione w art. 49 ust. 1, 2. przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Natomiast zgodnie z obowiązującym na dzień wydania decyzji art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy: 1. zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, 2. uporządkowania terenu budowy. Przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie właściwy organ obowiązany był ustalić czy zachodziły przesłanki określone w tych przepisach. Z zebranych w sprawie dowodów i materiałów, jak również z uzasadnienia decyzji z dnia 19 grudnia 2000r. wynikało, że Starosta K.i nie dokonał ustaleń w tym zakresie i nie wyjaśnił czy zachodzą przesłanki określone w art. 55 i art. 59 Prawa budowlanego. Biorąc powyższe pod uwagę, organ stwierdził, iż Starosta K. wydając decyzję z dnia [...] grudnia 2000r. naruszył wyrażoną w art. 7 kpa, a sprecyzowaną w art. 77 kpa zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej. Przy ustalaniu wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 kpa właściwy organ winien badać nie tylko samą treść decyzji lecz także zachowanie przepisów procedury administracyjnej przy jej wydawaniu, a rażące naruszenie prawa procesowego może doprowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) po rozpoznaniu odwołania L. i K. K. - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007r., znak: [...] Organ odwoławczy stwierdził, iż decyzja Starosty K. z dnia [...] grudnia 2000r., rażąco naruszyła art. 49 ust. 1 w zw. z art. 55 ust. 2 pkt 1 i z art. 58 oraz art. 59 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.). Starosta K. ww. decyzję wydał - pomimo błędnie podanej podstawy prawnej - na podstawie art. 55 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, który stanowił, iż uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest wymagane także, jeżeli zachodzą okoliczności wymienione w art. 49 ust. 1, tj. od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części upłynęło 5 lat, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z analizy akt sprawy wynikało, że nieruchomość oznaczona nr ew. [...], położona w miejscowości Ś., usytuowana jest nad jeziorem W.. Zgodnie z dołączoną przez inwestorów do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie informacją o ustaleniach planu zagospodarowania przestrzennego gminy z dnia 7 grudnia 2000r., wydaną przez Wójta Gminy W. - nieruchomość położona w miejsc. Ś. oznaczona numerem ewidencyjnym [...] przeznaczona była na cele gospodarki rolnej, zaś w jej obrębie istniał 100 m pas ochronny wokół jeziora objęty zakazem lokalizacji obiektów kubaturowych. Powyższe zostało potwierdzone przez Wójta Gminy W. w piśmie z dnia [...] stycznia 2008r. Tym samym w ocenie organu nie została spełniona przesłanka z art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego, tj. zgodność wybudowanego budynku mieszkalnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego nie zachodziły podstawy do wydania, na podstawie art. 55 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ podniósł ponadto, iż nawet gdyby uznać, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki do wydania pozwolenia na użytkowania na podstawie art. 55 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 49 Prawa budowlanego, to i tak nie zostały spełnione warunki do wydania takiego pozwolenia, wynikające z art. 58 Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią tego przepisu, właściciel - w odniesieniu do obiektów, o których mowa w art. 49 ust. 1 - jest zobowiązany dołączyć do wniosku o pozwolenie na użytkowanie inwentaryzację powykonawczą i ekspertyzę techniczną potwierdzającą przydatność obiektu do użytkowania oraz oświadczenia, o których mowa w art. 57 ust. 3, tj. oświadczenia o braku sprzeciwu lub uwag ze strony Inspekcji Ochrony Środowiska, Inspekcji Sanitarnej, Państwowej Inspekcji Pracy, Państwowej Straży Pożarnej. W przypadku niespełnienia ww. wymagań organ administracji publicznej - stosownie do art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego - odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Natomiast inwestorzy do wniosku o pozwolenie na użytkowanie budynku mieszkalnego nie załączyli ww. oświadczeń oraz ekspertyzy technicznej. Ponadto w ocenie organu decyzja Starosty K. z dnia [...] grudnia 2000r., rażąco naruszyła również art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 7 i art. 77 kpa, poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej. Zgodnie z wolą ustawodawcy, przepis art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego można było zastosować, jeżeli od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części upłynęło 5 lat. W toku postępowania administracyjnego nie została wyjaśniona okoliczność dotycząca daty wybudowania przedmiotowego budynku mieszkalnego. Starosta K. oparł się jedynie na oświadczeniach świadków przedstawionych przez inwestora. Jednakże z aktu notarialnego z dnia [...] października 1999r., repertorium A nr [...], wynikało iż skarżący nabyli niezabudowaną działkę gruntu, położoną we wsi Ś., gmina W., oznaczoną nr ew. [...]. Organ odwoławczy podzielił opinię organu I instancji, iż Starosta K. wydając decyzję z dnia 19 grudnia 2000r. naruszył zasadę wyrażoną w art. 7 kpa i art. 77 kpa w odniesieniu do art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego. Podstawę bowiem wydania ww. decyzji - oprócz dokumentów dostarczonych przez inwestora - stanowił również protokół z dnia 15 grudnia 2000r., w którym Starostwo Powiatowe w K. stwierdziło, iż " budynek mieszkalny został wykonany zgodnie ze sztuką budowlaną, warunkami technicznymi (...)". Jednakże brakuje w nim ustaleń dotyczących zgodności wykonania obiektu budowlanego z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, jak i uporządkowania terenu budowy, wymaganymi w art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] tycznia 2008r., złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L.i K.K. wnosząc o jej uchylenie. W skardze zarzucono, iż organ nie udowodnił dwóch przesłanek wymaganych do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa, a mianowicie nie udowodnił: charakteru naruszonych przepisów, tj. że przepisy nie budzą wątpliwości wykładniczych oraz wystąpienia negatywnych skutków gospodarczych i społecznych naruszenia przez decyzję przepisów, powodujących konieczność stwierdzenia nieważności decyzji. Przede wszystkim organ wskazał na konieczność załączenia do wniosku o pozwolenie na użytkowane oświadczeń, o których mowa w art. 56 ust. 1 w zw. z art. 57 ust. 3 Prawa budowlanego. Przepisy te nie są jednak w ocenie skarżących jednoznaczne. Zgodnie bowiem z art. 56 ust. 2, niezajęcie stanowiska przez organy wymienione w art. 56 ust. 1 traktuje się jako niezgłoszenie sprzeciwu bądź uwag. W takim wypadku powstaje pytanie o jakich oświadczeniach jest mowa w art. 57 ust. 3 - własnych skarżących czy też nieistniejących na papierze oświadczeniach organów wymienionych w art. 56 ust. 1. Nadto organ powołał art. 59 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego, który musi być stosowany z modyfikacjami, bowiem w przypadku samowoli budowlanej nie ma wydawanego pozwolenia na budowę ani decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniem terenu. Tymczasem organ wskazał, że obowiązkiem Starosty było stwierdzenie w protokole, iż obiekt budowlany jest zgodny m.in. z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, a przecież w poniższej sytuacji takie decyzje nie były i nie musiały być wydane. W ocenie strony skarżącej powołane przez organ przepisy nie są jednoznaczne i możliwa jest ich różna interpretacja, a co za tym idzie, nie została spełniona przesłanka warunkująca możliwość stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 ust. 1 pkt. 2 kpa. Organ również nie udowodnił ani nie odniósł się w jakikolwiek sposób do powstania tak poważnych negatywnych skutków gospodarczych i społecznych decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, że decyzja ta musi skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Jak wynikało z załączonego do wniosku o pozwolenie na użytkowanie protokołu z miejsca budowy (art. 59 ust. 1 prawa budowlanego) projekt został wykonany zgodnie ze sztuką budowlaną i warunkami technicznymi. Ponadto z załączonej do niniejszej skargi mapy sytuacyjno wysokościowej wynika, że obiekt budowlany stoi w odległości ponad 100 metrów od jeziora oraz jest wybudowany na terenach przeznaczonych na cele budowlane. W ocenie skarżących organ dokonał wybiórczej interpretacji ustaleń dotyczących planu miejscowego zagospodarowana przestrzennego, załączonego do wniosku z grudnia 2000r. o wydanie pozwolenia na użytkowanie. Z ustaleń tych wynikało jedynie, iż obiektów budowlanych nie można wykonywać w pasie 100 metrów od brzegu jeziora. Natomiast obiekt budowlany postawiony przez skarżących na działce nr [...], znajduje się na terenach znajdujących się poza wspominanym wyżej pasem 100 metrowym. Organ błędnie również wskazał na niewypełnienie przez skarżących dyspozycji art. 59 ust. 1 pkt.1 Prawa budowlanego. Przepis ten nie dotyczy wprost samowoli budowlanej, bowiem w sytuacji samowoli budowlanej nie jest wydawane ani pozwolenie na budowę ani decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a jedynie pozwolenie na użytkowanie. W skardze zarzucono również, iż organ przekroczył zakres dopuszczalnego postępowania wyjaśniającego, wynikającego z art. 156 ust. 1 pkt. 2 kpa. Zgodnie z decyzją Starosty K. z dnia [...] grudnia 2000r. zezwalającą skarżącym na użytkowanie obiektu budowlanego "Inwestor dostarczył dokumenty wymagane przepisami". Organ nie mógł więc podważać ustaleń faktycznych dokonanych przez inny organ. Ponadto powołał się w swojej decyzji na pismo wójta Gminy W. z 22 styczna 2008r. co również stanowiło, zdaniem skarżących, niedopuszczalne uzupełnienie postępowania dowodowego i naruszenie trybu określonego w art. 156 ust. 1 kpa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007r. stwierdzającą nieważność decyzji Starosty K. z dnia [...] grudnia 2000r., którą udzielono pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego zrealizowanego przez L. M. i K. K. na działce położonej w m. Ś., gm. W., nr [...]. W opinii Sądu, organy administracji orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo przeprowadziły postępowanie nieważnościowe uznając, iż istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] grudnia 2000r. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta wadą kwalifikowaną wskazaną w art. 156 § 1 pkt. 1-7 kpa. Sprawa nie toczy się bowiem w trybie zwykłym, gdzie dla uchylenia decyzji wystarczy stwierdzenie naruszenia prawa mającego wpływ na wynik rozstrzygnięcia, a w trybie nadzoru, kiedy zupełnie wyjątkowo, wbrew wynikającej z art. 16 kpa zasadzie trwałości decyzji ostatecznych, z enumeratywnie wyliczonych ustawowo przyczyn, można uznać decyzję ostateczną za dotkniętą tak ciężką wadą, iż zachodzi konieczność uznania jej za nieważną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 1998 r. II SA 456/98). Wśród przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt. 2 kpa jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2001r. II SA 1726/2000, z dnia 26 września 2000r. V SA 2998/99, oraz z dnia 5 października 2000r. III SA 2244/99). Decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowanie została wydana z rażącym naruszeniem art. 55 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ). Stosownie do treści powołanego przepisu obowiązującego w dacie orzekania przez Starostę K. - uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego było wymagane jeżeli zachodziły okoliczności wymienione w art. 49 ust. 1 tego prawa. W przepisie tym ustawa stanowiła, że nie można nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z analizy art. 49 wynika, że jest on pochodny w stosunku do art. 48, nie ma więc charakteru samodzielnego, a jego stosowanie jest możliwe w sytuacji, w której spełnione są przesłanki ustawowe określone w art. 48 Prawa budowlanego. Powyższe oznacza, że udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu w oparciu o art. 55 ust. 2 pkt 1 jest możliwe jedynie do tych obiektów do których miałby zastosowanie art. 48 oczywiście po spełnieniu warunków z art. 49 i warunków, od których Prawo budowlane uzależnia udzielenie takiego zezwolenia. W niniejszej sprawie Starosta K. błędnie przyjął, iż od dnia zakończenia budowy budynku minęło 5 lat. Ze znajdującego się w aktach sprawy aktu notarialnego z dnia[...] października 1999r. rep A nr [...] wynikało, iż skarżący nabyli niezabudowaną działkę położoną we wsi Ś., nr ewid [...]. Akt notarialny stanowi dokument urzędowy, któremu ustawa nadaje zwiększoną moc dowodową i który stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Organ prowadzący postępowanie nie mógł wobec tego swobodnie oceniać treści dokumentu urzędowego i zobowiązany był przyjąć stan faktyczny wynikający z treści dokumentu urzędowego. Wprawdzie postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wszczynane na wniosek i w interesie właściciela samowolnie wybudowanego obiektu, nie oznacza to jednak przerzucenia na niego ciężaru udowodnienia upływu pięcioletniego terminu od dnia zakończenia budowy. Prawidłowe bowiem rozstrzygniecie sprawy jest uzależnione od ustalenia tzw. prawdy obiektywnej, które następuje w postępowaniu dowodowym. Organy orzekające w sprawie stwierdzenia nieważności prawidłowo uznały, iż załatwienie sprawy administracyjnej przez wydanie decyzji opartej na błędnie ustalonym stanie faktycznym jest sprzeczne z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą prawdy obiektywnej, rażąco naruszając w ten sposób przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, przede wszystkim art. 7 i 77 normujące sposób dochodzenia do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Ponadto należy zauważyć, iż wbrew art. 49 Prawa budowlanego w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2000r. nie wykazano, że istnienie przedmiotowego budynku nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ administracji nie wziął pod uwagę faktu, iż budynek znajduje się w strefie ochronnej jeziora W.. Z planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. zatwierdzonego przez Radę Gminy W. uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 1994r. wynikało, iż jezioro W. otoczone jest 100 m pasem ochronnym, który objęty został zakazem lokalizacji obiektów kubaturowych. Natomiast w piśmie Wójta Gminy W. z dnia 22 stycznia 2008r. wskazano, iż nieruchomość skarżących znajduje się w 100 m pasie ochronnym jeziora. Powyższe świadczy również o niedopełnieniu przez Starostę K. obowiązku określonego w art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego. W przypadku obiektów, o których mowa w art. 49 nie jest możliwe stwierdzenie zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, ale nie oznacza to, że organ mógł odstąpić od protokolarnego sprawdzenia miejsca budowy pod kątem uporządkowania terenu oraz zgodności wykonania obiektu z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Obowiązek ten nie wynika wprawdzie z art. 59 ust. 1 jednakże nie można tu wyłączyć podstawowej zasady ogólnej określonej w art. 5 ust. 1 ww. ustawy. Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności organ winien był orzec o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie na podstawie art. 59 ust 5. Prawa budowlanego, czego wbrew dyspozycji tego przepisu nie uczynił. Na marginesie rozpatrywanej sprawy podnieść należy, iż nie jest zasadny zarzut sformułowany przez skarżących, iż organ podważył ustalenia faktyczne organu I instancji i w sposób niedopuszczalny uzupełnił materiał dowodowy. Z przepisu art. 138 kpa wynika, że organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Kompetencje organu odwoławczego oznaczają dokonanie merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonej decyzji. Istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega bowiem na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji, nie zaś jedynie na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu w stosunku do decyzji organu I instancji. Ponadto zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 kpa) strona ma prawo domagania się dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organy I i II instancji. Kontrola organu odwoławczego więc będzie zawsze kontrolą pełną, polegającą na ponownym merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.).