VII SA/Wa 482/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz A. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr 356/2020, na podstawie art. 105 §1 w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 2020 r., poz. 256 ze zm.) - umorzył postępowanie administracyjne w sprawie budynku hali magazynowej o wymiarze rzutu 12 m x 75 m, znajdującej się na działce nr ewid. [...], w miejscowości A., gmina D. W uzasadnieniu decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. podał, że w dniu [...] lutego 2020 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie budynku hali magazynowej o wymiarze rzutu 12 m x 75m, znajdującej się na działce nr [...], w miejscowości A., gmina D. Przeprowadzone czynności kontrolne wykazały, iż znajduje się na niej budynek hali magazynowej o wymiarze rzutu 12 x 75m z dachem dwuspadowym konstrukcji stalowej i przekryciem z plandeki. Budynek zlokalizowany w odległości ok. 10,12 m od istniejącego ogrodzenia działki od strony zachodniej. Wewnątrz obiektu podłoże stanowią płyty betonowe, do których konstrukcja przymocowana jest za pomocą śrub. Przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany przez A. Sp. z o.o. na podstawie zgłoszenia zamiaru budowy obiektu budowlanego niewymagającego pozwolenia na budowę z dnia [...].08.2019 r. (znak: [...]) dokonanego w Starostwie Powiatowym w M. Rozbiórka obiektu zgodnie z terminem określonym w zgłoszeniu powinna nastąpić w dniu 15.01.2020 r. Zgodnie z art. 20 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427). Organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym jest: właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego w zakresie zadań własnych, zadań zleconych i zadań z zakresu administracji rządowej oraz obowiązków wynikających z decyzji i postanowień z zakresu administracji publicznej wydawanych przez samorządowe jednostki organizacyjne. Gdy inwestor wybudował legalny tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1133- dalej zwaną Prawo budowlane) i nie dokonał jego rozbiórki (przeniesienia w inne miejsce) po upływie deklarowanego w zgłoszeniu terminu, to nie może być w takim przypadku mowy o zakwalifikowaniu tego obiektu jako wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, który będzie podlegał procedurze legalizacyjnej z art. 48 Prawa budowlanego. Nie ma opłaty legalizacyjnej. W przedmiotowej sprawie obowiązek rozbiórki obiektu tymczasowego wynika bezpośrednio z przepisów prawa (obowiązek o charakterze niepieniężnym). Wierzycielem i organem egzekucyjnym jest starosta, któremu inwestor zgłosił budowę tymczasowego obiektu budowlanego (postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2007 r., II OW 23/2007, wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2007 r., II OSK 1746/2006: postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2008 r., II OW 76/2007 i postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2010 r., II OW 84/2009).  Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 27.08.2020 r. poinformował Starostę [...] o powyżej sytuacji, w celu zajęcia stanowiska zgodnie z posiadanymi kompetencjami. Organ nadzoru budowlanego w ramach posiadanych kompetencji nie znalazł podstaw prawnych do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, gdyż stało się ono bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie umarza się, jeśli z jakichś powodów stało się ono bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania może mieć charakter pierwotny lub następczy. Pierwotna bezprzedmiotowość ma miejsce, gdy po wszczęciu postępowania administracyjnego okaże się, że w dacie wszczęcia postępowania nie istniała sprawa administracyjna, którą organ administracji miałby rozstrzygnąć, a więc nie było podstaw do wszczęcia postępowania. A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] sierpnia 2020 r. zarzucając jej naruszenie: - art. 7 i 77 poprzez niedokonanie ustaleń w zakresie wykonania obowiązku rozbiórki obiektu będącego przedmiotem postępowania i wydanie decyzji w stosunku do obiektu, który zgodnie z dokonanym zgłoszeniem został rozebrany i przeniesiony w inne miejsce. Inwestor wskazał, że zgodnie ze zgłoszeniem oraz w terminie w nim wskazanym dokonał rozbiórki i przeniesienia obiektu w inne miejsce. Organ nadzoru budowlanego przed wydaniem decyzji nie sprawdził, że w lokalizacji wskazanej w zgłoszeniu obiekt będący przedmiotem postępowania nie jest posadowiony. Co do zasady zachodzi w takim przypadku bezprzedmiotowość postępowania, z tym że z innych powodów niż wskazane przez organ. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...].10.2020 r. zlecił PINB w M. przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez ustalenie czy ww. budynek został rozebrany (usunięty z działki o nr ewid. [...]). Przeprowadzone w dniu 25.11.2020 r. oględziny potwierdziły, że ww. obiekt nadal na niej się znajduje. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2020r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania A. sp. z o.o. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...].08.2020r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że w wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 5.02.2020r. ustalono, że na ww. działce znajduje się budynek hali magazynowej o wymiarze rzutu 12m x 75m, z dachem dwuspadowym konstrukcji stalowej i przekryciem z plandeki. Budynek zlokalizowany jest w odległości ok. 10,12 m od istniejącego ogrodzenia działki od strony zachodniej. Wewnątrz obiektu podłoże stanowią płyty betonowe, do których konstrukcja przymocowrana jest za pomocą śrub. Obiekt wybudowany został na podstawie zgłoszenia z dnia 2.08.2019 r. dokonanego w Starostwie Powiatowym w M. przez A. sp. z o.o. zamiaru budowy obiektu budowlanego niewymagającego pozwolenia na budowę (znak: [...]). Rozbiórka obiektu winna nastąpić, zgodnie z terminem określonym w zgłoszeniu w dniu 15.01.2020 r. [...]WINB podzielił stanowisko organu powiatowego wskazujące na brak konieczności podejmowania działań w ramach nadzoru budowlanego w sprawie ww. budynku hali magazynowej. Organ powiatowy słusznie wskazał, że w sytuacji realizacji tymczasowego obiektu budowlanego na podstawie zgłoszenia oraz braku jego rozbiórki (przeniesienia w inne miejsce) po upływie deklarowanego w zgłoszeniu terminu, nie może być mowy o samowoli budowlanej podlegającej procedurze z art. 48 Prawa budowlanego oraz, że właściwym organem do wyegzekwowania rozbiórki jest starosta, któremu inwestor zgłosił budowę tymczasowego obiektu budowlanego. Obowiązek ten wynika bowiem bezpośrednio z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym do dnia 19.09.2020 r.). Stanowisko to znajduje poparcie w postanowieniu NSA z dnia 14.05.2013 r., sygn. akt II OW 13/13. Powyższe ustalenia uprawniały do wydania decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. W obecnym stanie brak jest podstaw do podejmowania działań w ramach nadzoru budowanego, co stanowi podstawę do umorzenia postępowania. Odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika skarżącej dotyczących rozbiórki obiektu objętego postępowaniem, organ II instancji zlecił przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, które nie potwierdziło ich prawdziwości. A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...]. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7 i 77 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego prowadzącą do ustalenia, że hala magazynowa jest obiektem zlokalizowanym na podstawie zgłoszenia z dnia 2 sierpnia 2019 r. oraz pominięcia faktu, iż skarżąca w styczniu 2020 r. dokonała nowego zgłoszenia hali magazynowej w innym miejscu po czym dokonała rozbiórki hali i przeniesienia jej w miejsce wskazane w tym zgłoszeniu, a następnie ponownie dokonała jej rozbiórki i przeniesienia w miejsce obecne, - art. 105 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i uznanie bezprzedmiotowości postępowania, w sytuacji gdy organy winny prowadzić postępowanie w trybie rozdziału 5a ustawy Prawo budowlane. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej. W uzasadnieniu podniesiono, że organy dokonały błędnych ustaleń przyjmując, iż hala magazynowa będąca przedmiotem postępowania wybudowana została na podstawie zgłoszenia z dnia 2 sierpnia 2019 r. Ustalenia te organy wywiodły wyłącznie z faktu, zbliżonej lokalizacja hali stojącej obecnie - z halą wybudowaną na postawie zgłoszenia z dnia 2 sierpnia 2019 r. Skarżąca w styczniu 2020 r. dokonała nowego zgłoszenia hali magazynowej w innym miejscu, po czym dokonała rozbiórki hali i przeniesienia jej w miejsce wskazane w tym zgłoszeniu. Organy ustaliły, że hala magazynowa znajdująca się obecnie na nieruchomości zlokalizowana jest w miejscu podobnym do wskazanego w zgłoszeniu z sierpnia 2019 r. Ustalenie to nie zaprzecza stanowisku skarżącej o ponownym wykonaniu hali magazynowej w tym miejscu. Tym razem hala zlokalizowana została bez dokonania uprzedniego zgłoszenia i w stosunku do niej powinno być prowadzone postępowanie legalizacyjne. Skarżąca złożyła do protokołu kontroli oświadczenie o fakcie rozbiórki i przeniesienia hali magazynowej, a następnie ponownego przeniesienia tej hali w miejsce uprzednie. Organy nie ustosunkowały się do tego oświadczenia oraz nie dokonały jego oceny. Nie zachodziły przesłanki bezprzedmiotowości postępowania. Skarżąca po rozbiórce hali dokonała samowoli budowlanej, która powinna być przedmiotem postępowania legalizacyjnego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga okazała się zasadna. W niniejszej sprawie organy obu instancji nie ustaliły w sposób wystarczający stanu faktycznego sprawy. Stan faktyczny sprawy to ustalone w postępowaniu administracyjnym fakty relewantne z punktu widzenia przedmiotu sprawy i mających zastosowanie przepisów prawa materialnego, konstytuujących stan prawny sprawy. Tylko należyte przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i wyczerpujące zebranie materiału dowodowego pozwala na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Aby móc uznać, że stan faktyczny wypełnia hipotezę określonego przepisu prawa materialnego konieczne jest wyjaśnienie w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego należy rozumieć w ten sposób, że organ czyni to z własnej inicjatywy, ale też uwzględnia dowody wskazane przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy (art. 7 k.p.a.). Ponadto organ powinien rozpatrzyć dowody w ich wzajemnej łączności, a w razie potrzeby konfrontować je i weryfikować. Zdaniem Sądu, organy co najmniej przedwcześnie stwierdziły bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego i zdecydowały o jego umorzeniu. Przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2020r., poz. 1333) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W art. 29 ustawy Prawo budowlane, określono wyjątki od powyższej zasady. Jeden z wyjątków (w dacie orzekania przez organ I instancji) wskazywał art. 29 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy i zgodnie z nim pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Budowa (posadowienie) tego rodzaju obiektu wymagała jednak zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej - art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Tymczasowy obiekt budowlany posadowiony zgodnie z warunkami określonymi w art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane, jednak nierozebrany lub nieprzeniesiony w inne miejsce przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, przestaje być obiektem budowlanym, którego budowa nie wymaga pozwolenia na budowę. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowodaministracyjnym, zgodnie z którym jeżeli tymczasowy obiekt budowlany będzie użytkowany w miejscu ustawienia w okresie dłuższym niż wskazany w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, to budowa takiego obiektu wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok NSA z 30 listopada 2000 r., SA/Sz 2010/98; wyrok WSA w Poznaniu z 25 lipca 2008 r., II SA/Po 121/08). W niniejszej sprawie organy ustaliły, że w dacie obu przeprowadzonych kontroli, obiekt hali magazynowej o wymiarze rzutu 12 m x 75 m znajdował się na działce nr ewid. [...], w miejscowości A., gmina D., pomimo upływu terminu 180 dni, od dnia rozpoczęcia budowy określonego w ustalonym zgłoszeniu. Wprawdzie ustalenia te kwestionuje skarżący, jednak z jego twierdzeń wynika, że doszło do dwóch zgłoszeń i jakkolwiek miejsca posadowienia obiektu nie są identyczne, to jednak przestrzennie zbliżone i niewątpliwe znajdują się na tej samej nieruchomości, to jest działce nr ewid. [...]. Choć organ nie poczynił ustaleń dotyczących ilości dokonanych zgłoszeń budynku hali, to w ocenie Sądu ustalony dotychczas stan faktyczny może wskazywać, że tymczasowy obiekt budowlany został wybudowany (posadowiony) bez wymaganego pozwolenia na budowę i w konsekwencji w sprawie zastosowanie będzie miał art. 48 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Zastosowanie trybu z art. 48 ustawy Prawo budowlane jest uprawnione wtedy, gdy organ ustali, że obiekt jest trwale związany z gruntem lub został zrealizowany w okresie dłuższym niż termin wskazany w art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 października 2017 r., sygn. II SA/Kr 843/17, LEX nr 2399040). Dotychczasowe ustalenia mogą wskazywać, że obiekt istnieje na nieruchomości ponad rok, od daty podanej w zgłoszeniu jako data jego rozbiórki. Przesłanki legalizacji samowoli budowlanej określa art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Obowiązek wydania nakazu rozbiórki nie jest bezwzględny, organ zobowiązany jest do badania, czy budowa jest zgodna z przepisami, umożliwiając doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Jeżeli istnieją takie uwarunkowania, organ powinien wszcząć postępowanie zmierzające do legalizacji obiektu budowlanego. Dopiero w sytuacji braku prawnych możliwości legalizacji samowoli, organ zobowiązany byłby orzec nakaz rozbiórki. Zdaniem Sądu konieczne były też ustalenia w zakresie trwałości związania z gruntem przedmiotowego obiektu, co ma znaczenie przy zastosowania procedury z art. 48 Prawa budowlanego. Cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 26.02.2020r. sygn., akt II SA/Gd 655/19, wskazał, że cechę trwałości związania z gruntem należy oceniać nie tylko poprzez niemożliwość łatwego przeniesienia obiektu (oderwania go od gruntu), ale też należy uwzględnić czy wielkość obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Zakotwienie obiektu w betonie może stanowić o jego trwałym połączeniu z gruntem. W sytuacji, gdy obiekt tymczasowy nie został rozebrany albo przeniesiony w inne miejsce po upływie 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu budowy, organy nadzoru budowlanego podejmują stosowne działania. Z twierdzeń inwestora wynikałoby, że ma on zamiar użytkować przedmiotowy obiekt na działce nr ewid. [...], w miejscowości A. w sposób ciągły. Kwestia przeniesienia obiektu w inne miejsce nie może być zdaniem Sądu rozumiana jako niewielkie przesunięcie. W związku z długotrwałością istnienia obiektu budowlanego, może on nie spełnić przesłanek, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Również w tym kontekście należałoby rozważyć zakwalifikowanie obiektu jako wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę. W wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 11.12.2019r., sygn. akt II SA/Go 691/19 wskazano, że "Tymczasowy obiekt budowlany postawiony zgodnie z warunkami określonymi w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, jednak nierozebrany lub nieprzeniesiony w inne miejsce przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, przestaje być obiektem budowlanym, którego budowa nie wymaga pozwolenia na budowę". Dopiero po ustaleniu pełnego stanu faktycznego sprawy, jeśli okazałoby się, że przedmiotowy budynek istnieje nielegalnie, organ może przystąpić do oceny możliwości zalegalizowania go, mając na względzie przepisy intertemporalne regulujące kwestie stosowania nowych albo dotychczasowych przepisów ustawowych zawartych w Prawie budowlanym. Ponownie rozpatrując sprawę organ będzie miał na względzie art. 107 § 3 k.p.a. wskazujący, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z wymienionych powodów Sąd - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - uchylił w punkcie I wyroku decyzje organów obu instancji. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a., a na zasądzone koszty złożyła się kwota uiszczonego wpisu od skargi (500 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., po uprzednim skierowaniu jej do takiego trybu w drodze zarządzenia Przewodniczącego Wydziału.