VII SA/Wa 484/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi M.Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2009r. (nr [...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zm.), dalej zw. kpa, po rozpatrzeniu odwołania M. Z. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2008r. (nr [...]) odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego i gospodarczego na działce nr [...] położonej w K. gm. M. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny w sprawie wskazując, że M. Z. złożył w dniu 2 września 2008r. wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę ww. budynków. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] października 2008r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia przedłożonego projektu budowlanego w terminie do dnia 30 października 2008r. Następnie, po stwierdzeniu, że obowiązek ten nie został wykonany, wydał ww. decyzję z dnia [...] listopada 2008 r. Wojewoda [...] wyjaśnił, powołując się na treść art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, że organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ ustalił, że zgodnie z § 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M., zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2004 r. Nr 142, poz. 3596) działka o nr ew. [...] w K., położona jest w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej, w której ustala się zakaz wznoszenia nowych obiektów kubaturowych. Organ dodał, że naruszenie tego zakazu, poprzez udzielenie pozwolenia na budowę stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Skargę na to rozstrzygnięcie złożył M. Z., wnosząc o jego uchylenie i zarzucając rażące naruszenie art. 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 7, 77 § 1 i 3 oraz art. 136 kpa. W skardze M. Z. przedstawił okoliczności dotyczące zakupu przedmiotowej działki i wskazał, że wtedy nieruchomość ta była nieużytkiem porośniętym krzakami, na którym znajdowało się wysypisko śmieci. Skarżący planował prowadzić tam gospodarstwo rolne. Wójt Gminy zapewniał skarżącego, że nie widzi przeszkód co do rozpoczęcia budowy na ww. Skarżący został jednocześnie zobowiązany do wykonania szeregu prac na rzecz społeczności lokalnej, której koszty wyniosły 60.000 zł. Poniósł również bardzo duże koszty na nieruchomość. Na mający powstać budynek mieszkalny zakupił ponad 30m3 drzewa, o wartości przekraczającej 20000 zł. Pomimo wykonania nałożonych obowiązków i dwukrotnego złożenia podania nie uzyskał pozwolenia na budowę. W piśmie z 10 października 2007r. Urzędu Gminy M. skarżącego pouczono, że zmiana miejscowego planu może nastąpić na wniosek zainteresowanej strony bądź z urzędu. Skarżący złożył taki wniosek i rozpoczął gromadzenie dokumentacji wymaganej do wydania zezwolenia na budowę oraz zlecił architektowi wykonanie planu architektonicznego. W związku z nałożonym postanowieniem z dnia [...] października 2008r. obowiązkiem złożył wniosek o wydanie opinii. W odpowiedzi Wojewódzki Konserwator Zabytków wskazał, że nie może wydać opinii sprzecznej z przepisami ww. prawa miejscowego. W ocenie skarżącego, odpowiedź Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nie stanowi opinii ani pozytywnej ani negatywnej. Zdaniem skarżącego, Wojewoda [...] w ogóle nie odniósł się do zgłaszanych argumentów, nie wziął pod uwagę, że w dacie zakupu nieruchomości plan miejscowy nie przewidywał, aby teren ten miał znajdować się w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej z zakazem wznoszenia nowych obiektów kubaturowych. Skarżący podkreślił, że uzyskał promesę od Wójta, iż zgoda na budowę będzie możliwa po spełnieniu określonych warunków na rzecz społeczności lokalnej. Nie został poinformowany o uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego. Organy wydając ww. decyzje naruszyły art. 7, 77 § 1 i 3 oraz 136 kpa przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie słusznego interesu strony. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2008r., którą organ ten odmówił M. Z. zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę ww. budynku mieszkalnego i gospodarczego na działce nr [...] w K. Podkreślić trzeba, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, że stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powołany wyżej przepis określa zatem zakres obowiązków organu, które muszą być wykonane w fazie wyjaśniającej postępowania o pozwoleniu na budowę, w celu kompleksowego sprawdzenia projektu budowlanego. Wyraża się to przede wszystkim w ocenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1 ww. przepisu, obowiązkiem organu - zgodnie ust. 3 z art. 35 Prawa budowlanego - jest nałożenie postanowieniem obowiązku usunięcia nieprawidłowości w zakreślonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie, wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych, postanowieniem z dnia 10 października 2008r. - w związku z usytuowaniem planowanej inwestycji w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej - organ nałożył na skarżącego obowiązek przedstawienia, w zakreślonym terminie, uzgodnienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o braku zastrzeżeń co do ww. budowy. Skarżący tej opinii nie przedstawił. W tym miejscu wskazać trzeba, że zgodnie z § 11 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M., zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy M. z dnia [...] maja 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2004 r. Nr 142, poz. 3596) działka skarżącego o nr ew. [...] położona jest strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej, w której ustala się zakaz wznoszenia nowych obiektów kubaturowych. W strefie tej ustalono również nakaz uzgadniania z Wojewódzkim konserwatorem Zabytków wszystkich wydawanych decyzji lokalizacyjnych oraz opracowań projektowych. W związku z powyższym, organy prawidłowo odmówiły wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie dopuszcza bowiem jakiejkolwiek uznaniowości w sytuacji nie spełnienia nałożonych obowiązków przez inwestora. Tak więc bez wpływu na rozstrzygnięcie organów w niniejszej sprawie pozostawały podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące wykonania prac na rzecz społeczności lokalnej, poniesienia kosztów na nieruchomość, przygotowanie wniosku o pozwolenie na budowę, czy wykonanie projektu. Nie mogły być również uwzględnione zarzuty skargi o niepoinformowaniu skarżącego o uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż kwestie te nie należą do kompetencji organów architektoniczno budowlanych. Podobnie należało ocenić zarzut nieuwzględnienia przez organy faktu, że w dacie zakupu przedmiotowej działki plan zagospodarowania przestrzennego jeszcze nie obowiązywał. Niniejsze postępowanie zostało bowiem wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia 2 września 2008r., a zatem w dacie obowiązywania ww. planu. W świetle przedstawionej argumentacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.