VII SA/Wa 485/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2018 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu A. O. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Uzasadnienie. W piśmie z dnia 29 grudnia 2017 r. skierowanym do Głównego Inspektora Nadzoru Budowanego (dalej: GINB) skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją GINB z [...] grudnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, tj. zamiaru budowy dwóch budynków gospodarczych z sanitariatami, o powierzchni całkowitej 35 m2 każdy, zlokalizowanych na działce nr ew. [...], w miejscowości N., gmina M.. Następnie, pismem z 11 stycznia 2018 r., A. O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję GINB z [...] grudnia 2017 r. znak [...] W odpowiedzi na wniosek z 29 grudnia 2017 r. organ wezwał skarżącego do wskazania czy wobec złożenia skargi na tę decyzję podtrzymuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący na to pismo odpowiedzi nie udzielił. Wobec powyższego organ przekazał skargę do tut. Sądu, wraz z aktami postępowania administracyjnego. W piśmie z 29 października 2018 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu, organ wyjaśnił, że wniosku strony z 29 grudnia 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy nie załatwił i nie wydał decyzji II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, dalej k.p.a.) postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie z dyspozycją art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej p.p.s.a.),skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie zaś do § 2 cyt. przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Stosownie do § 3 jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Biorąc pod uwagę powyższe wskazać należy, że GINB w zaskarżonej decyzji z [...] grudnia 2017 r. prawidłowo pouczył strony o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także o możliwości rezygnacji z tego środka zaskarżenia, tj. o trybie i terminie zrzeczenia się możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w związku z tym o trybie oraz terminie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pouczył strony także o konsekwencjach zrzeczenia się możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący, po otrzymaniu decyzji GINB złożył jednak w terminie skuteczny wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który do organu wpłynął 8 stycznia 2018 r. Niezależnie od tego, skarżący pismem datowanym na 11 stycznia 2018 r., które - jako składane za pośrednictwem organu - wpłynęło do GINB 23 stycznia 2018 r., a więc 15 dni po otrzymaniu przez organ wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia więc, że wobec złożenia przez skarżącego w pierwszej kolejności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący skorzystał z przysługującego mu uprawnienia, określonego w art. 127 § 3 k.p.a., a więc do wniosku z dnia 11 stycznia 2018 r. organ zobowiązany był zastosować przepisy dotyczące odwołania. W ocenie tut. Sądu - z uwagi na brak załatwienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a wiec zawisłość wszczętego przez skarżącego postępowania quasi odwoławczego od wydanej przez organ w I instancji decyzji - uznać w takiej sytuacji należy, że nie wystąpiła pozytywna przesłanka rozpoznania skargi przez sąd administracyjny, określona w art. 52 § 1 p.p.s.a. Brak tej przesłanki uniemożliwia więc tut. Sądowi rozpoznanie skargi i stanowi o niedopuszczalności (przedwczesności) wniesienia skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a. Na uwagę zasługuje również fakt, że organ do dnia dzisiejszego nie rozpoznał wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Brak odpowiedzi strony na wezwanie do złożenia oświadczenia, czy podtrzymuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie uprawnia organu do bezczynności w zakresie złożonego wniosku, jak również nie uprawnia organu do uznania, że strona "milcząco" cofnęła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek skarżącego z dnia 29 grudnia 2017 r. stanowił bowiem skuteczne prawnie żądanie strony o dokonanie ponownego rozpoznania sprawy przez organ, który wydał zaskarżoną decyzję i powinien być przez GINB rozpoznany, a sprawa załatwiona w formie stosownego orzeczenia administracyjnego - na które stronie będzie przysługiwało prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Powoływanie się przez organ na treść art. 54a § 1 i § 2 p.p.s.a. jest w tym stanie rzeczy zupełnie chybione, gdyż przepis ten dotyczy sytuacji odmienności podmiotowej w wypadku zbiegu dwóch pism: skargi i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - a więc wypadku, kiedy dwie różne strony składają odmienne żądania. Ponieważ wniesienie skargi do Sądu na decyzję organu I instancji w przedstawionej sytuacji faktycznej i prawnej było niedopuszczalne z powodu skutecznego wszczęcia i zawisłości postępowania odwoławczego i jego niezakończenia, skargę należało odrzucić. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.