VII SA/Wa 486/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Asesor WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Anna Sokołowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie skargę oddala VII SA/Wa 486/04 UZASADNIENIE Burmistrz Miasta S. decyzją nr [...] wydaną dnia [...] lipca 2003r. na podstawie art. 55 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane oraz § 11 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994r. w sprawie udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 10, poz. 47) po rozpatrzeniu wniosku w sprawie użytkowania budynku gospodarczego położonego w S. przy ul. [...] i zmiany sposobu jego użytkowania na budynek mieszkalny – udzielił M. M. pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego z przeznaczeniem na cele mieszkalne. Organ ustalił, że przedmiotowy budynek został wybudowany niezgodnie z wydanym w dniu [...] grudnia 1976r pozwoleniem na budowę, lecz na podstawie inwentaryzacji obiektu, opinii osoby uprawnionej, iż budynek spełnia warunki techniczne do wykorzystania na cele mieszkalne, pozytywnych opinii kominiarskiej i gazowniczej oraz stwierdzenia, że zmiana sposobu użytkowania zgodna jest z zapisem planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S. – udzielono w/w pozwolenia. Od decyzji tej odwołanie złożyli J. K. i T. M. współwłaściciele nieruchomości przy ul. [...]. W odwołaniu podnieśli, że przy podjęciu decyzji Burmistrz pominął ich osoby, mimo że są współwłaścicielami nieruchomości oraz, że organ nie określił czy pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania dotyczy całego budynku czy też jego części. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją znak [...] wydaną dnia [...] lutego 2004r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowania przed organem pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że wniosek inwestorki dotyczył zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku – na podstawie art. 71 Prawa budowlanego. Organ pierwszej instancji jako podstawę decyzji przyjął obok art. 71 także art. 55 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane. Zgodnie z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego podejmowanie działań na podstawie art. 55 należy do właściwości organu nadzoru budowlanego. Wobec tego koniecznym było usunięcie z obrotu prawnego decyzji wydanej przez organ architektoniczno – budowlany z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M. M. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw, z którego wg skarżącej wynika, że organ odwoławczy winien stosować – wobec tego, że sprawa została wszczęta przed dniem 10 lipca 2003r. przepisy dotychczasowe (również dotyczące właściwości organów). W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżanych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Obowiązkiem organu odwoławczego była ocena podstawy prawnej i faktycznej – decyzji zaskarżonej odwołaniem i orzeczenie wg stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wydania decyzji odwoławczej. Ponieważ ustawa z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw, która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003r. zgodnie z art. 7 ust 3 ustaliła, że właściwość organów w zakresie dotyczącym załatwiania spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną określa się na podstawie tej ustawy, zarzuty skarżącej są niezasadne. Organ prawidłowo ustalił, że rozpatrywanie sprawy w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego wykonanego z naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu na budowę (art. 55 ust. 1 pkt 2)należą zgodnie z art. 83 Prawa budowlanego do właściwości organów nadzoru budowlanego – i prawidłowo uchylił decyzję organu administracji architektoniczno-budowlanej (art. 80 ust. 1 Prawa budowlanego) i umorzył postępowanie przed tym organem jako niewłaściwym rzeczowo do rozpatrywania sprawy. Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji.