VII SA/Wa 486/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2010 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala VII SA/Wa 486/10 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2009r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (jednolity tekst ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z. K. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].07.2009 r., Nr [...], znak: [...], odmawiającą wszczęcia na wniosek Z. K. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].04.2007 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu zabudowy wielorodzinnej "[...]" na terenie części działki nr ew. [...] (po podziale na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...]) z obrębu [...] przy ul. [...] w W. W przedmiotowej sprawie wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności złożył Z. K., który jak wynika z akt sprawy, nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta [...] z dnia [...].04.2007 r., Nr [...], znak: [...]. Wnioskodawca podniósł , ze jest właścicielem działek położonych w W. przy ul. [...] o numerach ewidencyjnych [...] i [...] z obrębu [...], które nie sąsiadują bezpośrednio z działką ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], której dotyczy zaskarżona decyzja, jednakże, zdaniem wnioskodawcy , realizowana inwestycja będzie oddziaływać bezpośrednio na jego nieruchomość. Skarżący wskazał, że dojazd do osiedla mieszkaniowego, które ma być zrealizowane na działce nr [...], na postawie zaskarżonej decyzji, a także doprowadzenie sieci, ma być zapewniony na czas budowy i docelowy przez ul. [...], podkreślając jednocześnie ze znaczna część działki znajdującej się pod aktualną ul. [...] stanowi jego własność. Wskazał też, że z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" przyjętego uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...].12.2004 przebieg infrastruktury przewidziany jest od ul. [...] nie zaś od ul. [...], a obsługa komunikacyjna terenu oznaczonego jako 6MM (w tym działki nr [...]) została ustalona od ulic oznaczonych na rysunku planu symbolami 13KL, 14KL, 15KL, nie zaś od ul. [...]. VII SA/Wa 486/10 Jak wynika z akt sprawy, organ wojewódzki pismem dnia [...].06.2009 r., znak: [...], wezwał Z. K. do przedłożenia stosownych dokumentów wskazujących na przysługujący mu tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, jak również sprecyzowania interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 Kpa, legitymującego go do występowania w przedmiotowej sprawie w charakterze strony. Na podstawie przedstawionej przez skarżącego kopii wyrysu z ewidencji gruntów Wojewoda stwierdził, że działka nr ew. [...] graniczy jedynie z działką nr [...], przylegającą bezpośrednio do działki inwestycyjnej. Natomiast działka nr ew. [...] położona jest jeszcze w większym oddaleniu zatem nieruchomości skarżącego leżą poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji. Odnosząc się do stanowiska Z. K. zawartego w odwołaniu od decyzji Wojewody [...], który wywodzi swój interes prawny w rozpatrywanej sprawie z faktu, że jest właścicielem "części działek pod ulicą [...]" przez którą ma odbywać się komunikacja do działki inwestycyjnej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że Z. K. nie przedłożył żadnego dokumentu potwierdzającego jego tytuł prawny do przedmiotowej działki. Jak wynika natomiast z akt sprawy, w tym pisma Burmistrza [...] [...] W. z dnia [...].01.2007 r., znak: [...] (wyrażającego zgodę na lokalizację zjazdu z drogi w ul. [...] - dz. ew. nr [...] obręb [...] - do nieruchomości położonej na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...]), działka nr ew. [...] jest własnością W. i ma status drogi publicznej. Ponadto wyjaśnił, że merytoryczne zarzuty dot. decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].04.2007 r., Nr [...], znak: [...], z uwagi na formalny charakter podjętego rozstrzygnięcia, nie mogły być weryfikowane w ramach tego postępowania. Mając powyższe na uwadze, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].04.2007 r, Nr [...], znak: [...], złożyła osoba nie posiadająca interesu prawnego w rozumieniu art. 28 Kpa. Skargę do Sądu wniósł Z. K., który wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji podtrzymał swoje stanowisko, że jego nieruchomość pozostaje w obrębie wpływu inwestycji realizowanej na działce [...] i podnosząc, że odcinek drogi przylegającego do działki inwestowanej i jego działki będzie służył nie tylko VIISA/Wa486/10 mieszkańcom osiedli, ale przede wszystkim będzie stanowił dla innych sposób na ominięcie w godzinach rannych i popołudniowych skrzyżowania ulic [...] z [...]. Zdaniem skarżącego jego interes prawny można wywieść z faktu, że to pod jego oknami będą przejeżdżać liczne samochody. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenie przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].07.2009r. o odmowie wszczęcia postępowania nadzwyczajnego z uwagi na brak przymiotu strony osoby wnioskującej o wszczęcie takiego postępowania. Zgodnie z art. 157 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, przy czym stroną tego postępowania może być nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Wystąpić musi zatem powiązanie podmiotu z interesem prawnym, tj. takim, który wynika z ściśle określonego przepisu prawnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Pojęcie strony definiuje przepis art. 28 kpa. Stanowi on, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W każdym zatem postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji VIISA/Wa486/10 należy przede wszystkim wyjaśnić kwestię wstępną, jaką stanowi zagadnienie legitymacji osoby, która wystąpiła z takim żądaniem. W przypadku stwierdzenia, iż z żądaniem wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wystąpiła osoba, której nie można przypisać przymiotu strony, organ administracji winien stosownie do treści art. 157 § 3 Kpa odmówić wszczęcia postępowania administracyjnego nadzwyczajnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony został pogląd, iż podstawę prawną legitymacji strony powinien stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawa lub obowiązek podmiotu, który podlega skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie strona skarżąca wywodzi swój interes prawny z faktu, iż realizacja inwestycji mieszkaniowej na działce [...] spowoduje nadmierny ruch samochodowy na ulicy [...], która do tej pory miała charakter lokalny a ruch ten będzie odbywał się wzdłuż działek należących do strony skarżącej. Pojęcie zaś interesu prawnego ma charakter materialnoprawny, to znaczy, że musi wynikać z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej stanowiącej podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Nie wystarczy wykazać jakiegokolwiek interesu, ale musi mieć on charakter prawny, a więc musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwości wydania określonej decyzji lub podjęcia czynności. Zdaniem Sądu, organy obu prawidłowo ustaliły i właściwie uzasadniły, iż skarżący Z. K. nie ma przymiotu strony mimo, że jest bezpośrednio zainteresowany w określonym jej załatwieniu. Przymiot strony postępowania administracyjnego występuje bowiem jedynie, gdy decyzja administracyjna wywiera bezpośrednie skutki w sferze praw i obowiązków określonego podmiotu. Mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego skutecznie można żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nowym postępowaniem w sprawie, obowiązkiem organu jest na nowo ustalić krąg jego stron. Czyniąc zadość powyższemu wymogowi, organ wojewódzki pismem dnia [...].06.2009 r., znak: [...], wezwał Z. K. do przedłożenia stosownych dokumentów wskazujących na przysługujący mu tytuł prawny VIISA/Wa486/10 do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, jak również sprecyzowania interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 Kpa, legitymującego go do występowania w przedmiotowej sprawie w charakterze strony. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Z. K. przedłożył ksero wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów z którego wynika , że skarżący jest współwłaścicielem działek nr ew. [...] i [...] przy ul. [...]. Jak wynika natomiast z projektu zagospodarowania terenu, w/w nieruchomości nie graniczą bezpośrednio z działkami na których została zaprojektowana sporna inwestycja, a co więcej nie zostały nawet objęte powyższym projektem. Odnosząc się do stanowiska skarżącego, który wywodzi swój interes prawny w rozpatrywanej sprawie z faktu, że jest właścicielem "części działek pod ulicą [...]" przez którą ma odbywać się tymczasowo komunikacja do działki inwestycyjnej należy wskazać, że Z. K. nie przedłożył żadnego dokumentu potwierdzającego jego tytuł prawny do przedmiotowej działki. Jak wynika natomiast z akt sprawy, w tym pisma Burmistrza [...] z dnia [...].01.2007 r, znak: [...] (wyrażającego zgodę na lokalizację zjazdu z drogi w ul. [...] - dz. ew. nr [...] obręb [...] - do nieruchomości położonej na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...]) działka nr. ew. [...] jest własnością W. i ma status drogi publicznej. Zatem stan prawny terenu pod ulicą [...] uległ już takim przekształceniom prawnym, że strona skarżąca nie może z aktualnego stanu prawnego nieruchomości wywieść, że legitymuję się określonym prawem rzeczowym do nieruchomości. Dlatego też, uwzględniając istniejący stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie orzekania, organ odwoławczy po stwierdzeniu, że wnioskodawca postępowania nadzwyczajnego nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa- prawidłowo orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].04.2007 r, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu zabudowy wielorodzinnej "[...]" na terenie części działki nr ew. [...] przy ul. [...] w W. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie znajdując podstaw dla uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.