VII SA/Wa 486/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2012 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia (...) grudnia 2011 r.; znak: (...) w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu skargę oddala Decyzją z dnia (...) grudnia 2011 r., znak (...) Generalny Dyrektor Dróg Krajowych I Autostrad (dalej: GDDKiA), działając na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm. (dalej: ustawa o drogach publicznych) i art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej: kpa), po rozpoznaniu wniosku z dnia (...) października 2011 r. M. S., zam. (...),O., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia (...) września 2011 r., nr (...), wydaną z upoważnienia GDDKiA przez Zastępcę Dyrektora Oddziału (...) Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr (...) do działki nr (...), położonej w miejscowości G. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nie zezwolił na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr (...) do działki nr (...), położonej w miejscowości G.. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek M. S. z dnia (...) lipca 2011 r. uzupełniony pismem z dnia (...) sierpnia 2011 r. o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr (...) do działki nr (...). Po rozpoznaniu powyższego wniosku GDDKiA, działając na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy o drogach publicznych oraz § 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - tekst jednolity: Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 (dalej: rozporządzenie) w zw. z art. 104 kpa decyzją z dnia (...) września 2011 r., nr (...) odmówił zezwolenia na lokalizację ww. zjazdu. Na skutek wniesionego przez M. S. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, GDDKiA decyzją z dnia (...) grudnia 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nie zezwolił na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr (...) do działki nr (...), położonej w miejscowości G. Rozpoznając odwołanie, organ wskazał, że ze względu na naruszenie przepisu art. 107 § 1 kpa poprzez nieprecyzyjne sformułowanie sentencji zaskarżonej decyzji, która brzmi: "nie zezwalam na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr (...) (działka nr (...) obr. G.) na działkę nr (...) w m. G. " i z której nie wynika, o jaki zjazd chodzi (indywidualny czy publiczny), zasadne było uchylenie tej decyzji w całości i rozstrzygnięcie o odmowie wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr (...) do działki nr (...), położonej w miejscowości G. Z wniosku strony z dnia (...) lipca 2011 r. wynika, iż przedmiotowa działka jest wykorzystywana na cele mieszkaniowe i jej przeznaczenie nie ulegnie zmianie, w związku z czym w świetle obowiązujących przepisów, zjazd obsługujący tę nieruchomość musi być zjazdem indywidualnym (§ 55 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia). Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ podał, że droga krajowa nr (...) na przedmiotowym odcinku zakwalifikowana została zarządzeniem nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Zgodnie z dyspozycją § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego, stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo. Organ wskazał, że w odniesieniu do dróg krajowych klasy GP przepisy szczególne stawiają surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać te drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu. Zdaniem organu, w rozpatrywanej sprawie nie ma wyjątkowej sytuacji, przemawiającej za uwzględnieniem żądania strony. Organ wskazał, iż działka strony przylega do drogi wewnętrznej położonej na działce nr (...), znajdującej się we władaniu Gminy O. Zatem obsługa komunikacyjna przedmiotowej działki może odbywać za pośrednictwem ww. drogi wewnętrznej, która następnie łączy się z drogą powiatową. Organ podkreślił, że zgodnie z przepisem art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), przez pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub poprzez ustanowienie służebności drogowej. Analogicznie zdefiniowane jest pojęcie dostępu do drogi publicznej w art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieodniesienia się do faktu istnienia zjazdu od 1971 r., kiedy to został on wybudowany za zgodą ówczesnych władz wydających pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wraz ze zgodą na zjazd z dostępem do drogi krajowej nr (...), organ wskazał, że za zjazd w rozumieniu art. 29 ustawy o drogach publicznych może być uznany nie każdy dojazd urządzony przez właściciela czy użytkownika nieruchomości przyległej do drogi publicznej, ale tylko ten, który został wykonany przez zarządcę drogi lub za jego zgodą. W niniejszym przypadku zarządca drogi nie wykonywał zjazdu do przedmiotowej nieruchomości ani nie udzielał zgody na jego wykonanie, a zatem z formalnego punktu widzenia zjazd ten nie istnieje. Potwierdza to jego brak w ewidencji zjazdów - Banku Danych Drogowych i w projekcie organizacji ruchu dla przedmiotowego odcinka drogi krajowej nr (...). Ponadto zgodnie z art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych zjazd to połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast jak wynika z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach sprawy na "połączeniu" drogi krajowej nr (...) z działką nr (...) znajduje się chodnik, a nie zjazd. W związku z tym, iż powołany zjazd nie istnieje, to nie jest możliwe przeprowadzenie jego oględzin z udziałem biegłego. Ponadto organ uznał, że dostarczona przez stronę kopia mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nie stanowi dowodu na okoliczność istnienia zjazdu do działki nr (...). Zgodnie bowiem z § 3 instrukcji technicznej-K1 "Mapa zasadnicza" (załącznik do rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 marca 1999 r., w sprawie standardów technicznych dotyczących geodezji, kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie (Dz. U. Nr 30, poz. 297), mapa zasadnicza jest to źródłowe opracowanie kartograficzne, zawierające informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych oraz elementów ewidencji gruntów i uzbrojenia terenu. Z odczytu znajdującej się w aktach sprawy mapy zasadniczej wynika jedynie, że w ogrodzeniu przedmiotowej działki znajduje się brama, co nie musi wcale oznaczać, iż działka ta posiada legalny zjazd. Odnosząc się do kolejnych zarzutów organ wskazał, że każdy zjazd z drogi stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ogranicza jego płynność, i to w stopniu tym większym, im wyższe natężenie ruchu występuje na drodze oraz im większa jest liczba zjazdów i częstotliwość ich występowania. Również za nieuzasadniony organ uznał zarzut naruszenia art. 63 ust. 3 Konstytucji PR, ponieważ naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właścicieli nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Prawo własności nie jest prawem absolutnym i może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa, w tym także z przepisu art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych. Organ zgodził się z zarzutem wadliwego zinterpretowania, w zaskarżonej decyzji, stwierdzeń zawartych w uzasadnieniu decyzji Wójta Gminy O. z dnia (...) września 2008 r., nr (...), iż przyjęto obsługę komunikacyjną działki nr (...) poprzez działkę nr (...). Zdaniem GDDKiA stwierdzenia zawarte w decyzji z dnia [...] września 2008 r. dotyczą obsługi komunikacyjnej działki nr (...), a nie działki (...). Jednakże pośrednio stwierdzenia te wskazują na możliwość komunikacji działek nr (...) i nr (...) za pomocą drogi wewnętrznej znajdującej się na działce nr (...). Ustosunkowując się do argumentu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi G. w gminie O. (zatwierdzony uchwałą nr (...) Rady Gminy O. z dnia (...) października 2002 r., ogłoszony w Dz. Urz. Województwa (...) z dnia (...) marca 2003 r., nr 21, poz. 601) nie zabraniają lokalizacji przedmiotowego zjazdu, organ stwierdzić, iż rzeczywiście zapisy wprost nie zabraniają lokalizacji ww. zjazdu. Jednakże jak wynika z wyrysu powołanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, działka strony przylega do terenu oznaczonego symbolem 59 KS, którego podstawowym przeznaczeniem zgodnie z § 10 pkt 59 ww. planu są tereny komunikacji samochodowej. Porównanie mapy zasadniczej przedmiotowego terenu z ww. wyrysem prowadzi do wniosku, iż droga wewnętrzna znajdująca się na działce nr (...) leży w trenie oznaczonym symbolem KS. W związku z powyższym tym bardziej zasadne jest skomunikowanie działki nr (...) za pomocą drogi wewnętrznej (działka nr (...)). Na koniec organ wyważając słuszny interes w sprawie, przyznał ostatecznie prymat ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego i obowiązek ograniczania liczby potencjalnych miejsc kolizji i zdarzeń drogowych, biorąc jednocześnie pod uwagę, że interes strony może być zaspokojony poprzez zapewnienie obsługi komunikacyjnej przedmiotowej nieruchomości za pośrednictwem drogi wewnętrznej znajdującej się na działce nr (...). Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. S., dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji i zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7 kpa w zw. z art. 77 kpa i 78 § 1 i2 kpa w zw. z art. 85 § 1 kpa i 84 kpa, poprzez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie z stanem rzeczywistym, w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, iż prowadzone postępowanie administracyjne dotknięte było wadami, które uniemożliwiały prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, co w istotnym stopniu mogło mieć wpływ na wynik sprawy; 2) art. 80 kpa w zw. z art. 77 kpa polegające na sprzeczności ustaleń organu z treścią zebranego materiału dowodowego i błędnej ocenie dowodów, np. wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dz. (...); mapy w skali 1:1000 zaewidencjonowanej pod nr (...) potwierdzającego (istniejący od 1971r), aktualnie zmodernizowany zjazd-"dojazd"; braku jakiegokolwiek dowodu na twierdzenie organu, że istniejący zjazd-"dojazd" stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa ruch drogowego i przyjęcie w wyniku tego błędnej tezy, iż indywidualny interes strony może zostać w zasadniczym stopniu zaspokojony poprzez zapewnienie obsługi komunikacyjnej przedmiotowej nieruchomości za pośrednictwem drogi wewnętrznej znajdującej się na działce nr (...); 3) art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych w zw. z § 79 i § 113 rozporządzenia, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż przepisy te nie dopuszczają lokalizacji zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr (...) na działkę (...) we wsi G.; 4) § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, poprzez bezzasadne uznanie, iż istnieje możliwość doprowadzenia innego dojazdu na przedmiotową działkę, z uwzględnieniem przeznaczenia działki oraz zasad ekonomiki; 5) § 9 pkt 3 rozporządzenia, który to przepis dopuszcza lokalizację zjazdów na drodze klasy GP tj. na takiej drodze jaką jest droga krajowa (...), poprzez jego nie zastosowanie; 6) art. 4 ust 8 ustawy o drogach publicznych w zw. z § 79 i § 113 ust. 4 i 7 rozporządzenia, poprzez błędne zastosowanie w przedmiotowej sprawie; 7) art. 2 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawa i wynikającej z niej zasady ochrony praw nabytych w wyniku nieposzanowania prawa do korzystania przez skarżącą ze zjazdu-"podjazdu" wybudowanego w 1971r. (przez nieżyjącego ojca skarżącej), na podstawie wówczas obowiązujących przepisów i nie przyjętego przez ówczesnego zarządcę drogi do zasobów dokumentacyjnych i wynikających z tego skutków dla skarżącej - następcy prawnego przedmiotowej nieruchomości; 8) art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez ingerencję organu w prawa własności tj. wskazanie w zaskarżonej decyzji możliwości skomunikowanie się działki (...) z drogą polną leżącą na działce nr (...), a przez to dewastację zagospodarowanej nieruchomości skarżącej. W skardze podniesiono, że organ nie wykazał, że istniejące miejsce dostępu do drogi nr (...) z działki (...) nie spełnia wymogów przewidzianych w § 79 w zw. z § 113 rozporządzenia. Na tą okoliczność nie został przeprowadzony żaden dowód. Zdaniem skarżącej skoro § 113 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza na jednojezdniowej drodze klasy GP o prędkości miarodajnej 70km/h wykonanie zjazdu i wyjazdu na drogę z obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu dla obu kierunków po jednej stronie drogi, jeżeli natężenie miarodajne ruchu nie jest większe niż 400P/h, to dopuszczalna jest zgoda na obniżenie krawężnika i wyprofilowanie chodnika istniejącego dojazdu, o jaki wnosi skarżąca, zwłaszcza w sytuacji, gdy dopuszczalna prędkość na tym odcinku drogi nie może przekraczać 50 km/h. Skarżąca zarzuciła organowi posługiwanie się przy opisywaniu natężenia ruchy pojazdów ilością pojazdów na dobę (w 2010 r. było to 6264), pomimo, że ustawa operuje pojęciem pojazdu na godzinę. Zatem na tym odcinku drogi natężenie wynosi 261 P/h i jest dopuszczalne w ocenie skarżącej, więc organ nie potrzebnie dokonuje manipulacji naruszając tym art. 8 kpa. Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie powinien być zastosowany przepis § 9 pkt 3 rozporządzenia, zgodnie z którym stosownie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdyż brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przedmiotowej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 16 maja 2012 r. Sąd, na wniosek pełnomocnika Skarżącej, postanowił przeprowadzić dowód uzupełniający z pisma Wójta Gminy O. z dnia (...) kwietnia 2012 r. stanowiącego załącznik do pisma z dnia (...) maja 2012 r. złożonego na rozprawie. W piśmie tym Wójt Gminy O. stwierdził, że działka nr (...) stanowiąca pas drogowy drogi gminnej jest drogą polną służącą okolicznym rolnikom do zwózki plonów oraz komunikacji z gospodarstwami i w najbliższych latach nie jest planowana żadna modernizacja tej drogi, w tym jej utwardzenie . Ponadto wskazano, że działka (...) "powstała w wyniku dokonanego podziału działki nr (...), na podstawie zatwierdzonego projektu podziału nieruchomości decyzją Wójta Gminy O. z dnia (...) listopada 2002 r., Nr (...), który wyraźnie wskazał w planie na komunikację działki nr (...) w dalszym ciągu poprzez drogę krajową nr (...). Co potwierdza dokumentacja geodezyjno-kartograficzna znajdująca się w zasobach Wydziału Geodezji i Kartografii Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa O.". Jak podał Wójt na komunikację działki Nr (...) z drogą krajową (...) wskazuje również obowiązujący Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy O. dla miejscowości G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga powinna zostać oddalona, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że droga, na której Skarżąca wnosi o lokalizację zjazdu indywidualnego została zarządzeniem nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Jak wynika natomiast z treści § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - tekst jednolity: Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 (dalej: rozporządzenie) rozporządzenia w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego droga klasy GP powinna mieć powiązania z drogami klasy Z (wyjątkowo klasy L) i drogami wyższych klas, a odstępy między skrzyżowaniami (węzłami) poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 2000 m oraz nie mniejsze niż 1000 m na terenie zabudowy; dopuszcza się wyjątkowo pojedyncze odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 1000 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 600 m, jeżeli potrzeby funkcjonalno-ruchowe lub ukształtowanie istniejącej sieci drogowej takie odstępy uzasadniają, przy czym stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Zgodzić się zatem należy z organem, że w odniesieniu do dróg krajowych klasy GP przepisy szczególne stawiają surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać te drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Z kolei ewentualna lokalizacja zjazdu indywidualnego połączonego z drogą ww. klasy musi mieć charakter wyjątkowy i nadzwyczajny a nie stanowić reguły wynikającej wyłącznie z bliskiego sąsiedztwa działki z drogą krajową. O lokalizacji zjazdu nie może zatem decydować subiektywne przekonanie wnioskodawcy o konieczności lokalizacji zjazdu lub względy ekonomiczne i związane z wygodą użytkownika ruchu drogowego, lecz wyłącznie mierzone obiektywnie względy bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz sprawnego przemieszczania się pojazdów na drodze krajowej zakwalifikowanej do określonej kategorii. Z treści § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia wynika, że stosowanie zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że w niniejszej sprawie przesłanki lokalizacji zjazdu indywidualnego nie zostały spełnione. Bezsporne jest, że działka Skarżącej przylega do drogi położonej na działce nr (...) połączonej z drogą powiatową (która z kolei łączy się z drogą krajową). Również Skarżąca wskazuje we wniosku o zgodę na lokalizację zjazdu na skomunikowanie jej działki z tą drogą, choć podnosi m. in. problemy z odśnieżaniem tej drogi w zimie. Tym niemniej w świetle obowiązującym przepisów, w tym art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie ulega wątpliwości, że nieruchomość Skarżącej ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, a korzystanie przez Skarżącą z drogi położonej na działce nr (...) uzależnione jest wyłącznie od jej woli. Bez znaczenia prawnego jest argument Skarżącej wskazujący na istnienie zjazdu od 1971 r., skoro zarządca drogi nie wykonywał zjazdu do przedmiotowej nieruchomości, ani nie udzielał zgody na jego wykonanie, co potwierdza to jego brak w ewidencji zjazdów - Banku Danych Drogowych i w projekcie organizacji ruchu dla odpowiedniego odcinka drogi krajowej nr (...). Tymczasem za zjazd w rozumieniu art. 29 ustawy o drogach publicznych może być uznany wyłącznie taki, który został wykonany przez zarządcę drogi lub za jego zgodą. Nie można również podzielić zarzutu Skarżącej dotyczącego zapisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wsi G. w gminie O., zatwierdzonego uchwałą nr (...) Rady Gminy O. z dnia (...) października 2002 r., w sytuacji, gdy z jego treści wynika, iż droga znajdująca się na działce nr (...) leży w terenie oznaczonym symbolem KS (komunikacja samochodowa), co jedynie potwierdza zasadność skomunikowania działki nr (...) z drogą położoną na działce o nr (...). Odpowiadając na zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie należy podnieść, że są one w niniejszej sprawie bezprzedmiotowe, albowiem odmowa lokalizacji zjazdu nie nastąpiła w związku z brakiem możliwości technicznych, lecz ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego i zasadność zastosowania zjazdu w świetle § 9 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia. W rezultacie poza sporem pozostają kwestie związane z parametrami technicznymi, jakim powinien odpowiadać zjazd. Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty naruszenia art. 2 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP skoro w niniejszej sprawie Skarżąca nie nastąpiła likwidacja zjazdu w sensie prawnym, a przedmiotem oceny jest legalność odmowy lokalizacji zjazdu na drogę krajową co w żadnym stopniu nie wpływa na możliwość korzystania z prawa własności przez Skarżącą. Również argument dotyczący dewastacji działki Skarżącej ze względu na konieczność korzystania z dojazdu poprzez drogę położoną na działce o nr (...) nie może zostać uznany za uzasadniony w sytuacji, gdy zagospodarowanie działki i jej poszczególnych części (w tym zorganizowanie dojazdu w sensie technicznym) zależy wyłącznie od Skarżącej. Nawiązując do treści pisma Wójta Gminy O. z dnia (...) kwietnia 2012 r. należy podnieść, że informacje przekazane w tym piśmie nie mają znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia sprawy albowiem nie pozostają w sprzeczności z ustaleniami organu wskazującymi na dostęp działki Skarżącej do drogi publicznej. Informacje o rolnym charakterze drogi oraz korzystaniu z niej przez rolników mają charakter faktyczny, a nie prawny i nie wpływają na ocenę skomunikowania działki nr (...) z siecią dróg publicznych. W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie zasługuje również na uwzględnienie argument zawarty w ww. piśmie Wójta Gminy O., iż na skomunikowanie działki nr (...) z drogą krajową (...) wskazuje również Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy O. dla miejscowości G. Podkreślenia wymaga, że o możliwości lokalizacji zjazdu na drogę krajową decyduje zarządca drogi, którym w tym przypadku nie jest wójt gminy. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na podział działki w roku 2007 w wyniku działki (...) oraz sprzedaż działki nr (...), na której zlokalizowany był zjazd, z którego korzystała skarżąca. Także argument wskazujący na skomunikowanie przez wiele lat działki Skarżącej z drogą krajową nr (...) nie zasługuje na uwzględnienie skoro dotyczy on co najwyżej korzystania ze zjazdu w znaczeniu faktycznym a nie prawnym. Argument powołany przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie w dniu 16 maja 2012 r. (vide protokół z rozprawy – karta 36 akt sądowych) dotyczący lokalizacji innych zjazdów indywidualnych z sąsiednich działek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż pozostaje bez wpływu na ocenę legalności rozstrzygnięcia dotyczącego indywidualnej sprawy będącej przedmiotem kontroli Sądu. Może natomiast być podstawą prowadzenia postępowania dotyczącego innych zjazdów, co jednak pozostaje poza granicami niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej. Podkreślenia wymaga, że jak wskazuje Skarżąca w roku 2007 w wyniku działki (...) powstała działka (...), która w tym samym roku została sprzedana. Tymczasem na działce nr (...) znajdował się i znajduje jedyny wjazd na jej posesję. Biorąc pod uwagę tę okoliczność nie można przyjąć, że uzasadnia ona lokalizację kolejnego zjazdu indywidualnego z działki o nr (...) na drogę krajową. Skarżąca bowiem może korzystać z połączenia z siecią dróg publicznych poprzez działkę drogową o nr (...), a w przypadku znacznych utrudnień z jej korzystania podjąć starania o uzyskanie odpowiedniej służebności na działce o nr (...) i dotychczasowego zjazdu zlokalizowanego na tej działce. Dokonywanie podziału nieruchomości i sprzedaż powstałej działki nie może w żadnym stopniu uzasadniać lokalizacji kolejnego zjazdu indywidualnego w bezpośredniej bliskości już istniejącego i wbrew zasadom bezpieczeństwa w korzystaniu z drogi krajowej zakwalifikowanej przez organ do kategorii dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Takie działanie stałoby w sprzeczności z treścią § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, zgodnie z którym stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo. Należy również zwrócić uwagę, że ewentualny zjazd indywidualny z drogi krajowej nr (...) na działkę Skarżącej byłby zlokalizowany w bliskim sąsiedztwie ze skrzyżowaniem przedmiotowej drogi krajowej z drogą powiatową, co również wpłynęłoby na pogorszenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, tym bardziej, że jak słusznie zauważył organ droga nr (...) jest drogą publiczną tranzytową, przede wszystkim zapewniającą obsługę ruchu krajowego, a nie lokalnego. Nawiązując do pozostałych zarzutów Skarżącej Sąd uznał, że – wbrew tym zarzutom - GDDiK w sposób wyczerpujący przeprowadził postępowanie wyjaśniające, stosownie do reguł określonych w 7 i 77 § 1 kpa, szczegółowo zbadał i rozważył argumenty przedstawione przez stronę, jak również podjął wszelkie kroki niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W toku postępowania przez organem dokonano wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa, natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji GDDiK odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. Reasumując Sąd uznał, że GDDiK prawidłowo ocenił brak zasadności lokalizacji zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr (...) na działkę o nr (...). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.