VII SA/Wa 488/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru zgłoszenia przystąpienia do robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. Sp. z o.o. w [...] kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2009r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2008r. w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych związanych z montażem reklamy wolno stojącej o wymiarach 8x5,8m na słupach 1,7m nad ziemią na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzja I instancji została nadana w dniu 24 lipca 2008r. na adres pełnomocnika (wcześniej nadana 12 czerwca 2008r. została zwrócona 23 czerwca 2008r. z adnotacją adresat nieznany) czyli w ustawowym terminie. Co do obiektu, którego konstrukcja będzie wykonana w sposób trwale związany z gruntem, w ocenie organu nie ma zastosowania katalog określony w art. 29 Prawa budowlanego, a zatem inwestycja będzie wymagała pozwolenia na budowę poprzedzonego decyzją o warunkach zabudowy. Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł inwestor, domagając się jej uchylenia wraz z decyzją poprzedzającą, zarzucając naruszenie przepisów art. 7, 77 i 107 § 3 kpa oraz art. 30 ust 2 i 5 Prawa budowlanego. Strona skarżąca podkreśliła, że głównym zarzutem odwołania było niedotrzymanie 30-dniowego terminu do prawidłowego dostarczenia sprzeciwu, a organ odwoławczy w swojej decyzji pominął całość tego wątku co może sugerować, że rozpoznawał inną sprawę. W przedmiotowej sprawie doręczenie decyzji nastąpiło 24 lipca 2008r., a więc po upływie 51 dni od zgłoszenia co nie może być uznane za dokonane w terminie. Nadto, co podkreśliła strona skarżąca, organ pominął tę kwestię w uzasadnieniu decyzji co narusza normę z art. 107 kpa, zaś co do meritum sprawy skarżąca odwołała się do treści art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego, który leżał u podstaw zgłoszenia i wg. którego dopuszczalne jest instalowanie tablic i urządzeń reklamowych nie tylko na obiektach, ale i na gruncie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Podstawowym zarzutem sformułowanym wobec zaskarżonej decyzji jest zarzut naruszenia art. 30ust 5 Prawa budowlanego z uwagi na wniesienie sprzeciwu po upływie terminu 30dni od dnia dokonania zgłoszenia. Zgłoszenie inwestora wpłynęło do organu w dniu 3 czerwca 2008r. , a zatem termin skutecznego wniesienia sprzeciwu upłynął 3 lipca 2008r. W terminie tym nie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego decyzja wnosząca sprzeciw. Skarżąca zarzuca niezachowanie terminu ustawowego dla zgłoszenia sprzeciwu i z tym stanowiskiem należy się zgodzić. W świetle najnowszej uchwały składu 7 sędziów NSA z dnia 15 października 2008r. II GPS 4/08, która jest wiążąca dla tutejszego Sądu, termin 30-dniowy jest terminem do doręczenia sprzeciwu zainteresowanemu. Termin do zgłoszenia sprzeciwu obejmuje bowiem także termin doręczenie decyzji. Decyzja administracyjna jako akt zewnętrzny zawierający władcze rozstrzygnięcia organu musi być zakomunikowana stronie. Dopóki nie zostanie zakomunikowana stronie, dopóty jest aktem nie wywierającym żadnych skutków. Fakt, że organ administracji do chwili jej doręczenia stronie lub ogłoszenia, nie jest nią związany oznacza, iż do tego momentu sporządzona decyzja może zostać przez ten organ zmieniona, a zatem pozbawiona jest jeszcze stabilności, a bez tego przymiotu nie wiąże organu, ani strony. Wyłączną formą zakomunikowania oświadczenia woli jednostce jest doręczenie lub ogłoszenie decyzji i tak właśnie musi nastąpić uzewnętrznienie woli organu administracji w trybie prawnym. W niniejszej sprawie więc decyzję wnoszącą sprzeciw do zgłoszonego zamiaru realizacji nośnika należy uznać za wydaną (a sprzeciw za zgłoszony) najwcześniej z dniem doręczenia zainteresowanemu. Skoro zaś w imieniu inwestora działał pełnomocnik do którego winny być kierowane wszystkie pisma (w sytuacji działania ustanowionego pełnomocnika doręczenie pisma tylko stronie jest bezskuteczne) to należy wnosić, iż doręczenie pełnomocnikowi decyzji o sprzeciwie w dniu 1 sierpnia 2008r. było znacznie opóźnione, zważywszy datę zgłoszenia 3 czerwca 2008r.. Organ II instancji utrzymując w mocy sprzeciw nie wyjaśnił, dlaczego w tej sytuacji przyjął, iż decyzja organu I instancji nadana do pełnomocnika w dniu 24 lipca 2008r. została złożona w ustawowym terminie. Z akt sprawy wynika, że pierwotne nadanie pocztowe w dniu 12 czerwca 2008r. nastąpiło na błędny adres, co spowodowało jego zwrot do nadawcy, a zatem należy zgodzić się z zarzutem skargi, że powodem nie doręczenia sprzeciwu pełnomocnikowi inwestora w terminie był brak dochowania należytej staranności przez organ administracji w wyekspediowaniu decyzji na wskazany adres. Taki stan rzeczy pozwala stwierdzić, że organ odwoławczy zobligowany zapisem art. 138 kpa do ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego sprawy i nie rozpatrzył wyczerpująco zgromadzonego materiału czym naruszył przepisy proceduralne art. 7 i 77 kpa, a przyjmując w sposób nie wyjaśniony podaną datę 24 lipiec 2008r. jako zachowanie ustawowego terminu – również art. 107 § 3 kpa. Powyższe naruszenie przepisów postępowania administracyjnego jako mogące mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając ponownie sprawę organ przedstawi szczegółowo swoje stanowisko co do kwestii zachowania ustawowego terminu z art. 30 ust 5 Prawa budowlanego a następnie podejmie stosowne rozstrzygnięcie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyże4j ustawy ppsa.