VII SA/Wa 492/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur (spr.), , Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Ewa Pecelt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2005 r. sprawy ze skargi W. G. i P. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2005 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, Decyzją z dnia [...] października 2004[...] Wojewoda [...]po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1988 r. nr [...]wydanej przez Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Dzielnicy [...][...]na rozbudowę budynku jednorodzinnego na mały dom mieszkalny o dwóch samodzielnych lokalach z pracownią krawiecką w przyziemiu oraz garażem w [...] ul. [...]na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji. W uzasadnieniu decyzji podano, iż wniosek Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...], że przedmiotowa decyzja jest sprzeczna z § 12 ust. 4 i 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie / tj. Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz. 140 ze zm. / jest niezasadny, ponieważ powołane przepisy nie obowiązywały w dacie wydania decyzji. Usytuowanie rozbudowy budynków objętych przedmiotową decyzją bezpośrednio przy granicy działki nastąpiło w wyniku zbliźniaczenia projektowanego garażu z istniejącym na sąsiedniej działce budynkiem gospodarczym a takie usytuowanie budynku nie było obowiązku uzyskania zgody sąsiada mając na uwadze ówcześnie obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 30 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki / Dz.U. nr 17, poz. 62 /. Dlatego też brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji. Decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...]Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania J. D. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w/w decyzję w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności garażu i w tym zakresie stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] czerwca 1988 r. a w pozostałym zakresie utrzymał w/w decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, iż kontrolowana inwestycja jest sprzeczna z § 12 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r., ponieważ budynek na sąsiedniej działce jest usytuowany w odległości 4,40 m od granicy tak, więc budynki objęte przedmiotową inwestycja powinny być usytuowane, co najmniej 8 m od istniejącego budynku, natomiast garaż mogący stanowić samodzielny budynek znajduje się bezpośrednio w granicy a budynek mieszkalny w odległości 3,50 m od granicy. Ponieważ odległość pomiędzy budynkami mieszkalnymi wynosi 7,90 m nie ma ona cech rażącego naruszenia powołanego wyżej przepisu, natomiast odnośnie usytuowania garażu należy przyjąć zaistnienie przesłanki określonej w art. 156 p 1 pkt 2 k.p.a. i w tym zakresie stwierdzono nieważność kontrolowanej decyzji. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję wnieśli inwestorzy W. G. i P. G. zarzucając naruszenie art. art. 7, 8, 9 i 10 k.p.a. i wnieśli o uznanie, iż zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Podnieśli w uzasadnieniu skargi, iż budynek garażu został zrealizowany w granicy działki, ponieważ na sąsiedniej działce również w granicy były pobudowane budynki gospodarcze poprzedniego właściciela. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoja dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Teza ta, wynikająca z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego i licznych rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowi podstawowe kryterium oceny, czy w konkretnym przypadku miało miejsce zwykłe naruszenie prawa czy też przybrało postać kwalifikowanego naruszenia prawa, z którym ustawa wiąże skutek w postaci nieważności decyzji. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy orzekając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. a więc reformatoryjnie, przyjął, iż sam fakt naruszenia § 12 ust. 2 rozporządzenia z 3 lipca 1980 r. stanowi rażące naruszenie prawa. Organ I instancji natomiast zajął się wyłącznie kwestią, czy potrzebna była zgoda sąsiada na realizację przedmiotowej inwestycji a całkowicie pominął kwestię usytuowania budynków na działce gdzie została zrealizowana inwestycja jak i na działce sąsiedniej. Organ odwoławczy orzekając, co do istoty sprawy musi wykazać przekonywująco z uwzględnieniem zasad opisanych wyżej, że nastąpiło rażące naruszenie prawa i uzasadnić je zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 107 § 3 k.p.a. Badając ponownie kwestię naruszenie § 12 w/w rozporządzenia należałoby mieć również na uwadze § 13 tegoż rozporządzenia rozstrzygający również kwestię usytuowania budynku. Oceniając powyższe w postępowaniu o stwierdzenie nieważności należy mieć również na uwadze usytuowanie budynków na sąsiednich działkach, ustalić, kiedy powstały i na podstawie, jakich dokumentów. Brak powyższych ustaleń powoduje, iż organy obydwu instancji naruszyły zasady postępowania administracyjnego określone w art. art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1270/. Na podstawie art. art. 152 i 153 w/w ustawy zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku a przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy.