VII SA/Wa 494/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Asesor WSA Paweł Groński (spr), Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi Z.C. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej: obustronny trwały ubytek słuchu I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata Ł. P. z Kancelarii Adwokackiej przy ul. [...] w W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 305 (trzysta pięć) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt złotych), tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 55 (pięćdziesiąt pięć) złotych. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], na podstawie art. 138 § 1 ust. l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – tekst jedn. Dz. U. z 2000 Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej kpa) oraz § 8 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), po rozpatrzeniu odwołania Z.C. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] grudnia 2007r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u Z.C. choroby zawodowej: obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z zebranej w sprawie dokumentacji wynika, że Z.C. był w latach 1968-2000 zatrudniony w następujących zakładach pracy: [...] S.A. w O. (1968-1973r.), [...] (1973-1976r.), Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna "[...]" w [...] (1976-1977r.), [...] Przedsiębiorstwo Instalacji Przemysłowych "[...]" w [...] (1977-1978r.), Cementownia "[...]" w [...] (1978-1984r.), Rejonowa Spółdzielnia [...] w [...] (1984-199 lr.), [...] S.A. w [...] (1989-1991r.), Przedsiębiorstwo Usług Hydraulicznych w [...] (II-V 1992r.), Cementownia "[...]" S.A w [...] (1992-1997r.), Centrum Naukowo Produkcyjne Elektroniki Profesjonalnej [...] w [...] (1997-2000r.) i pracował jako: spawacz elektryczno-gazowy, ślusarz-spawacz, hydraulik-spawacz. Organ stwierdził, że podczas wykonywania obowiązków zawodowych był narażony na oddziaływanie hałasu o okresowo ponadnormatywnych wartościach. Postępowanie w sprawie choroby zawodowej Z.C. zostało wszczęte przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], na skutek pisma z dnia 24 kwietnia 2003r. Poradni Chorób Zawodowych [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...]. W oparciu o przeprowadzoną ocenę narażenia zawodowego oraz wydane w ramach drugiej instancji orzeczniczej orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 10 grudnia 2003r. Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał w dniu [...] lutego 2004r. decyzję nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u Z.C. choroby zawodowej narządu słuchu, która następnie została wyeliminowana w postępowaniu odwoławczym w dniu [...] kwietnia 2004r. przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...], który stwierdził m.in. istnienie rozbieżności pomiędzy okresami narażenia zawodowego zawartymi w aktach sprawy a okresami narażenia podanymi w orzeczeniach lekarskich (okres narażenia pacjenta ograniczono w nich do ostatnich trzech lat zatrudnienia, tj. okresu 1997-2000r.) i naruszenie § 8 ust. 3 pkt 2 cytowanego wyżej rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002r. W dniu [...] stycznia 2006r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał decyzję nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u Pana Z.C. choroby zawodowej narządu słuchu, jednakże również ta decyzja została uchylona przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2006r. z powodu niewyeliminowania przez organ pierwszej instancji wszystkich stwierdzonych wcześniej uchybień w prowadzonym postępowaniu. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] m. in. nakazał dokonanie - w oparciu o zebrany materiał dowodowy - zbiorczej oceny narażenia zawodowego, z uwzględnieniem przebiegu pracy zawodowej i narażeń zawodowych Pana Z.C. we wszystkich zakładach pracy. Prowadząc na nowo postępowanie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] pismem z dnia [...] marca 2006r. zwrócił się do Z.C. o nadesłanie posiadanej dokumentacji i lekarsko-medycznej oraz o przedłożenie przez oryginałów lub kserokopii - poświadczonych za zgodność - świadectw pracy ze wszystkich zakładów pracy. Po dostarczeniu powyższej dokumentacji w dniu 24 maja 2006r. w siedzibie Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...] został sporządzony protokół dotyczący okresów zatrudnienia oraz czynników szkodliwych i uciążliwych występujących w wybranych zakładach pracy, wymienionych w protokole, który został sporządzony w obecności Z.C. i przez niego parafowany własnoręcznym podpisem. Na podstawie zgromadzonych informacji Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] dokonał zbiorczej oceny narażenia zawodowego i przesłał ją w dniu 12 czerwca 2006r. wraz ze "Skierowaniem na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej" do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...], celem wydania orzeczenia lekarskiego. W dniu [...] września 2006r. [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u Z.C. chorób zawodowych, w tym ubytku słuchu spowodowanego hałasem, a następnie w dniu [...] października 2007r. Instytut Medycyny Pracy w [...] wydał w postępowaniu odwoławczym orzeczenie lekarskie nr [...] także o braku podstaw do rozpoznania u Z.C. choroby zawodowej narządu słuchu. Po uzupełnieniu - na wniosek Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] – wydanego w pierwszej instancji orzeczenia lekarskiego z dnia [...] września 2006r. oraz orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy w [...] z dnia [...] października 2007r. o okres zatrudnienia Z.C. w Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej "[...] w [...], w latach 1976-1977, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał w dniu [...] grudnia 2007r. decyzję nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u Z.C. choroby zawodowej: obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem. W odwołaniu od powyższej decyzji Z.C. przedstawił ponownie szczegółowy przebieg pracy zawodowej oraz podał informacje na temat czynników szkodliwych na poszczególnych stanowiskach pracy, na których był zatrudniony. Jednocześnie podważył jakość i sposób orzekania w jednostkach orzeczniczych oraz wiarygodność i kompetencje lekarzy-orzeczników. Wystąpił również o skierowanie go na badanie ABR do prof. S. z Instytutu Otolaryngologicznego w [...]. Rozpatrując powyższe odwołanie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] stwierdził, że w oparciu o § 2 ust. 1 i § 6 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia, przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli uprawnieni do orzekania w sprawach chorób zawodowych lekarze-orzecznicy stwierdzą bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem jej wykonywania, zwanym "narażeniem zawodowym". Jednakże w przypadku Z.C. ten warunek nie został spełniony. Wprawdzie niekwestionowany jest fakt zatrudnienia odwołującego się w narażeniu na hałas o okresowo przekroczonych normatywach higienicznych, tym niemniej Z.C. był 4-krotnie badany przez uprawnione do orzekania jednostki służby zdrowia (w tym 2-krotnie przez instytuty naukowo-badawcze), a w wydanych orzeczeniach lekarskich nie potwierdzono zawodowej etiologii rozpoznanego u pacjenta niedosłuchu, co jest warunkiem koniecznym do wydania przez organa Inspekcji Sanitarnej decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Organ podniósł, że w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych podano, że za chorobę zawodową uważa się obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym. Tymczasem w orzeczeniu lekarskim z dnia 3 października 2007r. Instytut Medycyny Pracy w [...] stwierdził, że aktualnie przeprowadzone u Z.C. kompleksowe badania audiologiczne, zweryfikowane audiometrią obiektywną (tympanometria, ABR) z uwzględnieniem audiometrii słownej wykazały obustronne mieszane, tj. przewodzeniowo-odbiorcze upośledzenie słuchu. Lekarze orzecznicy stwierdzili, że nie można zweryfikować wielkości faktycznego ubytku słuchu, gdyż pacjent nie zgodził się na wykonanie badania ABR, tj. rejestracji potencjałów wywołanych z pnia mózgu (niezależnego od woli pacjenta). W orzeczeniu powołano się na badanie ABR, przeprowadzone w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] w grudniu 2003r. oraz na badanie ABR wykonane we wrześniu 2006r. przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...]. W obydwu cytowanych jednostkach orzeczniczych stwierdzono, że wykazany w badaniu ABR ubytek słuchu, nie spełnia kryterium wielkościowego, niezbędnego do rozpoznania choroby zawodowej. W związku z powyższym charakter rozpoznanego u Z.C. niedosłuchu (przewodzeniowo-odbiorczy) i jego wielkość nie są zgodne z kryteriami diagnostyczno-orzeczniczymi, zawartymi w wykazie chorób zawodowych. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] stwierdził, że informacje odnośnie przebiegu pracy zawodowej i czynnikach szkodliwych na kolejnych stanowiskach pracy są zawarte w aktach sprawy i były uwzględniane przy jej rozpatrywaniu. Organ podkreślił, że w celu zapewnienia wydania orzeczeń lekarskich w sprawie choroby zawodowej w oparciu o pełny materiał dowodowy dwukrotnie uchylił decyzje organu Inspekcji Sanitarnej pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W konsekwencji Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] przy ponownym rozpatrywaniu sprawy dokonał uzupełnienia oceny narażenia zawodowego i przesłał ją do jednostek orzeczniczych. Odnosząc się do zarzutów dotyczących nieprawidłowej - według skarżącego - pracy lekarzy orzeczników, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] zauważył, że orzekanie w sprawach chorób zawodowych stanowi zagadnienie medyczne, zaś organy Inspekcji Sanitarnej nie posiadają kompetencji do oceny rodzaju, sposobu i jakości procedur diagnostyczno-orzeczniczych, obowiązujących przy rozpoznawania chorób zawodowych w jednostkach służby zdrowia uprawnionych do orzekania. Ustosunkowując się do sugestii pacjenta o skierowanie go na badanie ABR do prof. S. z Instytutu Otolaryngologicznego w [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] poinformował, że procedura orzekania w sprawach chorób zawodowych jest ściśle określona w cytowanym powyżej rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r, w którego § 5 ust. 2 i ust. 3 określono jednostki służby zdrowia jedynie uprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych. Wskazana przez odwołującego się placówka służby zdrowia nie jest wymieniona jako upoważniona do wystawiania orzeczeń lekarskich w sprawach chorób zawodowych. Ponadto, zgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia, orzeczenie wydane w wyniku ponownego badania jest ostateczne. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] zwrócił uwagę, że zgodnie z wykładnią Naczelnego Sądu Administracyjnego, państwowy inspektor sanitarny podejmując decyzję w sprawie choroby zawodowej jest związany orzeczeniem lekarskim wydanym w tej sprawie. Nie ma uprawnień do samodzielnej oceny dokumentacji medycznej, prowadzącej do rozpoznania schorzenia. Decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] stała się przedmiotem skargi Z.C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi Z.C. powtórzył argumentacje zawartą w odwołaniu od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] ponownie zarzucając brak fachowości i rzetelności lekarzy orzeczników przy wydawaniu opinii orzeczniczych oraz niewłaściwe prowadzenie postępowania przez organy Inspekcji Sanitarnej. Ponownie zwrócił się o przeprowadzenie badania ABR u prof. S. z Instytutu Otolaryngologicznego w [...]. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga powinna zostać oddalona ponieważ zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego było stwierdzenie u Z.C. istnienia choroby zawodowej: W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby negatywną oceną legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. W szczególności organy Inspekcji Sanitarnej orzekające w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zgromadziły materiał dowody i rozpatrzyły go zgodnie z obowiązującymi regułami procesowymi, wnikliwie i wszechstronnie. Należy bowiem podkreślić, iż rozstrzygając w postępowaniu administracyjnym organ administracji publicznej zobligowany jest mieć na uwadze słuszny interes obywateli oraz uwzględniać interes społeczny, w szczególności zaś powinien zmierzać do realizacji zasady prawdy obiektywnej. Dlatego też trafność rozstrzygnięcia w każdym indywidualnym przypadku wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia wszelkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska. Wydając decyzję organ jest zobowiązany do przestrzegania przepisów kpa, a przede wszystkim do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zobowiązany jest również do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa. oraz do uzasadnienia według wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że – jak słusznie podniósł Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] w niniejsze sprawie dwukrotnie uchylił decyzje organu Inspekcji Sanitarnej pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia mając właśnie na uwadze konieczność zapewnienia wydania orzeczeń lekarskich w sprawie choroby zawodowej w oparciu o pełny materiał dowodowy. Temu celowi służyły także uzupełnienia i korekty orzeczeń lekarskich, które legły u podstawy wydania decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], a następnie – w wyniku postępowania odwoławczego – zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do meritum sprawy należy podkreślić, że Z.C. był 4-krotnie badany przez uprawnione do orzekania jednostki służby zdrowia, jednakże wydane orzeczenia lekarskie – również po uzupełnieniu materiału dowodowego i dokonaniu całościowej oceny narażenia zawodowego - nie potwierdziły zawodowej etiologii rozpoznanego u pacjenta niedosłuchu, co jest warunkiem koniecznym do wydania przez organa Inspekcji Sanitarnej decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Podkreślenia wymaga, że z pozycji 21 wykazu chorób zawodowych wynika, iż za chorobę zawodową uważa się obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym. Nawiązując do tego warunku należy podnieść, iż w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] października 2007r. Instytut Medycyny Pracy w [...] stwierdził, że aktualnie przeprowadzone u Z.C. kompleksowe badania audiologiczne, zweryfikowane audiometrią obiektywną (tympanometria, ABR) z uwzględnieniem audiometrii słownej wykazały obustronne mieszane, tj. przewodzeniowo-odbiorcze upośledzenie słuchu. W orzeczeniu tym powołano się na badanie ABR, przeprowadzone w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] w grudniu 2003r. oraz na badanie ABR wykonane we wrześniu 2006r. przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...]. Na ich podstawie stwierdzono, że wykazany w badaniu ABR ubytek słuchu, nie spełnia kryterium wielkościowego, niezbędnego do rozpoznania choroby zawodowej. W konsekwencji nie zostało spełnione kryterium diagnostyczne wskazane w cytowanej pozycji 21 wykazu chorób zawodowych. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że do stwierdzenia istnienia choroby zawodowej konieczne jest zaistnienie dwóch podstawowych przesłanek a mianowicie – zdiagnozowanie istnienia schorzenia, które znajduje się w wykazie chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach oraz ustalenia istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zaistnieniem tego schorzenia a narażeniem zawodowym w określonym miejscu pracy. Wprawdzie jak wskazał organ Z.C. niekwestionowany jest fakt zatrudnienia odwołującego się w narażeniu na hałas o okresowo przekroczonych normatywach higienicznych, jednakże nie został spełniony drugi z podstawowych warunków, a mianowicie stwierdzono, że ubytek słuchu nie spełnia kryterium wielkościowego, niezbędnego do rozpoznania choroby zawodowej. W orzeczeniu lekarskim będącym podstawą wydanego rozstrzygnięcia lekarze orzecznicy stwierdzili, że nie można zweryfikować wielkości faktycznego ubytku słuchu, należy jednak podkreślić, że brak dodatkowej weryfikacji był wynikiem wyłącznie braku zgody pacjenta się na wykonanie badania ABR, tj. rejestracji potencjałów wywołanych z pnia mózgu (niezależnego od woli pacjenta). Nawiązując do tej kwestii należy podnieść, że inna jest sytuacja, gdy zainteresowany nie jest poddawany odpowiednim badaniom ze względu na niewłaściwe działania organów orzekających w sprawie lub z powodu chwilowej niemożności poddania się takim badaniom chociażby ze względu na przejściowe trudności zdrowotne i życiowe, a czym innym wyraźnie wyartykułowany brak zgody pacjenta. W tym ostatnim przypadku organy nie mają uprawnień do podejmowania jakichkolwiek działań sprzecznych ze wspomnianą wolą. Na marginesie należy zauważyć, że to skarżący – jako osoba ubiegająca się o uznanie za osobę dotkniętą chorobą zawodową powinien być zainteresowany w przeprowadzeniu wszelkich możliwych badań w celu zgromadzenia materiału dowodowego uzasadniającego stwierdzenie istnienia takiej choroby zawodowej. W niniejszej sprawie organy oparły się o posiadaną dokumentację i wyniki przeprowadzonych badań, które – ze względu na brak zgody pacjenta – nie mogły być dodatkowo zweryfikowane pomimo chęci przeprowadzenia dodatkowych badań przez jednostki orzecznicze. Takie działanie organów w analizowanym stanie faktycznym należy uznać za prawidłowe i wystarczające do wydania właściwego orzeczenia. Odnosząc się do sugestii Z.C. o konieczności skierowania go na dodatkowe badania ABR do prof. S. z Instytutu Otolaryngologicznego w [...] należy podzielić stanowisko organu, że w § 5 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach określono jednostki służby zdrowia uprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych, zaś wskazana przez odwołującego się placówka służby zdrowia nie jest wymieniona jako upoważniona do wystawiania orzeczeń lekarskich w sprawach chorób zawodowych. Dodatkowo orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w [...] z dnia [...] października 2007r. jest zgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia ostateczne. Jednocześnie brak jest w niniejszej sprawie podstaw do zastosowania przez organ § 8 ust. 2 cytowanego rozporządzenia. Stan faktyczny sprawy został bowiem z sposób wszechstronny zbadany i nie istnieje potrzeba uzupełniania materiału dowodowego. Odnosząc się do szeregu zarzutów skarżącego dotyczących braku fachowości i rzetelności lekarzy orzeczników przy wydawaniu opinii orzeczniczych należy całkowicie podzielić argumentację Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...], który zaakcentował, iż orzekanie w sprawach chorób zawodowych stanowi zagadnienie medyczne, zaś państwowy inspektor sanitarny, podejmując decyzję w sprawie choroby zawodowej jest związany orzeczeniem lekarskim wydanym w tej sprawie. Zarówno organy Inspekcji Sanitarnej jak też sąd administracyjny, kontrolujący postępowanie administracyjnego zakończone zaskarżonym rozstrzygnięciem, nie mają żadnych uprawnień do dokonywania merytorycznej oceny przeprowadzonych badań medycznych i ewentualnego podważania ich wyników. Kontrola Sądu sprowadzała się w niniejszej sprawie do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy organy Inspekcji Sanitarnej – dysponując odpowiednimi orzeczeniami lekarskimi – przeprowadziły rzetelnie postępowanie administracyjne w oparciu o całość materiału dowodowego, w tym kompleksową ocenę narażenia zawodowego Z.C. we wszystkich zakładach pracy, w których był zatrudniony. Pozytywna odpowiedź na powyższe pytanie stanowi podstawę do twierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co w konsekwencji obliguje Sąd do oddalenia skargi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.