VII SA/Wa 495/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2010 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. S. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2009r. ([...]), na podstawie art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. Nr 98 , poz. 1071 z 2000r. ze zm.), zw. dalej kpa, odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją własną z dnia 10 stycznia 2007r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2006r. nakazującą J. S. rozbiórkę dobudowanej do budynku mieszkalnego części "gankowej" o wym. 3,96 m x 10 m, na działce nr ew. [...] w Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2007 r. (II SA/Lu 162/07) oddalił skargę J. S. na ww. decyzję. W dniu 30 października 2009r. J. S. złożył wniosek o wznowienie postępowania ww. sprawie, uzupełniony pismem z 4 grudnia 2009r., w którym jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Podniósł, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody nieznane organowi, które miały wpływ na treść decyzji, wskazując na mylne wyliczenie "powierzchni" dobudowanej części obiektu, gdyż do powierzchni zabudowy nie zalicza się zadaszenia schodów. Wnioskodawca wyjaśnił, że o przesłance stanowiącej podstawę wznowienia dowiedział się około 25 października 2009 r. Organ stwierdził, że nie został zachowany termin określony w art. 148 § 1 kpa, bowiem wniosek o wznowienie wpłynął w dniu 2 listopada 2009r., a o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia strona wiedziała podczas oględzin w dniu 30 sierpnia 2005r. Z protokołu oględzin wynika, że do budynku dobudowano część "gankową", składającą się z części odkrytej o wym. 3,96 x 3,24 m oraz części zabudowanej o wym. 3,96 x 6,38 m, przy czym całość posiada dach drewniany wsparty na słupach, przykryty blachą ocynkowaną. Okoliczność ta znana była również wnioskodawcy w chwili otrzymania decyzji organu I instancji, nakazującej rozbiórkę tj. w dniu 14 listopada 2006 r., jak i w dacie doręczenia decyzji organu odwoławczego oraz w dacie otrzymania ww. wyroku. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. ([...]), po rozpatrzeniu odwołania J. S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji i dodał, że chwila powzięcia wiadomości o znaczeniu prawnym danej okoliczności, czy też moment uświadomienia sobie przez stronę znaczenia prawnego danego faktu lub dowodu dla sprawy, nie oznacza, że o tej okoliczności, strona dowiedziała się w tym momencie. Skargę na powyższą decyzję złożył J. S. i wnosząc o jej uchylenie zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez stwierdzenie, że skarżący wiedział o błędnym wyliczeniu powierzchni dobudowy i uchybił terminowi określonemu w art. 148 § 1 kpa. Skarżący podniósł, że przy obliczaniu powierzchni dobudowy nie wzięto pod uwagę obowiązującej normy ISO 9836, z której wynika, iż zadaszenia schodów nie zalicza się do powierzchni zabudowy. Wyliczenie powierzchni w oparciu o tą normę powodowałoby, że na wybudowanie ganku nie było wymagane pozwolenie na budowę, a naliczona opłata legalizacyjna będzie niższa od tej, do której byłby zobowiązany skarżący. J. S. przyznał, że okoliczności dotyczące powierzchni dobudowanej części, znane mu były rzeczywiście w terminach wskazanych w decyzji. Jednak podstawę wznowienia stanowią okoliczności faktyczne dotyczące błędnego dokonania pomiaru, które istniały w dniu wydania decyzji, a nie znane były organowi, który wydał decyzję. Okoliczności te znane były skarżącemu dopiero około 25 października 2009r., czego konsekwencją był wniosek złożony w dniu 30 października 2009r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została w ramach postępowania wznowieniowego, prowadzonego w trybie art. 145 i następnych kpa, będącego jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, służących weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych. Obowiązkiem organu administracji publicznej przy rozpoznaniu podania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną w pierwszej kolejności jest zbadanie dopuszczalności wznowienia z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych oraz zachowanie terminu do wniesienia podania. Tylko w przypadku negatywnego wyniku tych czynności organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa). Dodać przy tym należy, że na tym wstępnym etapie postępowania wznowieniowego, organ jedynie sprawdza, czy w podaniu strona powołała przyczynę określoną w art. 145 § 1 kpa, natomiast nie może badać, czy podana przyczyna rzeczywiście zaistniała, gdyż art. 149 § 2 kpa wyraźnie stanowi, że merytoryczne badanie przesłanek wznowieniowych następuje dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Wnoszący podanie o wznowienie postępowania, powinien natomiast wykazać, że zachował termin z art. 148 § 1 lub § 2 kpa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, że organy przeprowadziły postępowanie z naruszeniem art. 148 § 1 kpa, co skutkowało wydaniem decyzji o odmowie wszczęcia postępowania wznowieniowego. Nieprawidłowo bowiem zbadały kwestię prawidłowości zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W rozstrzygnięciach organów obu instancji przyjęto, że o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania strona dowiedziała się w dniu 30 sierpnia 2005r. podczas oględzin dokonanych przez organ I instancji w sprawie przedmiotowej dobudowy, jak również mogła o niej wiedzieć w momencie doręczenia decyzji I instancji nakazującej rozbiórkę dobudówki, a także w dacie doręczenia decyzji organu odwoławczego oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 kwietnia 2007 r. Uszło jednak uwadze organów, że intencją skarżącego przy wskazaniu okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania był w istocie fakt dowiedzenia się o normie ISO 9836, co - w ocenie skarżącego - miało wpływ na błędne wyliczenie przez organ powierzchni dobudowanego ganku. Skarżący podał, że o istnieniu ww. normy dowiedział się około 25 października 2009r. zatem od dnia następnego rozpoczął swój bieg jednomiesięczny termin, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa. Wniosek został natomiast nadany - jak wynika z koperty znajdującej się w aktach sprawy - w Urzędzie Pocztowym w [...] w dniu 30 października 2009r. W konsekwencji oznacza to, że skarżący przedmiotowy wniosek złożył w terminie. Na koniec dodać trzeba, że nie jest istotna w przypadku terminu z art. 148 § 1 k.p.a. świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu jako podstawy wznowienia. Zasadność wskazanej przez wnioskodawcę okoliczności faktycznej lub dowodu będzie bowiem podlegała ocenie dopiero w fazie merytorycznej postępowania wznowieniowego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w pkt I i II wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.