VII SA/Wa 496/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr), Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2008 r. sprawy ze skargi E. i L.A. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania budynku mieszkalnego skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta S. postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...] na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 2007 poz. 2016 ze zm.) oraz art. 2 ust. 3 ustawy a dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93 poz. 888) i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) wstrzymał E. i L. A. użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego parterowego z poddaszem użytkowym znajdującego się przy ul. [...] w S., przeznaczonego na wynajem dziewięciu pokoi pod nazwą "H." z uwagi na użytkowanie go bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania. Organ w uzasadnieniu podniósł, że jak wynika z przeprowadzonej kontroli oraz dokumentacji sprawy, właściciele budynku w 1998 r. zmienili sposób użytkowania części budynku w której rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na wynajmie pokoi hotelowych. Na zmianę sposobu użytkowania mieszkalnego na usługi hotelarskie właściciele nie posiadają decyzji właściwego organu administracji architektoniczno budowlanej, co stanowi samowolę budowlaną. Zażalenie na ww. postanowienie złożył L. A. Podniósł, że prowadzi działalność gospodarczą na terenie domu jednorodzinnego i do jej prowadzenia w postaci prowadzenia hotelu nie była potrzebna żadna przebudowa lokalu, a obiekt spełniał wymagania przepisów dotyczących warunków technicznych. Z tego względu zdaniem żalącego się nie pociągało to obowiązku uzyskiwania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 Kpa oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawidłowo stwierdził zmianę sposobu użytkowania lokalu z mieszkalnego na obiekt w którym świadczone są usługi hotelarskie, bez dokonania zgłoszenia zmiany właściwemu organowi. Takie działanie narusza przepis art. 71 ust 1 Prawa budowlanego zgodnie z którym zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Sytuacja ta wskazuje na samowolną zmianę sposobu użytkowania obiektu. Z tych względów organ utrzymał postanowienie organu I instancji w mocy. Skargę na powyższe postanowienie do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli E. i L. A. Podnieśli naruszenie przez organy administracji następujących przepisów: * art. 138 § 2 w zw. z art. 144 Kpa, * art. 35 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 223, poz. 2268). Skarżący podnieśli, że podjęcie i wykonywanie usług w zakresie krótkotrwałego zakwaterowania nie zmieniło sposobu użytkowania ich budynku mieszkalnego. Zdaniem skarżących decyzja o pozwoleniu na użytkowanie byłaby konieczna gdyby w związku z prowadzoną działalnością konieczna była przebudowa budynku. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga nie jest zasadna. Błędne jest stanowisko skarżących z którego wynika, że podjęcie i wykonywanie usług hotelarskich w budynku mieszkalnym jednorodzinnym nie zmieniło sposobu jego użytkowania. Zgodnie z art. 71 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego - przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. W niniejszej sprawie niewątpliwie taka zmiana sposobu użytkowania nastąpiła. Z akt sprawy min. z ustaleń kontroli zawartych w protokole z dnia [...] września 2007 r. wynika, że budynek mieszkalny jednorodzinny parterowy - z użytkowym poddaszem znajdujący się na działce położonej przy ul. [...] w S. został wybudowany na podstawie decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] maja 1989 r. znak: [...] - decyzja dotycząca pozwolenia na budowę fundamentów i decyzji z dnia [...] sierpnia 1990 r. - pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego. Początkowo budynek spełniał tylko funkcję mieszkalną. Od 1998 r. właściciele zaczęli prowadzić w budynku działalność usługową polegającą na wynajmie dziewięciu pokoi hotelowych w których można zakwaterować 22 osoby. Organ stwierdził, że powierzchnia pokoi związana z działalnością usługową zajmuje ponad 30% powierzchni budynku. Oznacza to, że zostało zmienione przeznaczenie budynku z funkcji wyłącznie mieszkalnej na częściowo usługową. Taki stan faktyczny nie pozostaje bez wpływu na warunki bezpieczeństwa pożarowego, higieniczno - sanitarne, pracy, czy wielkość lub układ obciążeń. Nie ulega również wątpliwości, że, nastąpiło zwiększenie intensywności jego użytkowania. To przesądza, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania budynku. Należy ponadto zaznaczyć że zmiana użytkowania, co wynika z przytoczonych przepisów, nie musi być konsekwencją przebudowy. Zgodnie z ust. 2. ww. przepisu art. 71 Prawa budowlanego w jego obecnie obowiązującym brzmieniu zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Natomiast ust. 4 ww. przepisu stanowi, że zgłoszenia, o którym mowa w ust. 2, należy dokonać przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. W stanie prawnym z 1998 r. na zmianę sposobu użytkowania na podstawie art. 71 ust 1 Prawa budowlanego wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie nie ma to jednak zasadniczego znaczenia bowiem istotnym jest sama zmiana sposobu użytkowania. Definicja zmiany sposobu użytkowania się nie zmieniła. Ponadto należy zaznaczyć, że zgodnie art. 35 ust 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2004 Nr 223 poz. 2268) usługi hotelarskie mogą być świadczone w obiektach hotelarskich, które spełniają min. wymagania sanitarne, przeciwpożarowe oraz inne określone odrębnymi przepisami. Przepis ten został sprecyzowany w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz.U.06.22.169 j.t.). § 4 ust 1 ww. rozporządzenia stanowi, że spełnianie w obiektach hotelarskich wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych dokumentuje się w zakresie wymagań budowlanych decyzją o pozwoleniu na budowę wraz z potwierdzonym zawiadomieniem właściwego organu o przystąpieniu do użytkowania obiektu lub decyzją o pozwoleniu na użytkowanie obiektu, lub decyzją o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu, a w przypadku obiektów wzniesionych przed dniem 1 kwietnia 1995 r., które utraciły wymienione dokumenty - opinią rzeczoznawcy budowlanego stwierdzającą bezpieczeństwo użytkowania obiektu oraz dla wszystkich obiektów - książką obiektu z wpisami potwierdzającymi przeprowadzenie okresowych kontroli wymaganych ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Ponadto należy uzyskać opinię w zakresie przepisów przeciwpożarowych - opinię właściwej miejscowo komendy powiatowej (miejskiej) Państwowej Straży Pożarnej, a w przypadku kontroli obiektu za równorzędny opinii uznaje się protokół okresowej kontroli Państwowej Straży Pożarnej. Należy również uzyskać opinię właściwego miejscowo państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, a w przypadku kontroli obiektu za równorzędny opinii uznaje się protokół okresowej kontroli Państwowej Inspekcji Sanitarnej -w zakresie przepisów sanitarnych. Strona nie spełniła ww. wymagań. W trakcie kontroli przedłożone zostały jedynie przeglądy - pomiary elektryczne, przegląd instalacji gazowej, protokół kominiarski i kontrola stanu technicznego budynku oraz kontrola inspekcji sanitarnej. Poza kontrolą inspekcji sanitarnej skarżący nie spełnili innych ww. wymogów prawnych. Powyżej przytoczone przepisy wskazują, że inwestor naruszył przepisy Prawa budowlanego w zakresie uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania. Z tego względu w oparciu o zebrany materiał w sprawie zasadnym było wydanie przez organ I instancji postanowienia o wstrzymaniu użytkowania budynku. Organ odwoławczy prawidłowo utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu słusznie wskazał, że postanowienie to jest jedynie elementem postępowania wyjaśniającego mającego na celu wydanie rozstrzygnięcia kończącego sprawę. Postanowienie takie traci moc z upływem dwóch miesięcy od dnia doręczenia go stronie postępowanie, chyba że w sprawie zostanie wydana decyzja w trybie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Termin 2 miesięcy jest okresem, w którym organ nadzoru budowlanego powinien przeprowadzić niezbędne postępowanie wyjaśniające i ewentualnie wdrożyć postępowanie naprawcze. Bezskuteczny upływ tego terminu, czyli niewydanie decyzji oznacza, że ustaje nałożony postanowieniem nakaz wstrzymania. Na koniec należy zaznaczyć że błędne podanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia przez organ II instancji - art. 138 § 2 Kpa - należy zakwalifikować jako oczywistą omyłkę pisarską. Wynika to z uzasadnienia postanowienia, które w całości odnosi się do podstawy prawnej postanowienia, które jest zgodne z sentencją- art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja i decyzja wydana w I instancji zostały wydane zgodnie z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.