VII SA/Wa 499/15

PostanowienieWSA w Warszawie2016-01-27

Skład orzekający: Katarzyna Pakuła - Getka

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy adwokatowi ustanowionemu z urzędu przysługuje wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeśli nie prowadził sprawy w drugiej instancji?
Ratio decidendi
Adwokatowi ustanowionemu z urzędu, który nie prowadził sprawy w drugiej instancji, przysługuje wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 50% stawki minimalnej, nie mniej niż 120 złotych, powiększone o podatek VAT. Stawka minimalna wynosi 240 złotych.
Stan faktyczny
Sprawa dotyczyła wniosku adwokata M. O., ustanowionego z urzędu dla E. S., o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie. Wyrok ten oddalił skargę E. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Adwokat wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej, oświadczając, że nie zostały one zapłacone.
Rozstrzygnięcie
Przyznano adwokatowi M. O. wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 120,00 złotych, podwyższone o 23% podatek VAT, łącznie 147,60 złotych.

Pełny tekst orzeczenia

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2016r. po rozpoznaniu wniosku adwokata M. O. w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia : przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie adwokatowi M. O. ustanowionemu z urzędu, wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 120,00 złotych (sto dwadzieścia złotych), podwyższone o stawkę 23 % podatku od towarów i usług tj. o kwotę 27,60 złotych, łącznie kwotę 147,60 złotych (sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy). Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2015r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał E. S. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. W piśmie z dnia 17 lipca 2015r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie poinformowała o wyznaczeniu adwokata M. O. pełnomocnikiem z urzędu dla E. S. Wyrokiem z dnia 21 października 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi E. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015r., znak: [...] skargę oddalił. W wyroku w pkt 2 Sąd przyznał również ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. O. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 złotych w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240,00 złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 złotych. W dniu 28 grudnia 2015r. pełnomocnik z urzędu skarżącej przesłał do Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku Sądu. W związku z powyższym pełnomocnik wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu według norm przepisanych. Oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. W załączonej opinii oświadczył, że jej odpis przesłał skarżącej. W niniejszej sprawie zważono co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów regulacje powyższe znajdują się w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 461). Jego stosowanie w niniejszej sprawie związane jest z brzmieniem przepisu przejściowego – § 22 nowego Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu ( Dz. U. poz. 1801), który do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia nakazuje zastosowanie przepisów dotychczasowych do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Zgodnie § 18 ust. 1 pkt 2 lit b) ww. Rozporządzenia z dnia 28 września 2002r. za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych. Stawka minimalna w tego typu sprawach zgodnie § 18 ust. 1 pkt 1 lit c) wynosi 240 złotych. W myśl zaś § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponadto stosownie do § 20 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien zawierać oświadczenie, że koszty nie zostały zapłacone w całości lub części. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż w warunkach niniejszej sprawy zasadne jest przyznanie wyznaczonemu adwokatowi, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 120 złotych (240 złotych x 50%) powiększonej o należny podatek VAT. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 250 w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit b) ww. rozporządzenia i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 27.07.2026. · Źródło