VII SA/Wa 5/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, sędzia WSA Tomasz Stawecki (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Paulina Plichtowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2019 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]października 2018 r. znak [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę 1. Przedmiotem skargi R. L. (zwanego dalej "skarżącym") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z [...] października 2018 r., znak [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z [...] września 2018 r., znak [...], o skierowaniu na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W dniu [...] sierpnia 2018 r. do Urzędu Miasta O. wpłynął wniosek prokuratora Prokuratury Rejonowej w O. z [...] sierpnia 2018 r. o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdem mechanicznym w ruchu drogowym. W uzasadnieniu wskazanego wniosku prokurator wyjaśnił, że w toku postępowania przygotowawczego w sprawie karnej prowadzonej przeciwko skarżącemu uzyskano opinię sądowo-psychiatryczną oraz opinię sądowo-psychiatryczno-psychologiczną, obie z lipca 2018 r. (zwane dalej łącznie "opiniami"). Z opinii tych wynikało, że zachodzą przesłanki do skierowania kierowcy przez starostę na badania lekarskie z uwagi na uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Przesłanki te określone są w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 627 ze zm., zwanej dalej "ustawą o kierujących pojazdami"). Wobec zaistniałych okoliczności Prokurator stwierdził, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego. Po otrzymaniu ww. wniosku Prezydent Miasta O. skierował do skarżącego zawiadomienie z [...] sierpnia 2018 r. w wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie skierowania na badania lekarskie w celu orzeczenia istnienia, bądź braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami. Organ wskazał, że na podstawie art. 75 ust. 1 pkt. 5 ustawy o kierujących pojazdami, badaniu lekarskiemu prowadzonemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia, co do stanu jej zdrowia. Organ pouczył skarżącego o prawie do czynnego udziału w postępowaniu, w tym prawie do wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. 3. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Prezydent Miasta O. decyzją z [...] września 2018 r. skierował skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wymieniona decyzja została wydana na postawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z art. 75 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a."). Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że z dołączonych do wniosku opinii wynika, że u skarżącego rozpoznano chorobę psychiczną – schizofrenię paranoidalną oraz stwierdzono szkodliwe używanie alkoholu i substancji psychoaktywnych. Zdaniem organu, stwierdzone okoliczności rodzą uzasadnione zastrzeżenia, czy obecny stan zdrowia skarżącego umożliwia mu prowadzenie pojazdu mechanicznego w sposób bezpieczny i czy nie zagraża on innym uczestnikom ruchu drogowego. Organ Pierwszej instancji wskazał również, że zachodzą przesłanki określone w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami tj. uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego. Organ Pierwszej instancji w uzasadnieniu przywołał też art. 75 oraz art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o kierujących pojazdami oraz wyjaśnił, że skierowanie na badania lekarskie nie jest równoznaczne z pozbawieniem prawa jazdy, ale ma na celu wyjaśnienie istniejących wątpliwości lub zastrzeżeń, co do przeciwskazań do kierowania pojazdami, bądź stwierdzenia, że takie przeciwskazania nie istnieją. 4. Od decyzji Prezydenta Miasta O. z [...] września 2018 r. odwołanie złożył skarżący twierdząc, że wydana decyzja jest niesprawiedliwa i nie zgadza się z powołanym przez organ rozpoznaniem choroby psychicznej. Odwołujący wskazał, że jest ofiarą nieszczęśliwego splotu okoliczności życiowych oraz bezpodstawnych decyzji miejscowych organów. 5. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego na decyzję organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. (dalej: "SKO") decyzją z [...] października 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. Jako podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Organ drugiej instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że jednym z warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego jest stan zdrowia kierowcy. Według organu odwoławczego diagnoza postawiona przez biegłych lekarzy psychiatrów o rozpoznaniu choroby psychicznej u skarżącego stanowi racjonalną podstawę do zweryfikowania stanu zdrowia pod kątem zdolności do kierowania pojazdami mechanicznymi. Organ uznał, że kwestię zdolności zdrowotnych w zakresie istnienia lub braku przeciwskazań do kierowania pojazdami powinni przesądzić uprawnieni lekarze. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zakwestionował w skardze sposób działania organów administracji oraz prokuratury w jego sprawie. Skarżący stwierdził, że organy administracji działają w sposób automatyczny, nie biorąc pod uwagę sytuacji życiowej skarżącego w pełnym zakresie. Skarżący wyraził także niezadowolenie, poczucie niesprawiedliwości oraz poczucie doznawanej krzywdy w wyniku działań organów administracji. 7. Odpowiadając w dniu [...] grudnia 2018 r. na ww. skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącego pozostają bez wpływu na treść wydanej decyzji. Organ zreasumował przy tym sposób rozumowania przyjęty w zaskarżonej decyzji. 8. Pismem z [...] kwietnia 2019 r. pełnomocnik z urzędu reprezentujący skarżącego złożył uzupełnienie skargi zarzucając decyzji organu drugiej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego i prawa procesowego: 1) art. 7 i art. 77 k.p.a. przez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności ustalenia okoliczności, czy ewentualne zastrzeżenia co do stanu zdrowia rodzą uzasadnione i poważne wątpliwości co do zdolności skarżącego do kierowania pojazdami w sytuacji, gdy dokumenty zawarte w aktach sprawy mogą sugerować, że stan zdrowia skarżącego nie rodzi takich wątpliwości w kontekście zdolności do kierowania pojazdami; 2) art. 107 § 3 k.p.a. przez braki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uniemożliwiające stronie pełne zrozumienie motywów działania organu, w szczególności w zakresie argumentacji mającej wskazywać relację pomiędzy stwierdzeniami biegłych a zdolnością skarżącego do kierowania pojazdami, w sytuacji gdy opinie biegłych, na które powoływały się organy zawierają stwierdzenia mogące wskazywać, że ewentualne rzekome zaburzenia nie mają wpływu na zdolność kierowania pojazdami; 3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sugerowanie w uzasadnieniu, że podstawą działania organu drugiej instancji jest art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, podczas gdy taka podstawa nie znajduje oparcia w stanie faktycznym sprawy, ani w sentencji decyzji, a może to mieć wpływ na ocenę ewentualnych uchybień organu; 4) art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy nie zachodzą przesłanki ich zastosowania, gdyż nie występują poważne i uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego w zakresie, w jakim stan zdrowia skarżącego dotyczy jego zdolności do kierowania pojazdami; 5) art. 75 ust .1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego zastosowanie pomimo braku spełnienia przesłanek jego zastosowania. W uzupełnieniu skargi strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu drugiej instancji w całości na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a oraz lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") oraz o rozważenie zastosowania art. 135 p.p.s.a. i uchylenie również decyzji organu pierwszej instancji. 9. Odpowiadając na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżących pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, że: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 10. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma dokonać kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że niewątpliwie doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 11. Sąd oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i nie ma podstaw do jej uchylenia. Stanowisko Sądu wynika z analizy kilku kluczowych elementów sprawy. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że podstawa prawna wskazana przez organ odwoławczy jest właściwa. W ustawie o kierujących pojazdami zawarte są bowiem dwa przepisy, które stosowane łącznie stanowią normatywną podstawę rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie. Z jednej bowiem strony, art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b przewiduje, że starosta jest zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia takiej osoby. Należy podkreślić, że przepis ten ustanawia kompetencję obligatoryjną, a nie fakultatywną. Użycie słów "wydaje decyzję" oznacza, że organ administracji ma obowiązek skierować kierowcę na badania lekarskie, jeśli ziści się warunek hipotezy normy prawnej, a mianowicie pojawią się uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy. Starosta jako organ administracji nie dysponuje więc swobodnym uznaniem, co do tego, czy powinien skierować kierowcę na badania, czy też nie. Jego decyzja nie jest więc arbitralna, lecz stanowi wykonanie obowiązku prawnego. Wskazana kompetencja starosty jest zawarta w rozdziale 15 – "nadzór nad kierującym". Oznacza to zatem, że organy administracji publicznej odpowiedzialne są nie tylko za sprawdzanie kwalifikacji merytorycznych osób ubiegających się o uzyskanie prawa jazdy, ale również mają obowiązek wykonywać nadzór nad osobami, które takie uprawnienia już posiadają, jeśli z ustawy jednoznacznie wynika, że spełniony jest warunek wykonywania takiego nadzoru. Po drugie, normę kompetencyjną zawartą w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b uzupełnia art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, który przewiduje, że badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy (...), jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Wskazany art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami zawarty jest w rozdziale 12 ustawy, pt. "badanie lekarskie". Przepis ten przesądza, że obowiązek poddania się takiemu badaniu wynika nie tylko z normy kompetencyjnej zawartej w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy ale również z przepisu materialnoprawnego, którego adresatem są kierujący pojazdami. W świetle powyższego, argumenty skargi odnoszące się do niewłaściwego wskazania podstaw prawnych zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, należy uznać za nieuzasadnione. Sąd nie uznał również za trafny zarzutu skarżącego, według którego organy właściwe w sprawie błędnie wskazały art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, jako podstawę skierowania na badania lekarskie. Argument pełnomocnika skarżącego pojawił się najprawdopodobniej w związku z tym, że w decyzji organu pierwszej instancji powołano art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym badania lekarskie przeprowadza się na podstawie skierowania właściwego organu w przypadkach, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o kierujących pojazdami. Odesłanie to w istotnym zakresie nie mające znaczenia w rozpatrywanej sprawie polega na wskazaniu, że badania kierowców prowadzi się również, jeśli określona osoba kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Okoliczności te nie były w rozpatrywanej sprawie wskazane, a zatem nie było powodu, aby powoływać się na art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Ewentualna sugestia stosowania tego przepisu wzięła się jedynie z faktu, że art. 75 ust. 2 pkt 2 odsyła do przesłanek wskazanych również w art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. 12. W rozpatrywanej sprawie nie można mieć wątpliwości, że powstały uzasadnione zastrzeżenia, co do okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności stanu zdrowia skarżącego. Potwierdzają to dwie opinie lekarskie uzyskane w sprawie: a) opinia sądowo-psychiatryczna z 23 stycznia 2017 r., która została wystawiona przez dwóch lekarzy psychiatrów będących jednocześnie biegłymi sądowymi z zakresu psychiatrii, w związku z postępowaniem karnym prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w O. i postawionymi skarżącemu zarzutami o popełnienie czynów z art. 197 § 1 k.k. w związku z art. 12 k.k., art. 207 § 1 k.k. oraz art. 35 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. W opinii tej lekarze uznali, że przeprowadzane badania nie pozwalają jednoznacznie rozstrzygnąć o etiologii aspołecznych zachowań skarżącego, w szczególności, czy wynikają one z cech osobowości badanego, czy są skutkiem uzależnienia od alkoholu lub środków odurzających, czy też wynikają z toczącego się procesu psychotycznego. Dlatego też biegli sądowi wydający opinię uznali, że niezbędne jest poddanie skarżącego obserwacji w warunkach oddziału psychiatrycznego, gdzie zostaną przeprowadzone szczegółowe badania psychiatryczno-psychologiczne, obrazowe i laboratoryjne (str. 5 – 11 załącznika do akt admin.); b) Opinia sądowo-psychiatryczno-psychologiczna z [...] lipca 2018 r., wystawiona przez dwoje biegłych specjalistów psychiatrów oraz biegłego psychologa, a na podstawie szczegółowych badań na oddziale psychiatrii sądowej właściwego publicznego zakładu opieki zdrowotnej. W opinii tej wskazano, że u skarżącego nie stwierdza się upośledzenia umysłowego, ale rozpoznano schizofrenię paranoidalną oraz szkodliwe używanie alkoholu i substancji psychoaktywnych. W czasie popełnienia zarzucanych mu czynów (stanowiących przestępstwa lub wykroczenia) miał zniesioną zdolność rozumienia znaczenia czynu i kierowania swoim postępowaniem. Obecnie istnieje wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przez niego czynu zabronionego o znacznej szkodliwości społecznej, związanego z chorobą psychiczną. Powinien zatem być leczony w szpitalnym oddziale zamkniętym w ramach środka zapobiegawczego. W świetle wskazanych opinii lekarskich w pełni uzasadnione było przyjęcie przez organ administracji, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia, co do stanu zdrowia skarżącego jako osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi. Stwierdzone bowiem objawy, a także ich etiologia (nadużywanie alkoholu i środków psychoaktywnych ma istotne znaczenie z punktu widzenia bezpieczeństwa na drogach publicznych. W tak ustalonym stanie rzeczy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta O. o skierowaniu na badania lekarskie w celu rozstrzygnięcia o istnieniu przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami lub braku takich przeciwskazań, należy uznać za w pełni uzasadnione. Należy też podkreślić, że bezpośrednią przesłanką nałożenia na skarżącego obowiązku poddania się badaniom lekarskim na okoliczność zastrzeżeń co do stanu zdrowia nie był fakt naruszenia przez skarżącego przepisów prawa o ruchu drogowym lub przepisów kodeksu karnego odnoszących się do czynów z zakresu ruchu drogowego. Z tego względu skarżący mógł mieć poczucie nieadekwatności zastosowanych przepisów prawa. Niezbędne jest zatem wyjaśnienie, że wskazane wyżej przepisy: art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, dla których przesłanką skierowania na badania lekarskie jest wyłącznie stan zdrowia kierowcy, stanowią samodzielne i wystarczające podstawy prawne, aby takie badania zostały przeprowadzone. Jak wskazano wyżej powołane w sprawie przepisy stanowią składnik normatywnych podstaw nadzoru administracyjnego nad kierującymi pojazdami, w tym również nadzoru opartego na stanie zdrowia kierujących pojazdami, a nie prostą sankcję, czyli konsekwencję naruszenia przez skarżącego przepisów ruchu drogowego. Sąd nie ma wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie nie mieliśmy do czynienia z wykroczeniem drogowym, lecz że konieczność przeprowadzania badań lekarskich wynika z opisanych wyżej uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego, w zakresie w jakim ów stan zdrowia może mieć wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego. 13. Analiza dokumentów zgromadzonych w sprawie prowadzi do wniosku, że organy administracji nie naruszyły art. 7 i art. 77 k.p.a. Nie można im bowiem zarzucić, że nie zostały rozpatrzone jakiekolwiek okoliczności istotne dla sprawy, a ujawnione w toku postępowania. W takich sprawach jak rozpatrywana niniejszym, okazuje się, że nie jest konieczne gromadzenie jakiejś rozbudowanej dokumentacji. W świetle powołanych wyżej przepisów wystarczy, że organy administracji stwierdzą istnienie uzasadnionych zastrzeżeń, co do stanu zdrowia kierującego pojazdami. Oczywiście należy przyjmować, że zastrzeżenia takie muszą być powiązane z możnością prowadzenia pojazdów mechanicznych. Nie może to być choroba lub niedyspozycja, na przykład grypa lub alergia pokarmowa, która nie ma żadnego wpływu na długoterminowe uprawnienia i zdolności do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Jednak zgodnie z powoływanymi przepisami wystarczy, że organ wskaże takie zastrzeżenia i uzasadni, że ewentualne dysfunkcje zdrowotne kierowcy mogą mieć wpływ na uczestnictwo w ruchu drogowym. Mimo ogólności tak zakreślonej przesłanki, wykazanie jej stanowi już samodzielną i wystarczającą okoliczność przemawiającą za skierowaniem na badania lekarskie. 14. Niezbędne jest również podkreślenie, co czyniły już organy właściwe w sprawie, że skierowanie na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, nie przesądza automatycznie o zachowaniu, bądź o utracie uprawnień do prowadzenia pojazdów. O zachowaniu takich uprawnień przesądzi opinia właściwego lekarza-specjalisty, a nie pracownika organu administracji. Organ administracji rozstrzygnie kwestię uprawnień do prowadzenia pojazdów dopiero po uzyskaniu opinii lekarskiej i jedynie ściśle w zgodzie z jej wnioskami. Skierowania na badania lekarskie odnoszące się do stanu zdrowia wymaganego od prowadzących pojazdy mechaniczne, nie może być też uznawane, co sugeruje skarżący w swoich pismach, za formę społecznego napiętnowania, potępienia lub zwłaszcza ukarania (sankcji) w stosunku do osoby posiadającej prawo jazdy. Konsekwencje sankcji karnych, a także rozstrzygnięć sądów powszechnych w sprawach cywilnych, bądź rodzinnych, mogą stanowić przesłanki decyzji organów administracyjnych tylko i wyłącznie wówczas, jeśli tak stanowi przepis ustawy. W rozpatrywanej sprawie nie doszło zatem wbrew przekonaniu skarżącego ani do naruszenia jego osobowej godności poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, ani do wykroczenia przez organy administracji poza zakres ich kompetencji. Z tych właśnie względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, są prawidłowe i nie ma podstaw do usunięcia ich z obrotu prawnego. 15. Analizując zarówno podstawy prawne zaskarżonej decyzji, jak i podstawy faktyczne, Sąd stwierdza, że rzeczywiście uzasadnienia obu decyzji nie są zbytnio rozbudowane. W opinii Sądu niewłaściwe byłoby jednak przyjęcie, że doszło do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienia decyzji wydanych w sprawie nie są doskonałe, ale też niedoskonałości te nie uzasadniają zarzutu, że doszło do naruszenia prawa przez właściwe organy administracji. Analiza całokształtu materiałów zgromadzonych w sprawie prowadzi do wniosku, że nieuzasadnione i niecelowe byłoby uchylenie zaskarżonej decyzji lub jednocześnie decyzji organu pierwszej instancji. 16. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.