VII SA/Wa 5/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska, asesor WSA Nina Beczek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2025 r. sprawy ze skargi P. M. i J. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 27 listopada 2024 r. nr 1519/OPO/2024 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Wojewoda Mazowiecki (Wojewoda) decyzją z 27 listopada 2024 r. 1519/OPO/2024, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 82 ust. 3 Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r., poz. 725), po rozpatrzeniu odwołania J. i P. M. - po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 września 2024 r., VII SA/Wa 1857/24 - utrzymał w mocy decyzję Starosty N. (starosta) z [...] kwietnia 2024 r. odmawiającą pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego z infrastrukturą na dz. nr [...] w D., gm. N. Organ wskazał, że decyzją z 6 marca 2024 r. uchylił decyzję Starosty z [...] stycznia 2024 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, po czym Starosta wydał ww. decyzję z [...] kwietnia 2024r., którą Wojewoda decyzją z 7 czerwca 2024 r. ponownie uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 września 2024r., VII SA/Wa 1857/24 uchylił decyzję z 7 czerwca 2024 r. Po przytoczeniu art. 138 kpa, art. 28 ust. 1 i art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego zaznaczył, że na tym terenie obowiązuje uchwała Rady Miejskiej w N. z 13 listopada 2003 r" NrXVII/117/03 (Dz. Urz. Woj. Maz. 2004, Nr 11, poz. 437- dalej plan) zmieniająca miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy N. dotyczący wsi D., M.- M., S., zgodnie z którą działka nr ew. [...] leży na terenie 4MN - z przeznaczeniem podstawowym - zabudową mieszkaniową jednorodzinną (§ 5 ust. 1 pkt 1.1. lit. a) i dopuszczalnym - usługami podstawowymi (§ 5 ust. 1 pkt 1.1. lit. b). W § 5 ust. 1 a) plan ustala w granicach terenów zachowanie istniejącej zabudowy z możliwością jej modernizacji i rozbudowy; b) nową zabudowę realizować należy w postaci jednego rzędu działek obsługiwanych przez istniejące drogi; c) podział terenów na działki budowlane realizować należy według wytycznych podanych na rysunku planu; d) na terenie 4MN działkę rolną nr [...] traktować należy jako jedną działkę budowlaną z możliwością realizacji usług podstawowych, z warunkiem zachowania istniejącego szpaleru drzew wzdłuż południowo-wschodniej granicy działki; e) zaleca się realizację budynków mieszkalnych wolno stojących, o wysokości 1 kondygnacji, z dachem dwuspadowym lub wielospadowym, o nachyleniu połaci dachowych 40-50°, z wykorzystaniem poddasza dla funkcji mieszkaniowej; zalecany poziom zerowy budynku nie wyżej niż 75 cm nad powierzchnią terenu rodzimego; f) na działkach mieszkaniowych jednorodzinnych dopuszcza się realizację budynków gospodarczych i garażowych wolno stojących, z dachami dwuspadowymi o podobnym jak budynek mieszkalny pochyleniu połaci dachowych, w wyjątkowych przypadkach dopuszcza się budynek na granicy z sąsiadem, pod warunkiem analogicznego usytuowania budynku na działce sąsiada, nawiązującego gabarytami i architekturą; g) w granicach terenów dopuszcza się realizację usług podstawowych w formie wbudowanej lub na działkach wydzielonych; h) budynki mieszkalne wzdłuż drogi KGp należy sytuować w ściśle określonej linii zabudowy, w odległości 8m od planowanej linii rozgraniczającej pasa drogowego;(...). Nową zabudowę należy zatem realizować w jednym rzędzie działek obsługiwanych przez istniejące drogi, a budynki mieszkalne wzdłuż drogi KGp w odległości 8 m od planowanej linii rozgraniczającej pasa drogowego. Zapis § 5 ust. 1 pkt. 1.2. lit. f planu na działkach mieszkaniowych jednorodzinnych dopuszcza budynki gospodarcze i garażowe wolno stojące, z dachami dwuspadowymi o podobnym jak budynek mieszkalny pochyleniu połaci dachowych, w wyjątkowych przypadkach dopuszcza się budynek na granicy z sąsiadem, pod warunkiem analogicznego usytuowania budynku na działce sąsiada, nawiązującego gabarytami i architekturą. Wojewoda zaznaczył, że jedyną istniejącą drogą w pobliżu jest droga KGp (dz. nr ew. [...] ). Plan nie przewiduje drogi wewnętrznej na działce nr ew. [...] dla obsługi nieruchomości w drugiej, czy kolejnej linii zabudowy. Z § 5 ust. 1 pkt. 1.2. lit. c planu wynika, że podział terenów na działki budowlane realizować należy według wytycznych podanych na rysunku planu. Działka nr [...] powstała z podziału działki o nr [...], przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową i uzupełniającą. Fakt, że z podzielono nieruchomość na kilka działek, nie może uzasadniać pomijania ww. wytycznych i tworzenia nowego ładu przestrzennego niezgodnego z planem. Rysunek planu wskazuje przewidziane podziały terenów na działki budowlane, które należy realizować zgodnie ze wskazanymi wytycznymi. Oznaczono je zgodnie z legendą linią przerywaną i są to 5 MN, 6 MN i 12 MN. Terenu 4 MN zatem nie wymieniono, a więc uznanie, że można realizować drugą linię zabudowy naruszałoby ww. zapisy. Organ dodał, że położenie ww. działki w drugiej linii zabudowy w wyniku podziału nie pozbawia jej prawa do zabudowy, gdyż § 5 ust. 1 pkt. 1.2. lit. f dopuszcza realizację budynków gospodarczych i garażowych jako zabudowę uzupełniającą dla budynków mieszkalnych (8 m od krawędzi drogi KGp). Następnie podkreślił m.in., że planu należy interpretować tak, aby tworzyły systemową całość. Wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym w planach nie mogą być interpretowane rozszerzające. Wytyczne dla terenu 4 MN określają zasady tworzenia nowej zabudowy. Nie można więc twierdzić, że na każdej wydzielonej działce może powstać budynek mieszkalny tylko dlatego, że leży na obszarze zabudowy jednorodzinnej, gdyż plan podaje dodatkowe wytyczne, według których należy tworzyć nową zabudowę. Zapisy te trzeba czytać łącznie. Organ zaznaczył, że nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem planu. Natomiast co do wskazanej w pkt 5.2. planu "możliwości tworzenia" bezpośredniej obsługi komunikacyjnej przez m.in. ciąg pieszo-jezdny, który powstał wyniku podziału nie ma on wpływu na sprawę. Zgodnie z planem realizacja nowej zabudowy przewidziana jest z istniejącej drogi, a nie możliwość wydzielenia działki pod ciąg pieszo-jezdny w przyszłości. Skargę na powyższą decyzję złożyli pp. M. zarzucając naruszenie: przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia: art. 77 § 1 i 80 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego, co doprowadziło do nieprawidłowych wniosków, że wydanie pozwolenia na budowę będzie sprzeczne z planem; art. 6 oraz art. 8 kpa poprzez ich niezastosowanie polegające na wydaniu Decyzji w oderwaniu od dotychczasowych ustaleń faktycznych oraz wykładni przepisów dokonywanej uprzednio dwukrotnie w sprawie przez Wojewodę Mazowieckiego, który od początku stał na stanowisku, że Starosta N. odmówił wydania pozwolenia na budowę z naruszeniem przepisów ustawy prawo budowlane oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś planowana inwestycja spełnia wymogi wskazane w art. 35 ustawy prawo budowlane oraz w postanowieniach Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, zaś w ostatniej Decyzji z niewiadomych przyczyn Organ odwoławczy zmienił swoje stanowisko; art. 15 kpa poprzez powielenie stanowiska Starosty w zakresie oceny dowodów i wykładni zapisów planu, pomimo że uprzednio Wojewoda dwukrotnie odmiennie wykładał przepisy, co skutkowało utrzymaniem w mocy wadliwej decyzji; art. 139 kpa polegające na wydaniu rozstrzygnięcia na niekorzyść stron, po uprzednim uchyleniu rozstrzygnięcia przez WSA; art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu oceny prawnej i wykładni WSA w wyroku z 13 września 2024 r., w zakresie zgodności inwestycji z planem, pomimo związania oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania, wyrażonymi w orzeczeniu sądu, co doprowadziło do wydania decyzji sprzecznej z planem, jak i naruszenia zasady praworządności; naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik rozstrzygnięcia: art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a Prawo budowlane w zw. z § 2 pkt 18 planu poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że inwestycja nie spełnia określonego w nim warunku, w sytuacji gdy przez ściśle określoną linię zabudowy należy rozumieć linię lokalizowania budynków w stosunku do linii rozgraniczającej dróg i ulic, a ciąg pieszo - jezdny - działka o nr [...] stanowi drogę pełniącą obsługę komunikacyjną w rozumieniu § 4 pkt 5.2. pkt 4 planu. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a Prawo budowlane w zw. z § 5 pkt 1.2. lit b i h planu poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że projekt zagospodarowania działki nr [...] jest sprzeczny z § 5 pkt 1.2. lit h, gdyż budynku nie zaprojektowano 8m od planowanej linii rozgraniczającej pasa drogowego drogi KGp oraz w jednym rzędzie działek obsługiwanych przez tę drogę, w sytuacji gdy budynek nie zostanie posadowiony bezpośrednio wzdłuż tejże drogi, ale wydzielonego ciągu pieszo-jezdnego, wobec czego ww. zapis planu nie znajduje zastosowania. Skarżący wnieśli m.in. o: uchylenie zaskarżonej decyzji i merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy poprzez wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, o zasądzenie kosztów postępowania. Po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy wskazali, że oceniając materiał dowodowy w sposób dowolny, Wojewoda naruszył przepisy postępowania. W wyroku z 13 września 2024 r. WSA wskazał, że Wojewoda powinien wydać decyzję reformatoryjną, jednak organ utrzymał w mocy decyzję Starosty pomimo, że nie doszło do zmiany stanu faktycznego i prawnego, co pominął w uzasadnieniu decyzji naruszając art. 77 § 1 i art. 80 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa. Ponadto, rozstrzygnięcie na niekorzyść strony narusza zakaz reformationis in peius, ujęty w art. 139 kpa. Przed wniesieniem sprzeciwu organ uchylił decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, a obecnie wydał decyzję bardziej niekorzystną. Jest ona ostateczna, co zamyka drogę do otrzymania decyzji pozytywnej, a więc organ orzekł na niekorzyść stron. Zgodnie z orzecznictwem, strona wnosząca odwołańie/sprzeciw powinna pozostawać w przekonaniu, że jeżeli okaże się ono nieskuteczne, spowoduje najwyżej utrzymanie jej dotychczasowej sytuacji prawnej ustalonej zaskarżoną decyzją (wyrok SN z 24.06.1993 r" III ARN 33/93, LEX nr 10913). Podnieśli następnie, że art. 153 ppsa ma charakter bezwzględnie obowiązujący, zatem ani organ, ani sąd orzekając ponownie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu. Natomiast Wojewoda utrzymując w mocy decyzję Starosty, naruszył nie tylko art. 153 ppsa, ale i zasadę praworządności oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej oraz zasadę dwuinstancyjności postępowania. Dalej - powołując się na orzecznictwo - przedstawili argumentację odnośnie obowiązków organu w świetle art. 6 kpa art. 8 § 2 kpa. Podnieśli, że zaskarżonej sprzeciwem decyzji z 7 czerwca 2024 r. Wojewoda wskazał na ewidentną, niewłaściwą wykładnię przepisów planu nakazując Staroście wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie bez zmiany stanu faktycznego i przepisów, Wojewoda zmienił stanowisko twierdząc, że Starosta nie dopuścił się naruszeń, o których mowa w decyzji z 7 czerwca 2024 r. Przyczyn tak odmiennej oceny jednak nie wyjaśnił. Strony opisały ponadto zasady określone w art. 80 kpa i art. 107 § 3 k.p.a. oraz w art. 8 § 1 kpa i art. 11 kpa. Wadliwa, rozszerzająca interpretacja planu uniemożliwia budowę jakiegokolwiek budynku na działce, przewidzianej w planie pod zabudowę, gdyż posadowienie budynku w odległości 8m od linii rozgraniczającej drogi GKp na działce nr [...] jest niemożliwe, gdyż obiekty te przedziela działka nr [...]. Ponadto, jak stwierdził sam Wojewoda uprzednio nie ma pasa drogowego, względem którego ma być wyznaczona linia zabudowy. Wskazanie linii zabudowy jest uzasadnione tylko wówczas, gdy istnieje pas drogowy, do którego przylega działka. Wykładnię § 5 pkt 1.2. lit h) przez Starostę należało uznać za sprzeczną z pozostałymi zapisami planu. Wojewoda uznał ją za prawidłową naruszył zatem normy wynikające z ww. przepisów. Organ wadliwie również uznał, że linia zabudowy nie może być ustalona wzdłuż ciągu pieszo-jezdnego na działce nr [...], bowiem działka ta nie stanowi istniejącej drogi w świetle zapisów planu. Jednak w uprzednich decyzjach uznał, że przeznaczenie nieruchomości na drogę w planie ma drugorzędne znaczenie względem jej faktycznego wykorzystywania jako drogi z dostępem do drogi publicznej, choćby pośrednio. Możliwe jest więc wyodrębnienie linii zabudowy wzdłuż takiej drogi, gdyż § 2 pkt 18 planu za linię zabudowy nakazuje uznawać linię lokalizowania budynków w stosunku do linii rozgraniczającej dróg i ulic. Skoro działkę nr [...] w decyzji podziałowej określono jako drogę, to dopuszczalne jest ustalanie linii zabudowy względem tej drogi. Bezzasadne jest także aktualne stanowisko Wojewody jakoby § 5 pkt. 1.2. b planu, nakazujący realizowanie zabudowy w postaci jednego rzędu działek obsługiwanych przez istniejące drogi nie zostanie spełniony. Zgodnie bowiem z projektem zagospodarowania terenu dla działki nr [...], zabudowa równoległa do drogi na działce nr [...], będzie realizowana w jednym rzędzie, gdyż ani przed ani za działką nr [...] nie istnieje żaden budynek. Działkę o nr ew. [...] należy natomiast uznać za istniejącą drogę, co potwierdza prawomocna decyzja podziałowa i faktycznie wykorzystywana jest jako droga i przylega bezpośrednio do drogi publicznej. Dalej skarżący przytoczyli art. 135 ppsa wskazując, że warunkiem jego zastosowania jest niezbędność takiego rozstrzygnięcia do końcowego załatwienia sprawy. Podejmowane dotychczas działania organów wskazują, że końcowe załatwienie sprawy jest utrudnione, a nawet niemożliwe. Organ I instancji trzykrotnie odmawiał wydania pozwolenia na budowę, pomimo wytycznych Wojewody. Kończąc dodali, że Starosta, przed uprawomocnieniem się decyzji uchylającej uprzednią decyzję i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania, decyzją z [...] lipca 2024r. wydał kolejną decyzję negatywną, pomimo wytycznych Wojewody, co wskazuje na brak woli wydania decyzji zgodnej z wnioskiem. Postępowanie w tej sprawie zawieszono i toczy się obecnie przed Wojewodą. Organy doprowadziły zatem do sytuacji, w której toczą się dwa odrębne postępowania mające ten sam przedmiot. Charakter naruszeń należy uznać za rażący, co prowadzi do wniosku, że załatwienie sprawy jest, co najmniej utrudnione. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadkach naruszenia: prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, p.p.s.a.); prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.); innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody Mazowieckiego z 27 listopada 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty N. z [...] kwietnia 2024 r. odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego z infrastrukturą na dz. nr [...] w D., gm. N., która zapadła po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 września 2024 r., VII SA/Wa 1857/24 uchylającym decyzję Wojewody z 7 czerwca 2024 r. uchylającą decyzję Starosty z [...] stycznia 2024 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. W świetle wskazanych na wstępie kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przede wszystkim chybiona jest argumentacja skargi dotycząca zarówno naruszenia art. 139 k.p.a., jak i art. 153 p.p.s.a. Wyjaśnić bowiem trzeba, że niedopuszczalność orzekania na niekorzyść strony odwołującej się, czy wnoszącej sprzeciw określana jako "zakaz reformationis in peius" odnosi się jedynie do decyzji wydawanych w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a zatem decyzji merytorycznie rozstrzygających sprawę. Zakaz z art. 139 k.p.a. nie może dotyczyć zatem decyzji kasatoryjnych, gdyż są one wyłącznie rozstrzygnięciami o charakterze formalnym, procesowym (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2021 r. sygn. akt II OSK2/21; wyrok WSA w Poznaniu z 19 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Po 646/20 - w CBOSA). W konsekwencji również kontrola sądu administracyjnego decyzji wydanej w trybie art. art. 138 § 2 k.p.a., ogranicza się tylko do zbadania, czy działanie organu odwoławczego było podyktowane brakiem możliwości wydania decyzji merytorycznej z uwagi na nieprzeprowadzenie postępowania przez organ I instancji w całości bądź w znacznej części, jak i nie było możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 k.p.a. Innymi słowy badanie prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu przez sąd oznacza konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasatoryjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia o jej wyniku, skoro na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wyłącznie w takim zakresie Sąd dokonał oceny w wyroku z 13 września 2024 r., VII SA/Wa 1857/24 uchylając decyzję Wojewody Mazowieckiego z 7 czerwca 2024 r. uchylającą decyzję Starosty z [...] stycznia 2024 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. Sąd wskazał jedynie, że zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji merytorycznej skoro Wojewoda zajął odmienne stanowisko niż organ I instancji dokonując wykładni przepisów prawa miejscowego oraz przepisów ustawy. Sąd zaznaczył, że o konieczności przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia nie świadczy także podniesiony przez Wojewodę brak weryfikacji posiadania przez inwestorów prawnego dostępu do drogi publicznej. Ocena dokonana w zaskarżonej decyzji przed Wojewodę w oparciu o dokumentację projektową, przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ustawy o drogach publicznych, również stanowi ocenę merytoryczną co do kwestii materialnoprawnej. Dodał, że w przypadku konieczności dodatkowego rozważenia tego zagadnienia, organ winien skorzystać z art. 136 § 1 k.p.a. Tym samym nie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. przez Wojewodę Mazowieckiego poprzez jego niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu oceny prawnej i wykładni WSA w wyroku w zakresie zgodności inwestycji z planem, skoro Sąd takiej oceny nie mógł i nie przedstawił. Błędnie również wywodzą skarżący, że skoro została wydana prawomocna decyzja o podziale działki nr [...] m.in. na działki [...] - inwestycyjna i [...] wskazana w decyzji, jako ciąg pieszo jezdny (Kpj). Na tym terenie obowiązuje uchwała Rady Miejskiej w N. z VII SA/WA 5/25 listopada 2003 r., Nr VII SA/WA 5/25 (plan) w sprawie zmieny miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy N. dotyczącej wsi D., M.- M., S., zgodnie z którą działka nr ew. [...] leży na terenie 4MN - z przeznaczeniem podstawowym - zabudową mieszkaniową jednorodzinną (§ 5 ust. 1 pkt 1.1. lit. a) i dopuszczalnym - usługami podstawowymi (§ 5 ust. 1 pkt 1.1. lit. b). Integralną częścią planu są rysunki planu sporządzone na mapach zasadniczych w skali 1:5000 stanowiące załącznik nr 1-3 do niniejszej Uchwały (§ 3). Zgodnie z § 2 pkt 18 ww. planu, poprzez ściśle określoną linię zabudowy należy rozumieć linię lokalizowania budynku w stosunku do linii rozgraniczającej dróg i ulic. Zapis § 5 ust. 1 pkt. 1.2. lit. c planu wskazuje bowiem, że podział terenów na działki budowlane realizować należy według wytycznych podanych na rysunku planu. Natomiast na rysunku planu treny do orientacyjnego podziału na działki budowlane oznaczono białym prostokątem podzielonym liniami przerywanymi, który nie widnieje na terenie teren 4MN, który tylko w pasie przylegającym bezpośrednio do drogi KGp , oznaczonym kolorem pomarańczowym, przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Pozostałe działki skarżących, w tym prawdopodobnie cześć inwestycyjnej i cała działka [...], oznaczone są kolorem białym, co wskazuje,że są to tereny wolne od zabudowy (patrz, oznaczenia graficzne do rysunku planu oraz projekt podziału działki [...]). Na rysunku plany nie naniesiono w konsekwencji wskazywanego w uzasadnieniu decyzji podziałowej ciągu pieszo jednego (kpj). Tym samym prawodawca miejscowy nie przewidział drugiej linii zabudowy mieszkaniowej na tym terenie, a więc i połączeń dojazdowych do drogi powiatowej KGp. Z analizy rysunku planu wynika, jak słusznie zaznaczył Wojewoda, że tereny do podziału na działki budowlane zostały naniesione wyłącznie na obszarach o symbolach 5 MN, 6 MN i 12 MN. Terenu 4 MN zatem nie wymieniono, a więc przyjęcie, jak tego domagali się skarżący, że można realizować drugą linię zabudowy ewidentnie naruszałoby ww. zapisy. Z tej przyczyny - jak wskazał organ odwoławczy - decyzja o zatwierdzeniu projektu podziału z 19 grudnia 2018r. nie może mieć wpływu na odmienną wykładnię ww. zapisów planu. Skoro plan przewiduje zabudowę mieszkaniową na trenie 4MN wyłącznie w pasie przylegającym do drogi powiatowej, to w konsekwencji w § 5 pkt 1.2 b nakazuje nową zabudowę realizować w postaci jednego rzędu działek obsługiwanych przez istniejące drogi. Istniejącą drogą jest natomiast wyłącznie droga KGp - (dz. nr ew. [...])., a w § 5 pkt 1.2 h wskazuje, że budynki mieszkalne wzdłuż drogi KGp, należy sytuować w ściśle określonej linii zabudowy, w odległości 8m od planowanej linii rozgraniczającej pasa drogowego. Z tych przyczyn, w wypisie z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr ew. [...] Burmistrz N. poinformował, że działka ta stanowi teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Prawidłowa i zgodna ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie jest również argumentacja Starosty, że organ odwoławczy wydając decyzję kasacyjną nie może przesądzać o treści rozstrzygnięcia sprawy. Z przepisu wynika jedynie, że powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tym samym nie może narzucać organowi I instancji wyniku rozstrzygnięcia. Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. ----------------------- #