VII SA/Wa 501/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2013 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 oraz art. 82 ust. 2 w związku z art.36a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U z 2010r., Nr 243 poz 1623) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 2002r. Nr 41 poz. 361 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001r. Nr 142 poz. 1592, ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku inwestora o pozwolenie na budowę z dnia 21.05.2012 r., skorygowanego w dniu 26.06.2012 r. i w dniu 12.09.2012 r. i uzupełnianego dnia 04.07.2012 r.,16 07.2012 r., 10.09.2012 r., ostatecznie dnia 16.10.2012 r., (postępowanie było zawieszone w dniach 05.07.2012r.-24.07.2012r. i w dniach 9.08.2012r.- 14.09.2012r.) zmienił ostateczną decyzję nr [...] z dnia [...].05.2009r., wydaną przez Prezydenta Miasta [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem i usługami na terenie (oznaczonym na projekcie zagospodarowania terenu cyf. 1-2-3-4-5-6-7-8-1) na terenie działki o nr ew. [...] z obrębu [...]) oraz wjazdu, drogi pożarowej i chodników, poszerzeniu jezdni w liniach rozgraniczających ul. [...] na terenie działek o nr ew. [...] w obrębie [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w [...]- Dzielnica [...], wydaną dla [...] Spółka komandytowo- akcyjna z siedzibą przy ul. [...] w [...], w ten sposób, że: zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z dwupoziomowym garażem i usługami, na terenie działki o nr ew. [...] z obrębu [...] wraz ze zjazdem publicznym zjazdem pożarowym, drogą pożarową, chodnikiem w liniach rozgraniczających ul. [...] na terenie części działek [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] -Dzielnica [...], w granicach oznaczonych na projekcie zagospodarowania terenu literami 1-2-3-4-5-6-7-8-9-1, dla Inwestora – [...] Spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą przy ul. [...] w [...], kategoria obiektu: - XIII.XVII. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła J. W. działająca w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2012r., Nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że przystępując do rozpoznania środka zaskarżenia organ odwoławczy winien ustalić, czy pochodzi on od podmiotu legitymującego się przymiotem strony postępowania albowiem tylko taki podmiot posiada czynną legitymację procesową do skutecznego zaskarżenia aktu administracyjnego. Stroną w rozumieniu art. 28 Kpa jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] października 2012r., Nr [...], Prezydent [...] ustalił, iż obszar oddziaływania projektowanej inwestycji obejmuje działkę stanowiącą własność Inwestora nr ew. [...] z obrębu [...] oraz działki sąsiednie nr ew. [...] z obrębu [...] z obrębu [...] w [...]. Wojewoda [...] przeprowadził merytoryczną ocenę materiału sprawy i dokonał weryfikacji twierdzeń wnoszącego odwołanie. Z analizy zgromadzonego materiału dowodowego, w ocenie Wojewody wynika, że działka oznaczona nr ew. [...] z obrębu [...] znajduje się poza obszarem oddziaływania projektowanej inwestycji, a tym samym skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...] nie posiada interesu prawnego w rozumieniu art. 28 Kpa, w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w przedmiocie weryfikowanej decyzji. W ocenie organu odwoławczego Prezydent [...] błędnie umocował Wspólnotę Mieszkaniową [...] w [...] w charakterze strony postępowania w sprawie zmiany ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2009r., Nr [...] i zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z dwupoziomowym garażem i usługami na terenie działki oznaczonej nr ew. [...]z obrębu [...] wraz ze zjazdem publicznym, zjazdem pożarowym, drogą pożarową, chodnikiem w liniach rozgraniczających ul. [...] na terenie części działek o nr ew. [...] w obrębie [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w [...], Dzielnica [...]. Dokumentacja projektowa wskazuje, że zamierzenie inwestycyjne obejmuje realizację budynku wielorodzinnego zaprojektowanego w trzy sekcje budynków mieszkalnych o różnych wysokościach: sekcja A - 4 i 5 pięter o wysokości 21m, sekcja B - 16 pięter o wysokości 55m oraz sekcja C - 3 pietra o wysokości 15m. Budynek zaprojektowany został na działce oznaczonej nr ew. [...] z obrębu [...]przy ul. [...] w [...]. W sąsiedztwie od strony południowej działka inwestycyjna graniczy z pasem drogowym ul. [...], od strony zachodniej zaś z niezabudowaną nieruchomością, od strony północnej zlokalizowana jest działka przeznaczona pod budowę budynków mieszkalnych, od strony wschodniej i północo wschodniej projektowanej inwestycji zlokalizowana jest zaś wielorodzinna zabudowa mieszkaniowa. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu będącego integralną częścią projektu budowlanego, projektowany budynek nie graniczy bezpośrednio z nieruchomością oznaczoną nr ew. [...] z obrębu [...] w [...] na której znajdują się budynki mieszkalne Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...]. Z projektu zagospodarowania ternu wynika, że: cześć projektowanego budynku oznaczona sekcją A oddalona jest od najbliższego budynku zlokalizowanego na działce oznaczonej nr ew. [...] o ponad 70 m, cześć projektowanego budynku oznaczona sekcją B oddalona jest od najbliższego budynku zlokalizowanego na działce oznaczonej nr ew. [...] o ponad 100 m, cześć projektowanego budynku oznaczona sekcją C oddalona jest od najbliższego budynku zlokalizowanego na działce oznaczonej nr ew. [...] o ponad 60 m. Organ podkreślił, że projektowana inwestycja nie niesie za sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów. W projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do skarżonej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2012r., Nr [...], znajduje się rysunek nr A-22 zatytułowany "Analiza przesłaniania projektowanego obiektu" z komentarzem cyt. "Na przedstawionej analizie wykazano, że projektowana zabudowa nie ogranicza wymaganych warunków przesłaniania i jest zgodna z obowiązującymi przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 wraz ze zm., w tym § 13 pkt. 1,2,3).". W dalszej kolejności wskazał rysunek A-23 zatytułowany "Analiza nasłonecznienia istniejącej zabudowy" oraz na oświadczenie projektanta R. G. zgodnie z którym zachodnia ściana budynków zlokalizowanych na działkach [...] ze względu na planowaną inwestycję na działce [...] spełnia minimalny czas nasłonecznienia w dniach równonocy (21 marca i 21 września w godzinach 7:00 - 17:00), który wynosi min. 3 godziny. Czas nasłonecznienia w istniejących budynkach wynosi od 3 godzin 2 minut do 3 godzin i 45 minut, budynek projektowany oraz inwestycja w trakcie realizacji spełnia warunki nasłonecznienia budynków istniejących oraz brak oddziaływania zabudowy na budynki istniejące. Podniósł, że w projekcie budowlanym obok kopii decyzji nadającej R. G. uprawnienia do projektowania bez ograniczeń i aktualnego na dzień opracowania projektu zaświadczenia o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane znajduje się również oświadczenie R. G. o sporządzeniu przedmiotowego projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Ponadto nieruchomość o nr ew. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 19 ww. rozporządzenia oraz przepis § 23. Dokumentacja projektowa nie przewiduje też zmiany spływu wód powierzchniowych na nieruchomości sąsiednie, nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§271 i n. rozporządzenia) usytuowanych na nich obiektów (zarówno istniejących jak i potencjalnych), jak również nie pozbawia powyższych nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów. Projektowana inwestycja nie niesie ze sobą również ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych (przepis § 314 ww. rozporządzenia oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30.10.2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Reasumując w ocenie Wojewody [...] analiza obszaru oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia wykazała brak po stronie Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...] interesu prawnego w kontekście obowiązujących przepisów prawa. Na legitymację procesową do udziału w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2012r., Nr [...], z całą pewnością wpływu nie ma kwestia merytorycznej prawidłowości powyższego rozstrzygnięcia organu stopnia podstawowego. Podnieść w tym miejscu należy, że udział w postępowaniu osoby, której organ I instancji błędnie przyznał status strony nie wymusza - jak zobowiązuje art. 138 § 2 Kpa - konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Wystarczającym dla oceny tej kwestii pod kątem nieistnienia interesu prawnego konkretnego podmiotu jest w zupełności materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem I Instancji. Niedopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie nakazuje umorzenie postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2012r., Nr [...]. Skargę do sądu administracyjnego na ww. decyzję złożyła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucili: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 8, 11, 77 § 1 oraz 107 § 2 i 3 k.p.a., polegające w szczególności na: a) błędnych ustaleniach faktycznych w zakresie, w jakim organ przyjął, na podstawie rysunku Nr A- 22 zatytułowanego "Analiza przesłaniania projektowanego obiektu" wraz z komentarzem oraz na podstawie oświadczenia projektanta R. G., zgodnie z którym planowana inwestycja spełnia warunki minimalnego nasłonecznienia, z pominięciem faktu, iż czas trwania nasłonecznienia został błędnie przez projektanta wyliczony, co można stwierdzić poprzez przeprowadzenie prostego działania matematycznego, a w konsekwencji ustalenie, iż czas nasłonecznienia wynosi od 3,02 h do 3,45 h, gdy tymczasem z działania matematycznego wynika, iż czas ten wynosi 2,57h. b) niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy w szczególności nie wzięciu pod uwagę faktu, że poza budynkiem, którego pozwolenie na budowę zostało przez skarżącego zakwestionowane istnieją już inne budynki, które należy wziąć pod uwagę przy badaniu oddziaływania nowego budynku na nieruchomości zarządzane przez skarżącego; II. naruszenie prawa materialnego tj. art 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust 2 w związku z art 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994r prawo budowlane (Dz.U. Z 2010r. Nr 243, poz. 1623) poprzez jego błędne zastosowanie prowadzące do uznania przez organ, iż nieruchomość zarządzana przez skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu objętego kwestionowanym pozwoleniem na budowę a w konsekwencji odmowę przyznania skarżącemu interesu prawnego w występowaniu w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym decyzji Nr [...], wydanej dnia [...] października 2012r. w sprawie zmiany ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...].05.2009r zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę; Wnieśli na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uznania zarzutów w niej podniesionych. Nie znalazł też żadnych innych powodów do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego orzeczenia. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. wydana na skutek odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...]. Decyzją tą Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, iż zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie od decyzji organu I instancji przysługuje wyłącznie stronie postępowania. A zatem w przypadku, gdy do organu odwoławczego wpływa odwołanie, to organ ten, przed wydaniem decyzji merytorycznej w sprawie, dokonuje sprawdzenia pod względem formalnoprawnym, czy odwołanie jest wniesione prawidłowo, w tym czy pochodzi od strony postępowania. Jeżeli organ ustali, że osoba, która wniosła odwołanie nie jest stroną postępowania obowiązany jest na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyć postępowanie odwoławcze. Taki też powód wydania decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze został wskazany przez Wojewodę w zaskarżonej decyzji. Organ ten uznał bowiem, iż odwołujący się nie jest stroną w sprawie. Tym samym należy zaznaczyć, iż z uwagi na charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia organu odwoławczego, kontroli Sądu podlegała wyłącznie ocena, czy Wojewoda prawidłowo odmówił skarżącemu przymiotu strony, a w konsekwencji, czy prawidłowo orzekł w oparciu o ww. przepis art. 138 § 1 pkt 3. Dokonując oceny sprawy w takim zakresie przypomnieć należy, iż Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...] wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] października 2012 r. Nr [...], którą organ zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z dwupoziomowym garażem i usługami, na terenie działki o nr ew. [...] z obrębu [...] wraz ze zjazdem publicznym zjazdem pożarowym, drogą pożarową, chodnikiem w liniach rozgraniczających ul. [...] na terenie części działek [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] -Dzielnica [...], w granicach oznaczonych na projekcie zagospodarowania terenu literami 1-2-3-4-5-6-7-8-9-1, dla Inwestora – [...] Spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą przy ul. [...] w [...], kategoria obiektu: - XIII.XVII. Bezspornym w sprawie jest, że Prezydent Miasta [...] przyznał status strony w prowadzonym postępowaniu Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w [...]. Z okoliczności tej nie wynika jednak obowiązek po stronie organu odwoławczego uznania ww. Wspólnoty za stronę tego postępowania. Stanowisko organu odwoławczego przedstawione w zaskarżonej decyzji, w kontekście twierdzeń skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w tym zakresie, jest prawidłowe. Niemniej podstawowe znaczenie dla oceny istnienia po stronie interesu prawnego jest wskazanie, że wspólnota zarządza tylko częściami wspólnymi, odrębne własności lokali jej zarządowi nie podlegają. W tym miejscu dodać należy, iż interes prawny właściciela lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość nie może być rozważany w oderwaniu od przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Ustawa ta określa, obok sposobu ustanawiania odrębnej własności lokali, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną. W myśl art. 6 ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabyć prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Stosowanie do art. 21 ust. 1 ww. ustawy, zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Czynności zwykłego zarządu podejmuje zarząd samodzielnie. Do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności (v. art. 22 ust. i ust. 2). Z art. 6, art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 i ust. 2 wskazanej ustawy wynika więc, że w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej, kierowanie i reprezentowanie należy do wspólnoty mieszkaniowej, reprezentowanej przez zarząd. Czynności prawne, czynności faktyczne oraz załatwianie spraw przed urzędami i sądami, odnoszące się do nieruchomości wspólnej, należą zatem do kompetencji wspólnoty mieszkaniowej, która reprezentuje interesy właścicieli lokali. W sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej interes właściciela lokalu, jako członka wspólnoty mieszkaniowej, jest więc na podstawie ww. regulacji chroniony przez wspólnotę mieszkaniową, działającą poprzez zarząd lub zarządcę ustanowionego w trybie art. 18 ust. 1 lub art. 18 ust. 3 ustawy o własności lokali. Z art. 6 i art. 21 ustawy o własności lokali wynika ponadto, iż rozstrzygnięcia administracyjne załatwiające sprawy dotyczące nieruchomości wspólnej, odnoszą się do praw i obowiązków wspólnoty mieszkaniowej. Dotyczy to także spraw prowadzonych w oparciu o przepisy Prawa budowlanego. Zatem, w sytuacjach, dla których zastrzeżona jest kompetencja wspólnoty mieszkaniowej, za członków wspólnoty działa wyłącznie wspólnota. Do sytuacji takich należy podejmowanie czynności odnoszących się do nieruchomości wspólnej. Przy czym, z przepisów ustawy o własności lokali, a w szczególności z art. 21 i 22 tejże ustawy wynika, że nie we wszystkich sytuacjach za członków wspólnoty mieszkaniowej działa wyłącznie wspólnota, a w szczególności jej zarząd. W wyroku z 7 grudnia 2007 r. (sygn. akt II OSK 1648/06, lex nr 425329), Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że jeśli członek wspólnoty wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, to istnieje podstawa, aby mógł wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie. Reasumując stwierdzić należy, iż z przepisów ustawy o własności lokali wynika, że w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej, kierowanie i reprezentowanie należy do wspólnoty mieszkaniowej, reprezentowanej przez zarząd. Czynności prawne, czynności faktyczne oraz załatwianie spraw przed urzędami i sądami, odnoszące się do nieruchomości wspólnej, należą zatem do kompetencji wspólnoty mieszkaniowej, która reprezentuje interesy właścicieli lokali. Przytaczane przepisy art. 6 i art. 21 ustawy o własności lokali wskazują ponadto, że rozstrzygnięcia administracyjne przyznające prawa lub nakładające obowiązki na właścicieli lokali w zakresie ich własności dotyczą praw i obowiązków tylko tych właścicieli. Odnosząc te rozważania do realiów niniejszej sprawy należy wskazać, że Wspólnota Mieszkaniowa wywodziła swój interes prawny z faktu, iż projektowana zabudowa ogranicza wymagane warunki przesłaniania i jest nie zgodna z obowiązującymi przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Niewłaściwe nasłonecznienie ma dotyczyć lokalu mieszkalnego znajdującego się na parterze budynku położonego przy ul. [...]. Lokal ten stanowi wyłączną własność nabywcy i w żadnym wypadku nie należy do części wspólnych stanowiących współwłasność wszystkich właścicieli lokali tworzących wskazaną wyżej Wspólnotę. W związku z tym kwestia zachowania odpowiednich warunków przesłaniania w odniesieniu do tego lokalu może skutkować istnieniem interesu prawnego w przedmiotowej sprawie jedynie po stronie właściciela lokalu, którego ten problem dotyczy, w żadnym zaś razie nie wpływa na sytuację prawną Wspólnoty Mieszkaniowej. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd nie podzielił zarzutu skargi dotyczący naruszenia prawa materialnego tj. art 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust 2 w związku z art 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994r prawo budowlane. W kontekście poczynionych wyżej rozważań problem dotyczący analizy przesłaniania projektowanego obiektu ma drugorzędne znaczenie. Niemniej Sąd orzekający w sprawie podziela stanowisko organu odwoławczego co do prawidłowości analizy sporządzonej przez R. G.. Wojewoda [...] dokonał wszechstronnej analizy tego dowodu i w sposób prawidłowy wskazał z jakich powodów dokument ten uznał za wiarygodny. Wynika z niego, że projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami dotyczącymi warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie a w szczególności spełnia warunki nasłonecznienia budynków istniejących. Dodatkowo należy wskazać, że zasadnicze wnioski tej analizy potwierdzone zostały w opinii sporządzonej przez R. K.. Odmienne stanowisko w tej kwestii prezentowane przez Wspólnotę nie zostało poparte żadnym dowodem. W tej sytuacji za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania polegający na błędnym ustaleniu stanu faktycznego i niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy. Organ odwoławczy miał także na względzie, iż sprawa dotyczy pozwolenia na budowę, a to oznacza, że w takim przypadku ustalając krąg stron postępowania należy kierować się nie tylko art. 28 k.p.a., ale również i w szczególności art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stanowiącym unormowanie szczególne w stosunku do art. 28 k.p.a. Wojewoda [...] prawidłowo na powyższe regulacje wskazał i prawidłowo przepisy te w sprawie zastosował. Słusznie w efekcie uznał, iż posiadanie przymiotu strony jest uzależnione od tego, czy ta projektowana inwestycja może oddziaływać ujemnie na sąsiednią nieruchomość. Reasumując, Wojewoda [...] prawidłowo uznał, iż z uwagi na to, że odwołanie nie pochodzi od strony, sprawa wymaga załatwienia w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Organ ten szczegółowo dokonał analizy sprawy celem ustalenia ww., kluczowej w tym przypadku kwestii. Wziął pod uwagę prawidłowe regulacje prawne, w tym przepisy art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Uwzględnił także wszystkie te okoliczności, które mogły mieć przy dokonywaniu oceny w powyższym zakresie znaczenie. Nie poprzestał na argumentach skarżącej Wspólnoty przedstawionych w odwołaniu, ale również sam poczynił niezbędne ustalenia, aby wyjaśnić ww. okoliczność związaną z przymiotem strony. Tym samym Sąd nie miał powodów, by zarzucić organowi naruszenie przepisów procesowych czy materialnych wskazanych w skardze. Konkludując, rozstrzygnięcie organu odwoławczego wydane w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. należało uznać za prawidłowe. Wspólnota Mieszkaniowa w toku postępowania administracyjnego nie wykazała bowiem własnego, indywidualnego interesu prawnego chronionego konkretnym przepisem prawa materialnego, który uzasadniałby jej uczestnictwo w postępowaniu w charakterze strony. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.