VII SA/Wa 501/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r.; nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na rozbiórkę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] 517 (pięćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – dalej zwanej "k.p.a." oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. u. z 2013 r., poz. 1409 z zm.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki [...] Sp. z o.o. od decyzji Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] września 2014r., znak: [...], odmawiającej udzielenia pozwolenia na rozbiórkę wielostanowiskowego garażu podziemnego, zlokalizowanego na terenie działki nr [...] położonej w obrębie [...] przy ul. [...] w [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z akt postępowania wynika, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg: W dniu [...] lipca 2014r. [...] Sp. z o.o. złożyła w Urzędzie m. [...], wniosek o pozwolenie na rozbiórkę wielostanowiskowego garażu podziemnego położonego przy ul. [...] w [...], znajdującego się na działce nr [...] w obrębie [...]. Do ww. wniosku został dołączony projekt budowlany przedmiotowej rozbiórki, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zgody właścicieli obiektu na rozbiórkę ww. garażu. Postanowieniem z dnia [...] września 2014r. Prezydent m. [...] dla Dzielnicy [...], na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nałożył na Spółkę [...] Sp. z o.o. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie rozbiórki, poprzez przedłożenie bilansu miejsc postojowych dla osiedla [...] zlokalizowanego przy ul. [...] w [...] w celu wykazania zgodności planowanego zamierzenia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] . Powyższy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje zabezpieczenie miejsc postojowych w budynkach wielorodzinnych w liczbie 1,5 miejsca postojowego na 1 mieszkanie. W dniu 19 września 2014r. w odpowiedzi na powyższe postanowienie Inwestor złożył pismo, w którym wskazuje, iż spółka [...] nabyła działkę nr [...] z obrębu nr [...] jako teren wolny od wszelkich obciążeń notarialnych i hipotecznych a wskazane w postanowieniu nieprawidłowości nie są nieprawidłowościami w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Ponadto Inwestor powołał się na zapisy miejscowego planu zagospodarowania terenu, które nie zakazują rozbiórki istniejących obiektów budowlanych. Prezydent m. [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014r., znak: [...], działając na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, odmówił udzielenia pozwolenia na rozbiórkę ww. obiektu budowlanego wobec nie wykonania przez Inwestora zobowiązania nałożonego na niego postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że garaż wielostanowiskowy, objęty wnioskiem na rozbiórkę pierwotnie zapewniał miejsca postojowe dla osiedla mieszkaniowego wybudowanego na podstawie decyzji Prezydenta m. [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., zmienionej decyzją własną nr [...] w dniu [...] lutego 2011 r. Zgodnie z bilansem miejsc postojowych zawartym w zatwierdzonym projekcie budowlanym, w podziemnym garażu przewidziano 40 miejsc postojowych, a na naziemnej płycie garażu kolejnych 40 miejsc. Kolejno organ I instancji wskazał, że dla wybudowanego osiedla, w którym przewidziano 92 mieszkania winno zostać zapewnione 183 miejsca postojowe, czyli w przedmiotowym obiekcie przewidziano miejsca dla 53 lokali mieszkalnych. Rozbiórka garażu podziemnego spowodowałaby sytuację w której osiedle [...] zostałoby pozbawione wymaganych prawem 66 miejsc postojowych, przy uwzględnieniu 14 miejsc przewidzianych w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Powyższe stanowiłoby naruszenie przepisów prawa miejscowego tj. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...]. Pismem z dnia 12 października 2014r. spółka [...] Sp. z o.o. złożyła odwołanie od ww. decyzji Prezydenta m. [...]. Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 4 ustawy Prawo budowlane, błędne rozpoznanie wniosku oraz załączników do wniosku, bezpodstawne nałożenie na wnioskodawcę obowiązku dostarczenia dokumentacji dla obiektów i nieruchomości niebędących w zakresie wniosku i nie stanowiących własności wnioskodawcy. W uzasadnieniu odwołania spółka wskazała, że nabyła nieruchomość (dz. ewid. nr [...] z obrębu [...] m. [...] (położonej przy ul. [...])) jako teren wolny od wszelkich obciążeń notarialnych (służebności) lub hipotecznych. Będąc wyłącznym właścicielem przedmiotowej nieruchomości, złożyła w dniu 18 lipca 2014 r. wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę obiektu budowlanego - wielostanowiskowego garażu podziemnego, zlokalizowanego na w/w posesji. Do wniosku załączyła kompletny projekt budowlany rozbiórki posiadający wszystkie wymagane prawem załączniki, rysunki opis oraz oświadczenia i zaświadczenia projektantów. Zapisy obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania [...] (Uchwała Rady Gminy [...] -[...] nr [...] z dn. [...] marca 2001 r. - dalej: MPZP) nie zakazują rozbiórki istniejących obiektów budowlanych. Toteż rozbiórka przedmiotowego garażu nie spowoduje naruszeń ładu przestrzennego określonych w MPZP. Natomiast wskazane w postanowieniu Prezydenta m. [...] dla Dzielnicy [...] z dnia [...] września 2014 r. nieprawidłowości nie są nieprawidłowościami w rozumieniu ustawy Prawo Budowlane. Złożony przez Inwestora projekt rozbiórki wielostanowiskowego garażu podziemnego został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz będące czynnymi członkami izb samorządu zawodowego. Projekt jest prawidłowy i kompletny, posiada wszystkie elementy wskazane w art. 33 ust. 4 ustawy Prawo Budowlane. Zakres projektu ogranicza się wyłącznie do terenu dz. nr [...] z obr. [...]. W związku z powyższym, w ocenie skarżącej brak jest podstaw do uzupełniania projektu rozbiórki o bilans miejsc postojowych dla innej, obcej, niezwiązanej z przedmiotową inwestycją, nieruchomości, nie będącej własnością spółki [...]. Spółka [...] zleciła opracowanie dokumentacji wyłącznie dla potrzeb rozbiórki własnego obiektu - garażu wielostanowiskowego. Nadto skarżąca wskazała na treść art. 4 ustawy Prawo Budowlane zgodnie z którym każdy inwestor ma prawo do zabudowy nieruchomości, o ile wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Spółka [...] wykazała prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a przedłożony projekt rozbiórki potwierdza zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami. Wobec tak postawionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, Wojewoda [...] decyzją nr [...] r. z dnia [...] stycznia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na wstępie uzasadnienia organ odwoławczy powołał treść art. 32 ust 1, art. 3 ust 12, art. 3 ust. 7 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Wskazał, że Inwestor - [...] Sp. z o.o. - złożył wniosek o wydanie pozwolenia na rozbiórkę wielostanowiskowego garażu podziemnego zgodnie z wszystkimi wymogi formalnymi o których mowa w art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego. Pomimo tego, w ocenie organu odwoławczego niezbędne było, w myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zbadanie przez organ I instancji zgodności planowanego zamierzenia budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, tym samym zdaniem Wojewody [...] organ I instancji prawidłowo, postanowieniem z dnia [...] września 2014r. znak: [...], nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie rozbiórki. Wyjaśnił, że w paragrafie 19 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] - [...] nr [...] z dnia [...] marca 2001 w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] w gminie [...] - [...] plan ustala zasadę pełnego zabezpieczenia miejsc parkingowych dla samochodów na terenie własnej działki, w liczbie wynikającej ze wskaźników 1,5 mp./1 mieszkanie w budynkach wielorodzinnych. Objęty pozwoleniem na rozbiórkę przedmiotowy garaż wielostanowiskowy, początkowo zapewniał miejsca postojowe dla osiedla mieszkaniowego wybudowanego na podstawie Decyzji Prezydenta m. [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2007r. zmienionej decyzją własną nr [...] z dnia [...] lutego 2011r. Zgodnie z bilansem miejsc postojowych zawartym w zatwierdzonym projekcie budowlanym, w podziemnym garażu przewidziano 40 miejsc postojowych, a na naziemnej płycie garażu następnych 40 miejsc postojowych. W zatwierdzonym projekcie budowlanym osiedla [...] dla 92 lokali mieszkalnych zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego niezbędne jest zapewnienie miejsc postojowych w liczbie 138. Garaż wielostanowiskowy będący przedmiotem wniosku o pozwolenie na rozbiórkę zapewniał łącznie 80 miejsc postojowych dla ww. osiedla w tym 14 dodatkowych miejsc parkingowych. W związku z powyższym rozbiórka przedmiotowego garażu spowoduje, iż osiedle [...] będzie mogło zapewnić jedynie 72 miejsca postojowe co pozostanie w niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. złożyła spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zarzucając organowi: 1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 4 ustawy Prawo Budowlane w zw. z art. 140 Kodeksu Cywilnego z dnia z dnia 23 kwietnia 1964 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 121), poprzez uniemożliwienie skarżącej korzystania z przysługującego jej prawa własności do nieruchomości oznaczonej jako działka o nr ew. [...] z obrębu [...] zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności poprzez uniemożliwienie rozporządzania nieruchomością w celach określonych w Prawie budowlanym; 2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez nałożenie na skarżąca, pomimo braku naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, obowiązku wykazania bilansu miejsc postojowych dla osiedla [...] zlokalizowanego przy ul. [...], pomimo że skarżąca nie była inwestorem owego przedsięwzięcia czy stroną Decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2007 roku, czy Decyzji zmieniającej [...] z dnia [...] lutego 2011 roku; 3. naruszenie prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie przez organ I jak i II instancji, iż planowa rozbiórka garażu znajdującego się na przedmiotowej nieruchomości jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 4.naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 k.p.a. poprzez niepodjęcie z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w szczególności okoliczności, iż skarżąca nie była nigdy inwestorem osiedla [...] czy stroną Decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2007 roku, czy Decyzji zmieniającej [...] z dnia [...] lutego 2011 r.; 5. art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i nie rozstrzygnięcie o istocie sprawy. Wobec tak skonstruowanych zarzutów skargi, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady wystąpiły, dlatego skarga została uwzględniona. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. [...] nr [...] z dnia [...] września 2014r., którą odmówiono udzielenia pozwolenia na rozbiórkę wielostanowiskowego garażu podziemnego, zlokalizowanego na terenie działki nr [...] położonej w obrębie [...] przy ul. [...] w [...]. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118), zwanej dalej Prawo budowlane. Przede wszystkim należy podnieść, że art. 28 Prawa budowlanego ustanawia zasadę, w myśl której roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Sformułowana w powołanym przepisie generalna zasada obowiązuje również w odniesieniu do robót budowlanych polegających na rozbiórce obiektu budowlanego, albowiem rozbiórka jest możliwa jedynie poprzez przeprowadzenie odpowiednich robót budowlanych, o ile w sprawie nie będą miały zastosowania przepisy art. 31 Prawa budowlanego zawierające wyczerpujące wyliczenie rodzajów rozbiórek, które nie wymagają pozwolenia. Zgodnie z art. 31 Prawa budowlanego będą to rozbiórki wszystkich obiektów i urządzeń budowlanych zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, na budowę których nie jest wymagane pozwolenie na budowę, po warunkiem, że nie podlegają one ochronie jako zabytki. Pozwolenia na nie wymaga również rozbiórka budynków i budowli, jeżeli spełniają one wszystkie następujące warunki: 1) nie są wpisane do rejestru zabytków 2) mają wysokość poniżej 8 m i ich odległość od granicy działki nie jest mniejsza niż połowa wysokości tychże obiektów. Zgodnie z przepisem art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę, (a stosownie do treści przepisu art. 31 ust. 1 Prawa budowlanego, wymóg ten dotyczy także pozwolenia na rozbiórkę) może być wydane wyłącznie temu, kto 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagalna zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast stosownie do treści art. 35 ust. 1 prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie i posiadanie wymaganych opinii uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie, a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 także sprawdzenie projektu-przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Z treści art. 35 ust. 4 cytowanej powyżej ustawy Prawo budowlane jednoznacznie wynika, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę/ rozbiórkę, jeżeli zostały spełnione wymagania, o których mowa w tym ustępie. Omawiany przepis nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę/rozbiórkę, jak też wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby jego wydanie. Artykuł 33 ust. 4 wymienia, jakie dokumenty powinny być złożone wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na rozbiórkę. Przede wszystkim należy do niego dołączyć zgodę właściciela obiektu, zgoda ta co do zasady może być wyrażona w każdej formie, skoro jednak Prawo budowlane wymaga jej dołączenia do wniosku to należy przyjąć, że powinna być ona utrwalona na piśmie, najlepiej w postaci oświadczenia podpisanego przez właściciela obiektu. Do wniosku należy dołączyć także szkic usytuowania obiektu budowlanego, opis zakresu i sposobu prowadzenia robót opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Z analizy akt administracyjnych wynika, że wniosek inwestora spełniał wymagania określone 33 ust. 4 Prawa budowlanego, czego zresztą organy nie kwestionują. Poza sporem pozostaje okoliczność, iż garaż wielostanowiskowy, objęty wnioskiem na rozbiórkę pierwotnie zapewniał miejsca postojowe dla osiedla mieszkaniowego wybudowanego na podstawie decyzji Prezydenta m. [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., zmienionej decyzją własną nr [...] w dniu [...] lutego 2011 r. Zgodnie z bilansem miejsc postojowych zawartym w zatwierdzonym projekcie budowlanym, w podziemnym garażu przewidziano 40 miejsc postojowych, a na naziemnej płycie garażu kolejnych 40 miejsc. Nie ulega także wątpliwości, czego zdają się nie zauważać organy, iż aktem notarialnym z dnia [...] lipca 2014r. ( Rep. [...] nr [...]) Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe [...] spółka jawna R. B., K. D., W. Ł., A. Ł. przeniosła własność działki nr ew. [...] na której posadowiony jest przedmiot wniosku o pozwolenie na rozbiórkę na rzecz skarżącego spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Jak wynika z treści aktu notarialnego, poza służebnością gruntową przechodu i przejazdu pasa gruntu o szer. 6 metrów wzdłuż północnej granicy działki oraz służebności przesyłu, powyższa nieruchomość w dacie jej zbycia nie była obciążona innymi ograniczonymi prawami rzeczowymi oraz prawami obligacyjnymi na rzecz osób trzecich. Sąd podziela stanowisko skarżącego, że właściciel obiektu może dowolnie nim dysponować, co obejmuje także podjęcie decyzji o rozbiórce. Organy jak również i Sąd nie mogą ingerować w merytoryczne uprawnienia właściciela obiektu, właściciel może bowiem korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno- gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego (art. 140 k.c.). Jedynie w przypadku terenu objętego ochroną konserwatorską, co nie miało miejsca w rozpatrywanej sprawie, granice te wyznaczają przepisy art. 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece konserwatorskiej (Dz. U. Nr 162, poz. 1568). W tym kontekście jak i mając na względzie zakres wniosku o pozwolenie na rozbiórkę niczym nie uzasadnione jest zastosowanie przez organy przy rozpoznaniu przedmiotowego wniosku paragrafu 19 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] - [...] nr [...] z dnia [...] marca 2001 w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] w gminie [...] - [...] który ustala zasadę pełnego zabezpieczenia miejsc parkingowych dla samochodów na terenie własnej działki, w liczbie wynikającej ze wskaźników 1,5 mp./1 mieszkanie w budynkach wielorodzinnych. Mając na uwadze , iż inwestor nie złożył wniosku o pozwolenie na budowę budynku wielorodzinnego zapisy tego przepisu planu miejscowego nie mają znaczenia dla zgodności z prawem miejscowym zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbiórce obiektu budowlanego nawet jeśli jest nim podziemny parking. Słusznie podnosi skarżący, iż nie był stroną, a tym bardziej adresatem decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2007 roku, czy decyzji zmieniającej [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Skarżąca spółka jako właściciel działki nr [...] nie ma żadnego prawnego obowiązku zapewnienia miejsc parkingowych dla mieszkańców osiedla [...] wybudowanego w oparciu o powyższe decyzje wobec czego nie może też być adresatem zarzutu który czynią wobec niej organy, że rozbiórka przedmiotowego garażu spowoduje, iż osiedle [...] będzie mogło zapewnić jedynie 72 miejsca postojowe co pozostanie w niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. To ,że inwestycja na nieruchomościach sąsiednich nie będzie zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może obciążać skarżącej spółki i stanowić pozaprawne ograniczenia w sposobie korzystania z prawa własności. W tej sytuacji za całkowicie uzasadniony należy uznać, zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez nałożenie na skarżąca, pomimo braku naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, obowiązku wykazania bilansu miejsc postojowych dla osiedla [...] zlokalizowanego przy ul. [...], pomimo że skarżąca nie była inwestorem tego przedsięwzięcia budowlanego. Na uwzględnienie zasługuje także zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie przez organ I jak i II instancji, iż planowa rozbiórka garażu znajdującego się na przedmiotowej nieruchomości jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co prawda w aktach postępowania administracyjnego brak jest wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] - [...] nr [...] z dnia [...] marca 2001 w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] w gminie [...] - [...] jednak analiza tego planu opublikowanego na stronach internetowych nie pozwala na stwierdzenie, iż planowana rozbiórka przez zapisy tego planu jest zakazana. Z tych wszystkich względów uznając, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zapadły z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 35 ust 1 i ust 3 Prawa budowlanego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz na podstawie art. 135 ppsa decyzję organu I instancji. Stosownie do art. 152 wymienionej ustawy, zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 przywołanej ustawy.