VII SA/Wa 506/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego skargę oddala VII SA/Wa 506/09 UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2009r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania P. W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. nr [...] z dnia [...].11.2008 r., znak: [...], nakazującej P. W. rozbiórkę budynku gospodarczego samowolnie wybudowanego na działkach nr ewid. [...] i [...], położonych we wsi T., gm. J. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że organ I instancji prawidłowo do rozpatrzenia niniejszej sprawy zastosował tryb art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane, ponieważ z akt I instancji bezspornie wynika, że budynek gospodarczy o wymiarach 11,80 x 5,50 m został wybudowany na terenie działek o nr ewid. [...] i [...] położonych we wsi T., gm. J. w pierwszej połowie lat 80-tych XX wieku bez wymaganego przepisami prawa materialnego pozwolenia na budowę. Następnie organ odwoławczy wskazał, że decyzję rozbiórkową wydano na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., wykazując w jej uzasadnieniu, że obiekt jest w złym stanie technicznym i może stwarzać zagrożenie dla życia ludzi lub mienia. Wskazał, że: "Ściany przedmiotowego budynku wykonane są z pustaka żużlowego, które w znacznym stopniu uległy erozji (zniszczeniu). W wielu miejscach brak jest również spoin bądź są całkowicie zwietrzałe. W całym obiekcie wykonany jest strop typu kleina z wypełnieniem z pustaka żużlowego. Nad częścią garażową nad stropem praktycznie nie ma dachu -stanowią go fragmenty papy, wykładziny PCV oraz innych materiałów ułożonych na istniejącym stropie. W pomieszczeniach stwierdzono liczne zawilgocenia, a w wielu miejscach również ślady zagrzybienia. Budynek posiada liczne spękania i zarysowania, i może stanowić zagrożenie dla ludzi i mienia.". Należy przy tym nadmienić, iż powyższe stwierdzenia wynikają wprost ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu oględzin Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 21.02.2008 r., do treści którego strona skarżąca biorąca udział w czynnościach kontrolnych nie wniosła wówczas żadnych uwag i zastrzeżeń. Wskazał również, że strona skarżąca do odwołania nie załączyła żadnej dokumentacji technicznej potwierdzającej zasadność swoich twierdzeń, iż przedmiotowy budynek nadaje się remontu i tym samym nie powoduje niebezpieczeństwa ludzi i mienia, za miarodajne należy uznać ustalenia dokonane przez przedstawicieli PINB w L. w trakcie czynności kontrolnych. W świetle tych ustaleń, znajdujących potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko organu I instancji, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do wydania decyzji rozbiórkowej w oparciu o przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Z akt administracyjnych wynika, że właścicielem nieruchomości nr ewid. 209 jest inwestor P. W. (co potwierdza akt notarialny z dnia [...].08.2007 r. Repertorium [...] nr [...]), natomiast właścicielem nieruchomości nr ewid. [...] jest B. R. na wniosek której wszczęte zostało postępowanie (co potwierdza akt notarialny z dnia [...].04.2008 r. Repertorium A nr [...]). Wnioskodawczyni podniosła, że częściowa zabudowa jej działki bardzo utrudnia jej plany inwestycyjne, a ponadto wyżej opisana samowola budowlana zagraża bezpieczeństwu jej i osób trzecich. Decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżył P. W wnosząc o uchylenie obu decyzji . Strona skarżąca podniosła, że uniemożliwiono mu branie udziału w postępowaniu administracyjnym i nie poinformowano o możliwości złożenia dowodów i uniemożliwienie mu wypowiadanie się co do ich treści - dostawał jedynie informacje o kolejnych decyzjach. Strona wskazała ponadto, że teren wokół budynku jest ogrodzony i zabezpieczony i nikt w nim nie zamieszkuje ani nie przebywa na terenie posesji. Do skargi załączył wykonaną na jego zlecenie ekspertyzę budowlaną popartą dokumentacją fotograficzną opisująca faktyczny stan tego budynku w której zawarty jest również opis prac remontowych które zamierza przeprowadzić. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. T. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego, obowiązującymi w dacie jego wydania. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzją organu I instancji odpowiadają prawu. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., zgodnie z którym obiekty wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce, gdy organ administracji publicznej stwierdzi, że dany obiekt budowlany lub jego część, między innymi, powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W rozpoznawanej sprawie organ drugiej instancji ustalił w sposób nie budzący wątpliwości, że przedmiotowy obiekt, który wybudowany został samowolnie /tzn. bez wymaganego zezwolenia/, jest faktycznie zlokalizowany w sposób rażąco naruszający obowiązujące prawnie normy odległości tego typu obiektów od budynków mieszkalnych na sąsiednich działkach budowlanych /par. 156 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki - Dz.U. nr 17 poz. 62 ze zm. Należy mieć na względzie, że w danym wypadku, jak to wynika z ustaleń dokonanych w toku postępowania administracyjnego obiekt wybudowany został niezgodnie z obowiązującymi przepisami w sposób, który ze względu na istniejące okoliczności faktyczne (usytuowanie na terenie dwóch działek) praktycznie uniemożliwiał doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem. Ponadto zaistniała sytuacja spowodowała nie tytko naruszenie praw osób trzecich ale i stworzyła istotne zagrożenie dla otoczenia. Organ I instancji prawidłowo i bezspornie ustalił, że budynek gospodarczy o wymiarach 11,80 x 5,50 m został wybudowany na terenie działek o nr ewid. [...] i [...] położonych we wsi T., gm. J. w pierwszej połowie lat 80-tych XX wieku bez wymaganego przepisami prawa materialnego pozwolenia na budowę. Tymczasem skarżący P. W. jest właścicielem jedynie nieruchomości nr ewid. [...], natomiast właścicielem nieruchomości nr ewid. [...] jest B. R. (co potwierdza akt notarialny z dnia [...].04.2008 r. Repertorium [...] nr [...]). Skarżący nie tylko, że naruszył przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., ale i w sposób ewidentny przekroczył uprawnienia wynikające z prawa własności. Zrealizował bowiem obiekt kosztem sąsiadów. Nastąpiło zatem niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia o jakim jest mowa w art. 37 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 25 października 1974 r. - prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) bowiem samowolnie wzniesiony obiekt budowlany zlokalizowany został w sposób uniemożliwiający lub istotnie ograniczający możliwość zabudowy sąsiedniej działki. W ocenie Sądu Administracyjnego przedmiotowa sprawa została wyjaśniona i w toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 kpa. Bezpodstawny jest zarzut obrazy przepisów prawa administracyjnego bowiem z akt sprawy wynika, że strona skarżąca czynnie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym. W danym wypadku zaistniały przeto przesłanki prawne uzasadniające wydanie decyzji nakazującej przymusową rozbiórkę garażu /art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego/, co oznacza, że brak było podstaw dla wydania decyzji na podstawie art. 40 Prawa budowlanego. W tej sytuacji, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec, jak w sentencji wyroku.