VII SA/Wa 507/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), , Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez Prokuratora Okręgowego w [...] jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Decyzją z [ kwietnia 2017 r., Nr [, znak: [..] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności, po wszczęciu postępowania na skutek sprzeciwu Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2014 r. Nr [...] znak[...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" pozwolenia na budowę sieci wodno-kanalizacyjnej, ciepłowniczej, gazowniczej, teletechnicznej i elektroenergetycznej na działkach nr ew. [...], z obrębu [...] nr ew. [...] z obrębu [...], nr ew. [...], z obrębu [...] w rejonie ulic [...] i [...] w [...]. Uzasadniając decyzję Wojewoda [...] podał, iż zarzut Prokuratora opiera się na rażącym naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz art. 55 ustawy z 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewoda [...] wskazał, iż zgodnie z treścią art. 55 ustawy o planowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, niemniej nie można utożsamiać decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z pozwoleniem na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy (decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego) ma charakter tak zwanej promesy. Jej rolą jest skonkretyzowanie przepisów ustaw i aktów wydawanych na ich podstawie dla wskazanego terenu, w związku z określonym we wniosku rodzajem inwestycji i jej cechami. Wydający ją organ ocenia zatem dopuszczalność zmiany zagospodarowania terenu w świetle przepisów prawa oraz wskazuje warunki i zasady, którym planowana inwestycja powinna odpowiadać. Wyjaśnił dalej, że organ administracji architektoniczno - budowlanej jest związany treścią wniosku o pozwolenie na budowę, a nie decyzją o warunkach zabudowy, która stanowi jedynie jeden z wielu elementów dokumentacji formalnej. Żaden z przepisów powszechnie obowiązującego prawa nie zabrania inwestorowi, złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, wykraczającego terytorialnie poza ramy decyzji o warunkach zabudowy pod warunkiem, że posiada on odpowiedni tytuł prawny do nieruchomości oraz dokument kształtujący warunki zagospodarowania terenu nie objętego decyzja o warunkach zabudowy. W przedmiotowej sprawie Wojewoda stwierdził, iż decyzja Zarządu Dzielnicy [...] Miasta [...]Nr [...]z dnia [...] września 2011 r. znak: [...], o ustaleniu lokalizacji celu publicznego o znaczeniu lokalnym nie zawiera działki nr ew. [...] z obrębu [...]. Niemniej jednak jak podał Wojewoda - przedmiotowa działka została ujęta we wniosku o pozwolenie na budowę, tym samym organ administracji architektoniczno budowlanej, będąc związany treścią wniosku, był zobowiązany orzec również co do niej. W stosunku do omawianej działki została wydana decyzja Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. o lokalizacji sieci uzbrojenia terenu w pasie drogowym ul. [...], w której miasto [...] jako organ planistyczny i właściciel działki wyraża zgodę na realizacje zamierzenia budowlanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...]. Wszystkie powyższe argumenty zdaniem Wojewody jednoznacznie wskazują, iż w omawianej sprawie nie ma oczywistej sprzeczności z art. 55 ustawy o planowaniu przestrzennym, tym samym nie wystąpiła tu przesłanka rażącego naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie projektowana inwestycja jest zgodna w zakresie ustaleń wynikających z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanej przez Zarząd Dzielnicy [...] Miasta [...] Nr [...]w dniu [...] września 2011 r. znak: [...]. Ponadto jak zaznaczył Wojewoda, kwestie realizacji przedsięwzięcia realizowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...], reguluje decyzja Prezydenta [...] Nr [...]z dnia [...] stycznia 2014 r. o lokalizacji sieci uzbrojenia terenu w pasie drogowym ul. [...]. W podsumowaniu organ I instancji podkreślił, że nie można stwierdzić oczywistości naruszenia art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowane, a co za tym idzie, nie można na tej podstawie wskazać, iż decyzja Prezydenta [...] Nr [...]z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...] zapadła z rażącym naruszeniem tegoż przepisu. Na marginesie wskazał, że realizacja przedmiotowej inwestycji na działce, nieobjętej decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, została pozytywnie uzgodniona i zaopiniowana: decyzją Prezydenta [...] Nr [...]z dnia [...] stycznia 2014 r., o lokalizacji sieci uzbrojenia terenu w pasie drogowym ul. [...] opinią Prezydenta [...] Nr [...]z dnia [...] listopada 2013 r., decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Nr [...]z dnia [...] stycznia 2014 o zezwoleniu na wykonywanie robót budowlanych i czynności na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią oraz decyzją [...] Konserwatora Zabytków Nr [...]z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...] orzekającej o zgodzie na realizacje robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Końcowo Wojewoda [...] stwierdził, że w analizowanej sprawie nastąpiło naruszenie prawa, ale nie ma ono charakteru rażącego stanowiącego przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji. Również skutki społeczno – gospodarcze stanowią daleko idące konsekwencje z uwagi na wstrzymanie realizacji robót budowlanych zapewniających dostęp do podstawowych mediów. Nie zgadzając się z treścią decyzji Wojewody [...], Prokurator Okręgowy w [...] wniósł o jej uchylenie. W odwołaniu odniósł się merytorycznie do decyzji podkreślając, iż stanowisko wyrażone w decyzji jest błędne. Powołaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Po przedstawieniu stanu sprawy, organ odwoławczy przytoczył art. 16 k.p.a., wyrażający zasadę trwałości decyzji administracyjnych oraz art. 156 § 1 k.p.a. Wyjaśnił, że jedną z przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. skutkujących obarczeniem decyzji kwalifikowaną wadą prawną jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Rażące naruszenie prawa to takie, którego charakter powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. GINB powołując się na dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U z 2013 r., poz. 1409 - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), stwierdził, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei zgodnie z brzmieniem art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, powyższy dokument inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Analizując akta sprawy, organ odwoławczy wywiódł, że inwestor - Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "[...]", wraz z wnioskiem z [...] kwietnia 2014 r. o wydanie pozwolenia na budowę złożyła oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działkami inwestycyjnymi nr ew. [...], z obrębu [...], nr ew. [...], z obrębu [...]nr ew. [...], z obrębu [...]w rejonie ulic [...] i [...] w [...], na cele budowlane. Zatem stwierdził, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Jak wyjaśnił dalej analiza akt sprawy wykazała, że działki inwestycyjne: nr ew. [...], z obrębu [...], nr ew. [...], z obrębu [...], nr ew. [...], z obrębu [...] w rejonie ulic [...] i [...] w [...], na których zaprojektowano sporną inwestycję, w dniu wydania pozwolenia na budowę nie były objęte zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie GINB powołując się na treść art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podał, że sporna inwestycja ze względu na jej charakter stanowi inwestycję celu publicznego. Zwrócił także uwagę na okoliczność, iż inwestor uzyskał decyzję Zarządu Dzielnicy [...] Miasta [...] z [...] września 2011 r Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie nowych odcinków sieci: kanalizacyjnej, wodociągowej, ciepłowniczej, gazowniczej, elektroenergetycznej i teletechnicznej w ramach przebudowy istniejącej infrastruktury technicznej w związku z realizacją inwestycji kubaturowej planowanej w rejonie ulic: [...] - [...], zlokalizowanej na części działek ewidencyjnych: nr [...] z obrębu [...], oraz dz. ew. nr: [...]z obrębu [...]na terenie Dzielnicy [...]. Wymaga jednak podkreślenia jak wskazał GINB, że objęta kontrolowaną decyzją Prezydenta [...]z [...] maja 2014 r. Nr [...], działka nr ew. [...] z obrębu [...], nie jest wymieniona w sentencji ww. decyzji Zarządu Dzielnicy [...]Miasta [...]z [...] września 2011 r. Nr [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, co oznacza, że decyzja Prezydenta [...]z [...] maja 2014 r Nr [...], w części dotyczącej działki nr ew. [...] z obrębu [...] została wydana z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. W ocenie GINB powyższe naruszenie nie wypełnia znamion rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał, że z załącznika nr 1, który stanowi integralną część ww. decyzji Zarządu Dzielnicy [...] Miasta [...]z [...] września 2011 r. Nr [...], wynika, że część działki drogowej nr ew. [...] z obrębu [...] (objęta projektem budowlanym zatwierdzonym kontrolowaną decyzją Prezydenta [...]z [...] maja 2014 r., Nr [...]), została ujęta w terenie inwestycji oznaczonym linią ciągłą grubą i literami [...] (zob. załącznik nr 1 do ww. decyzji o lokalizacji celu publicznego; odcinek [...] GINB zwrócił uwagę, że w ww. decyzji Zarządu Dzielnicy [...] Miasta [...] z [...] września 2011 r., Nr [...]wskazano, że "Dopuszcza się zmiany w przebiegu tras poszczególnych sieci (we wniosku wskazanych orientacyjnie) wynikające z późniejszych uzgodnień, w ramach terenu inwestycji wyznaczonego według załącznika nr 1." (str. 2 ww. decyzji). Zatem jak wyjaśnił organ odwoławczy skoro wskazany powyżej załącznik nr 1 stanowiący integralną cześć decyzji Zarządu Dzielnicy [...] Miasta [...]z [...] września 2011 r., Nr [...], obejmuje cześć działki nr ew. [...], to pomimo tego, że ww. działka nie została wymieniona w sentencji ww. decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie można stwierdzić, że w analizowanym przypadku doszło do rażącego naruszenia prawa. Powyższe naruszenie nie wywołuje bowiem skutków społeczno - gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie. Za istotne uznał, że Zarząd Dróg Miejskich decyzją z [...] stycznia 2014 r. Nr [...], zezwolił na lokalizację sieci uzbrojenia terenu w pasie drogowym ul. [...] w [...] na działce nr ew. [...] z obrębu [...], co potwierdza zdaniem organu odwoławczego, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Analiza dokumentacji projektowej nie wykazała, aby sporna inwestycja naruszała w sposób rażący ustalenia wynikające z ww. decyzji Zarządu Dzielnicy [...] Miasta [...]z [...] września 2011 r., Nr [...]o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz z załącznika nr 1 do ww. decyzji. W podsumowaniu rozważań, jeszcze raz GINB podkreślił, że załącznik graficzny nr [...], stanowiący integralną część ww. decyzji Zarządu Dzielnicy [...] Miasta [...] z [...] września 2011 r Nr [...]o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego obejmuje działkę nr ew. [...] z obrębu [...]. Jednocześnie zaznaczył, że kontrolowana decyzja Prezydenta [...] z [...] maja 2014 r., Nr [...], nie narusza rażąco innych przepisów Prawa budowlanego, nie jest obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Tym samym zdaniem organu odwoławczego Wojewoda [...] zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z [...] maja 2014 r. . W skardze na powyższą decyzję, zaskarżając decyzję GINB w całości, Prokurator Okręgowy w [...], zarzucił zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2016 r. poz. 290 z późn.zm.) oraz art. 55 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2016 r. poz. 778 z późń.zm) poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie Prezydent [...], wydając decyzję nr [...] nie dopuścił się rażącego naruszenia wyżej powołanych przepisów prawa materialnego, polegającego na wydaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę sieci wodno - kanalizacyjnej, ciepłowniczej, gazowniczej, teletechnicznej i elektroenergetycznej między innymi na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], która to działka nie była wymieniona w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] września 2011 r. nr [...]; 2. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...]odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji wydania jej z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2016 r. poz. 778 z późń.zm). Prokurator wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania oraz na podstawie art. 145a § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. 2016 poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) zobowiązanie organu II instancji do uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i orzeczenie co do istoty poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona. Na wstępie Sąd zaznacza, że w postępowaniu nadzwyczajnym obowiązkiem organu nadzorczego jest rozpatrzenie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 k.p.a., co w okolicznościach niniejszej sprawy sprowadzało się do zbadania czy kwestionowana decyzja – Prezydenta [...] z [...] maja 2014 r. nr [...], wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Dokonywane w postępowaniu nadzwyczajnym ustalenia organu administracji dotyczyły więc stanu faktycznego i prawnego istniejącego w momencie wydania decyzji w postępowaniu zwykłym. Podkreślenia wymaga, że kontrola decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę sieci wodno-kanalizacyjnej, ciepłowniczej, gazowniczej, teletechnicznej i elektroenergetycznej (na działkach wymienionych w decyzji) dokonywana była na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowiącego, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Zwrócenia uwagi wymaga także, że zarówno organy administracyjne, jak też skarżący Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...], odwołali się do ugruntowanego w orzecznictwie i piśmiennictwie stanowiska, że rażące naruszenie prawa musi być oczywiste, wyraźne, bezsporne i można o nim mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Organy przyjęły również, co nie zostało zakwestionowane w skardze, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz racje społeczne, ekonomiczne lub gospodarcze, przy czym rażącym naruszeniem prawa nie jest każde naruszenie prawa, ale tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, a waga tego naruszenia jest znacznie większa niż stabilność decyzji (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. prof. M. Wierzbowskiego, prof. A. Wiktorowskiej, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 895; por. wyroki NSA: z dnia 9 lutego 2005r. sygn. akt OSK 1134/04, z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2525/10). Sąd zaznacza, że restrykcyjność sankcji nieważności powoduje, że ma ona zastosowanie tylko w wypadkach ściśle wskazanych przez ustawodawcę i tylko z powodu kardynalnego naruszenia przepisów. Przyjęcie poglądu przeciwnego w znacznym stopniu ograniczałoby stabilność ostatecznych decyzji administracyjnych, zważywszy także na to, że w art. 156 § 2 k.p.a. nie zostały ustanowione granice czasowe do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok TK z dnia 12 maja 2015 r., P 46/13, OTK-A 2015/5/62). Poza tym, liberalna wykładnia pojęcia rażącego naruszenia prawa prowadziłaby do zatarcia różnicy pomiędzy trybem instancyjnej kontroli decyzji, a trybami nadzwyczajnymi. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że na uwzględnienie nie zasługiwały sformułowane w skardze zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd w składzie orzekającym akceptuje stanowisko organów nadzoru, zgodnie z którym dostrzeżone naruszenie wymienionego przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przy wydawaniu decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2014 r. nr [...], nie stanowiło rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska. Za trafne Sąd uznaje stanowisko organów, że decyzja Prezydenta [...] z [...] maja 2014 r. nr [...], w części dotyczącej działki ew. nr [...] z obrębu [...] została wydana z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego, niemniej powyższe naruszenie jak prawidłowo wskazał GINB nie wypełnia znamion rażącego naruszenia prawa. Słusznie zatem powołały się organy nadzoru na załącznik nr 1, który stanowi integralną część decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z [...] wrzesnia 2011 r., Nr [...], z którego wynika, że część działki drogowej nr ew. [...] z obrębu [...] (objęta projektem budowlanym zatwierdzonym kontrolowaną decyzją Prezydenta [...] z [...] maja 2014 r. nr [...]) została ujęta w terenie inwestycji oznaczonym linią ciągłą i literami [...] (zob. załącznik nr 1 do ww. decyzji o lokalizacji celu publicznego; odcinek [...]). Również Sąd akceptuje i przyjmuje jako własny pogląd, że skoro wskazany powyżej załącznik nr 1 stanowiący integralną cześć decyzji Zarządu Dzielnicy [...] Miasta [...] z [...] września 2011 r., Nr [...], obejmuje cześć działki nr ew. [...], to pomimo tego, że ww. działka nie została wymieniona w sentencji ww. decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie można stwierdzić, że w analizowanym przypadku doszło do rażącego naruszenia prawa, które wywoływałoby skutki społeczno - gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Załączniki do decyzji o warunkach zabudowy czy lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowią jej integralną część. Wnikliwe zapoznanie się z częścią graficzną załącznika pozwala na stwierdzenie, że nie zawiera on błędów, które dyskwalifikowałyby jego wartość dowodową. Trafnie spostrzegł organ odwoławczy, że analiza dokumentacji projektowej nie wykazała, aby sporna inwestycja naruszała w sposób rażący ustalenia wynikające z ww. decyzji Zarządu Dzielnicy [...][...] z [...] września 2011 r., Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz z załącznika nr [...] do ww. decyzji. Zatem nie można także zarzucać rażącego naruszenia art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zasadnie organy zwróciły tu uwagę, na decyzję Zarządu Dróg Miejskich z [...] stycznia 2014 r., Nr [...], w oparciu o którą zezwolono na lokalizacje sieci uzbrojenia terenu w pasie drogowym u. [...] w [...] na działce nr [...] z obrębu [...]. W rezultacie stwierdzić należy, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie wywołuje niemożliwych do zaakceptowania skutków społeczno-gospodarczych, ponieważ sporna inwestycja ze względu na jej charakter mający na celu zapewnienie sieci wodno-kanalizacyjnej, ciepłowniczej, gazowniczej, teletechnicznej i elektroenergetycznej nie narusza prawa w sposób rażący. W tym miejscu zastrzec trzeba, że odwoływanie się do skutków społeczno-gospodarczych, które są wartościami nieokreślonymi, zobowiązuje organ administracji, który na tych wartościach opiera swą odmowę stwierdzenia nieważności decyzji (jak w tej sprawie), do wskazania bardzo precyzyjnych i zobiektyzowanych przesłanek, które pozwolą na odejście od fundamentalnej zasady postępowania administracyjnego jaką jest zasada praworządności. Zarzuty skargi Sąd uznał za chybione, przyjmując argumentację prawną zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do powołanego w skardze przez Prokuratora Okręgowego w [...] – wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 31 sierpnia 2016 r. w sprawie II SA/Po 488/16, Sąd stwierdza, że powołany wyrok nie dotyczył postępowania nieważnościowego, co miało kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia istoty prowadzonego postępowania. Powołany przez skarżącego Prokuratora wyrok w sprawie II SA/Po 488/16 dotyczył decyzji o warunkach zabudowy i postępowanie prowadzone przez organy dotyczyło instancyjnego (zwykłego) trybu postępowania, a nie nieważnościowego. Nie stanowi zatem adekwatnego porównania ze sprawą niniejszą. W konsekwencji, jako prawidłowe należało ocenić stanowisko, że decyzja Prezydenta [...]z [...] maja 2014 r. Nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" pozwolenia na budowę sieci wodno-kanalizacyjnej, ciepłowniczej, gazowniczej, teletechnicznej i elektroenergetycznej na działkach nr ew. [...], z obrębu [...], nr ew. [...]z obrębu [...], nr ew. [...] z obrębu [...]w rejonie ulic [...] i [...] w [...] nie jest obarczona wadami kwalifikowanymi, wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Prokuratora Okręgowego w [...] na podstawie art. 151 p.p.s.a.