VII SA/Wa 511/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr), Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2007 r. sprawy ze skargi J. H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2007 r. znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji stwierdzającej nieważność pozwolenia na budowę. skargę oddala. Decyzją z dnia [...] czerwca 2006r. znak: [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku J. H. zam. w S. przy ulicy [...], w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. - Oddział Zamiejscowy w S. z dnia [...] kwietnia 1998r., znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalno-handlowego położonego w S. na działce nr [...] dla S. i Z. S. - odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. - Oddział Zamiejscowy w S. W uzasadnieniu wskazał, że materiał dowodowy i przeprowadzone postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wykazały, że przedmiotowej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. - Oddział Zamiejscowy w S. z dnia [...] kwietnia 1998r., nie można było zarzucić obrazy przepisów materialno-procesowych w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Brak jest zatem podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Ponadto stwierdził, że w dacie wydania kontrolowanej decyzji Kierownikowi Urzędu Rejonowego w W. – Oddział Zamiejscowy w S. nie był jeszcze znany fakt, iż decyzją z dnia [...] marca 1998r., znak: [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 1996r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta S. z dnia [...] października 1979r., znak: [...] o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa - Urzędu Miasta w S. pod rozbudowę parkingu nieruchomości położonych w S., tj. działki o nr: [...] i [...] oraz stwierdził nieważności decyzji Naczelnika Miasta S. z dnia [...] października 1979r. W aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów, z którego wynika, że właścicielem działek nr [...] i [...], stanowiących parking, jest Gmina S. Decyzją z dnia [...] października 2006r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, po rozpoznaniu odwołania J. H. – uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006r., znak: [...] i stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. – Oddział zamiejscowy w S. z dnia [...] kwietnia 1998r., znak: [...], ponieważ decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46 ze zm.). Następnie S. i Z. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na w/w decyzję. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), po uwzględnieniu skargi S. i Z. S. - uchylił własną decyzję z dnia [...] października 2006r., znak: [...] i utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006r., znak: [...]. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja z dnia [...] października 2006r. została oparta na stwierdzeniu, iż Burmistrz Miasta S. nie był władny udzielić zgody na rozbudowę usytuowanego na działce nr [...] budynku bezpośrednio w granicy z działką nr [...] na podstawie projektu przewidującego wykonanie od strony tej granicy otworów okiennych i drzwiowych z racji braku dopuszczenia takiej możliwości odnośnymi przepisami. Tymczasem w/w zgoda Burmistrza Miasta S. została zawarta w decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 1998r., znak: [...], o zmianie własnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] września 1995r., znak: [...]. Stosownie do treści art. 55 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) decyzja w sprawie warunków zabudowy inwestycji wiąże organ wydający późniejsze pozwolenie na budowę tej inwestycji. Tym samym, postanowienia decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie podlegają ocenie w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. H., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. (Dz. U. z 1995r. Nr 10 poz. 46 ze zm.) poprzez brak jego zastosowania; naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 61 § 2 w zw. z art. 65 § 1 Kpa poprzez zaniechanie obowiązku przekazania do organu właściwego wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie nieważności decyzji o warunkach zabudowy oraz art. 97 § 1 pkt 4 Kpa przez nie zawieszenie postępowania w sprawie objętej zaskarżonym rozstrzygnięciem do czasu zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy; Ponadto zaskarżona decyzja narusza zasady ogólne postępowania administracyjnego, tj. zasadę legalności, prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa) oraz zasadę wiarygodności działania organu (art. 8 Kpa). W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego w/w przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. Art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Na podstawie w/w przepisu organ administracyjny, który wydał decyzję w II instancji uprawniony jest do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia, już po jego zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Przepis ten stanowi wyjątek od ogólnej zasady kontroli zgodności decyzji administracyjnych z prawem przez sądy administracyjne. Przesłanką zastosowania art. 54 § 3 jest uwzględnienie skargi w całości i spełnieniu obowiązku spoczywającego na organie w postaci działania zgodnego z prawem, którego wynikiem jest doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydana w trybie, tzw. autokontroli – nie narusza prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uchylił własną decyzję z dnia [...] października 2006r. i utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 1998r. Kierownika Urzędu Rejonowego w W. o pozwoleniu na budowę. Wbrew twierdzeniom skargi, decyzji tej nie można postawić zarzutu rażącego naruszenia prawa, ani w ogóle - naruszenia prawa. Pozwolenie na budowę zostało wydane zgodnie z prawem budowlanym, ponieważ inwestor spełnił wymagania stawiane przed nim przez przepisy prawa budowlanego. Zgodnie z art. 32 ustawy Prawo budowlane posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wszystkie uzgodnienia i opinie, w tym również Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który w protokole z dnia [...] grudnia 1997r. dot. ustaleń w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego - potwierdził, że przedłożony projekt budowlany odpowiada w całości ustaleniom warunków i opinii konserwatorskiej z dnia [...] sierpnia 1995r. oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] września 1995r. (ustalenie kolorów elewacji budynku). Ponadto zgodnie z art. 33 w/w ustawy przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w oparciu o decyzję z dnia [...] września 1995r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydaną przez Burmistrza Miasta S., zmienioną decyzją z dnia [...] stycznia 1998r. W decyzji z dnia [...] stycznia 1998r. znak: [...] o zmianie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] września 1995r. znak: [...] Burmistrz Miasta S. zmienił zakres inwestycji na działce nr ew. [...], a ponadto wyraził zgodę na rozbudowę budynku w granicy z działką nr ew. [...] z możliwością wykonania otworów: okiennych i drzwiowych oraz zagospodarowanie bezpośredniego otoczenia budynku w postaci ogólnodostępnego chodnika. Na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tak więc organ administracji rozpatrujący sprawę o zatwierdzenie projektu i udzielenia pozwolenia na budowę związany jest postanowieniami decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym) i jest zobowiązany do sprawdzenia zgodności z nimi projektu zagospodarowania działki lub terenu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 5 marca 2002r., sygn. akt II SA/Kr 457/2001, publ. LexPolonica nr 356399). Przepis § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. (Dz. U. z 1995r. Nr 10 poz. 46 ze zm.) stanowi, że przeznaczenie budynku oraz sposób zabudowy i zagospodarowania działki budowlanej powinny być zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami obrony cywilnej. Ponadto zgodnie z § 12 ust. 1 w/w rozporządzenia usytuowanie budynku na działce budowlanej powinno być dostosowane do linii i gabarytów zabudowy, określonych w planie miejscowym lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zapewniać zachowanie odległości między budynkami i urządzeniami terenowymi oraz odległości budynku i urządzeń terenowych od granic działki i od zabudowy na działkach sąsiednich, określonych w rozporządzeniu, a także w przepisach odrębnych i szczególnych, w tym sanitarnych i o ochronie przeciwpożarowej. W związku z powyższym, należy stwierdzić, że w oparciu o w/w przepisy prawa decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu co do zasady wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. A więc w przypadku, gdy decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie można jej w świetle art. 156 § 1 pkt 2 Kpa przedstawić zarzutu rażącego naruszenia prawa. Ponadto to w decyzji o warunkach zabudowy organ administracyjny ustala sposób zabudowy oraz linie i gabaryty zabudowy. W przedmiotowej sprawie Burmistrz Miasta S. dopuścił możliwość budowy przedmiotowej inwestycji w granicy z działką nr [...] z możliwością wykonania otworów okiennych i drzwiowych. Dlatego należy uznać, iż decyzja o pozwoleniu na budowę, którą zatwierdzono w takim kształcie projekt budowlanym, nie narusza przepisów prawa. Dopiero ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu otwiera drogę do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 Kpa. W związku z powyższym, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.