VII SA/Wa 514/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. J. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie sygn. akt VII SAB/Wa 78/10 postanawia: odmówić wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2012 r. Postanowieniem z dnia 29 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi W. J. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie sygn. akt VII SAB/Wa 78/10. W dniu 14 czerwca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek skarżącego "o niezwłoczną wykładnię postanowienia z dnia 29.05.2012 r." Skarżący zwrócił się z zapytaniem "czy przedmiotowe postanowienie wydane zostało na wniosek z dnia (...).05.2012 r. sformułowany z kryterium art. 124 § 1 pkt 3 ppsa, który żąda zawieszenia postępowania z urzędu". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej ppsa) Sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Natomiast stosownie do treści art. 166 ppsa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści orzeczenia, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, LEX nr 75533). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja orzeczenia jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu orzeczenia, bądź też co do innych jego skutków, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt II FZ 294/07). W doktrynie podkreśla się także, iż przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt l OSK 23/08). W niniejszej sprawie postanowienie Sądu z dnia 29 maja 2012 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania jest jasne w zakresie sentencji i zgodnie z dokonanymi wyżej rozważaniami nie wymaga wykładni. Sąd precyzyjnie i jasno wskazał, że postanawia odmówić zawieszenia postępowania. Na marginesie należy nadmienić, że wydając to postanowienie sąd nie rozpoznawał sprawy merytorycznie. Z treści złożonego pisma wynika natomiast, iż skarżący nie zrozumiał jasno i precyzyjnie sformułowanej sentencji postanowienia, co nie może być przedmiotem wykładni sądowej dokonywanej w trybie art. 158 ppsa. W takim przypadku skarżący powinien zwrócić się o pomoc do profesjonalnego pełnomocnika, który wyjaśniłby mu treść rozstrzygnięcia lub o pomoc w prowadzeniu sprawy sądowoadministracyjnej. Z tego też względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 158 § 1 w zw. z art. 166 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.