VII SA/Wa 518/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2010 r. sprawy ze skarg J. S., Z. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. S. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 518/10 UZASADNI ENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 roku, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...], stwierdzającej nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 1995 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. S. pozwolenia na budowę segmentu "D" budynku 4-ro segmentowego, handlowo-usługowego z częścią mieszkalną na działce nr [...] i [...] przy ul. [...] w [...], uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009r i stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 1995 r., znak: [...], w części dotyczącej otworu okiennego umieszczonego w wykuszu na piętrze segmentu Da w pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności decyzji. Postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Burmistrz Miasta [...], decyzja z dnia [...] marca 1995 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany budynku szeregowego 4-ro segmentowego handlowo -usługowego z częścią mieszkalną oraz udzielił pozwolenia na budowę segmentu "D" budynku 4-ro segmentowego handlowo -usługowego z częścią mieszkalną na działce nr ewid. [...] i [...]. Z zatwierdzonego projektu architektoniczno - budowlanego wynika, że w segmencie D na piętrze zaprojektowano wykusz z oknami bocznymi znajduje się w odległości ok. 2 m od granicy działki sąsiedniej nr ewid. [...]. Wojewoda [...] stwierdzając w całości nieważność w/w decyzji Burmistrza Miasta [...], wskazał, że według projektu zagospodarowania dojścia do lokali handlowych przewidzianych w poszczególnych segmentach znajdują się pod oknami, usytuowanymi na parterze w ścianie szczytowej budynku nr [...]. Natomiast otwory okienne umieszczone w wykuszu na piętrze segmentu D znajdują się w odległości 2 m od ściany z oknami budynku istniejącego granicy działki sąsiedniej, co jest niezgodne z przepisem § 12 ust. 4 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim VII SA/Wa 518/10 powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46). Jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 272 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi w stronę tej granicy. Wskazał też, że odstępstwa są dopuszczalne po uzyskaniu stosownej zgody (art. 9 ustawy Prawo budowlane). Zatwierdzone decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...].03.1995 r. usytuowanie budynku z wykuszami narusza w sposób rażący cytowany wyżej przepis § 12 ust. 4 warunków technicznych oraz art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, uchylając w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009r i stwierdzając nieważność decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 1995 r., znak: [...] jedynie w części dotyczącej otworu okiennego umieszczonego w wykuszu na piętrze segmentu D wskazał w uzasadnieniu, że zgodnie z treścią § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r., Nr 10, poz. 46 ze zm) odległość zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi powinna wynosić co najmniej 4 m. Wskazał też, że decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 1995 r, znak: [...], udzielała pozwolenia na wykonanie bocznego otworu okiennego w wykuszu na piętrze segmentu D na działce nr ewid. [...], niezgodnie z w/w przepisem § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. Z projektu architektoniczno - budowlanego wynika, że w segmencie D na piętrze zaprojektowano wykusz którego krawędź bocznego okna znajduje się w odległości ok. 2 m od granicy działki sąsiedniej nr ewid. [...] (krawędź bocznego okna wykuszu usytuowana jest w mniejszej odległości niż środkowa część otworu okiennego wykuszu, która znajduje się w odległości 3,23 m od granicy w/w działki). Powyższe oznacza, zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 1995r, w części w której udzieliła pozwolenia na wykonanie otworu okiennego umieszczonego w wykuszu na piętrze segmentu D, została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c i ust. 3 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia VII SA/Wa 518/10 1994 r. W pozostałym zakresie, zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, decyzja Burmistrza Miasta [...], została wydana po spełnieniu przez inwestora warunków określonych przepisem art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł J. S., który podniósł, że wnioskodawczyni postępowania nadzwyczajnego Z. S. nie przysługuje przymiot strony, bowiem do roku 1999 nie zamieszkiwała w sąsiednim budynku, a ponadto wskazał, że to organ architektoniczno-budowlany narzucił mu taki projekt budowlany. Skargę na decyzję wywiodła również Z. S., wskazując na nieprawidłowości związane z przeznaczeniem działki pomiędzy budynkami przy ul. [...] i [...] , która jej zdaniem nie powinna być przeznaczona pod zabudowę. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wskazać należy, iż stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły. Na wstępie Sąd stwierdza, że co do zasady, jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji w części, ale jedynie w takich przypadkach, gdy jest to formalnie możliwe i nie spowoduje problemów z wykonaniem takiej decyzji. W doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż dopuszczalne jest stwierdzenie nieważności części decyzji administracyjnej (vide: wyroki NSA z 21 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 2311/97; z dnia 29 stycznia 1998 r, IV SA 583/96; z dnia 19 maja 1999 r, sygn. akt IV SA 270/96, uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 23 lutego 1998 r, OPS 6/97 ONSA1998, z. 2, poz. 40). Możliwość stwierdzenia nieważności części decyzji administracyjnej występuje w szczególności wówczas, gdy rozstrzygnięcie decyzji składa się z kilku elementów, z VII SA/Wa 518/10 których każdy mógłby być przedmiotem rozstrzygnięcia w osobnej decyzji. Inaczej mówiąc, stwierdzenie nieważności części decyzji bez naruszenia mocy wiążącej rozstrzygnięć prawidłowych jest możliwe wówczas, gdy te pozostałe rozstrzygnięcia mogą mieć samodzielny byt prawny, a ich treść nie jest determinowana rozstrzygnięciem wadliwym, pozbawionym mocy wiążącej zatem organ w przypadku wydania orzeczenia kasacyjnego w części, winien dokładnie określić, jaka część decyzji podlega uchyleniu, zaś orzeczenie reformatoryjne w tym zakresie powinno zastąpić wadliwą część decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto wolny od wad fragment decyzji, powinien stanowić rozstrzygnięcie, mogące samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, wątpliwości Sądu budzi możliwość funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji Burmistrza w części w której nie stwierdzono jej nieważności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził w uzasadnieniu, że decyzja Burmistrza Miasta U. z dnia [...] marca 1995 r., udzielała pozwolenia na wykonanie bocznego otworu okiennego w wykuszu na piętrze segmentu D na działce nr ewid. [...], a następnie ocenił ,że decyzja ta w zakresie, w którym nie dotyczyła wykonania otworu okiennego umieszczonego w wykuszu na piętrze segmentu D, nie jest objęta żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa, lecz ocenie Sądu, decyzja Burmistrza nie orzeka wprost o pozwoleniu na wykonanie bocznego otworu okiennego w wykuszu na piętrze segmentu D, lecz zatwierdza cały projekt budowlany budynku 4-ro segmentowego i udziela J. S. pozwolenia na budowę segmentu "D", Zauważyć również należy, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oceniając decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009r stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 1995 r., znak: [...] oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r., Nr 10, poz. 46 ze zm) wg stanu na dzień [...] marca 1995 r. Organ nie zwrócił jednak uwagi, że w dniu [...] marca 1995r. nie obowiązywało jeszcze w/w rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., lecz Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. (Dz. U.80.17.62 z póź. zm.) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, które to rozporządzenie utraciło swoją moc dopiero z dniem 2 kwietnia 1995r. VII SA/Wa 518/10 Z powyższych względów na podstawie art. 145§1pkt.1 a i c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.