VII SA/Wa 519/09

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2009r. po rozpoznaniu wniosku E.G. i Z.G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi E.G. i Z.G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznego postanowienia postanawia: przyznać E.G. i Z.G. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 24 kwietnia 2009r. do Sądu wpłynęły formularze wniosków o przyznanie prawa pomocy E.G. i Z.G., w którym wnoszą o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Ze względu na fakt, iż wnioskodawcy są małżonkami prowadzącymi wspólne gospodarstwo domowe postanowiono rozpoznać wnioski wnioskodawców wspólnie jednym postanowieniem. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 ww. ustawy.) Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawcy w złożonych wnioskach wykazali, iż nie są w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawcy prowadzą gospodarstwo domowe wraz z dwoma synami. Wspólnie utrzymują się z dochodów w wysokości 819,30 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się dochód wnioskodawcy uzyskiwany z tytułu renty w wysokości 519, 30 złotych oraz dochód wnioskodawczyni uzyskiwany z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 300, 00 złotych. Wnioskodawcy podali, iż nie jest im znane jakie uzyskuje dochody syn. Oświadczyli jednak, iż syn przeznacza na wspólne prowadzenie gospodarstwa domowego kwotę w wysokości 300,00 złotych. Skarżący zakreśli w formularzu, że posiadają dom o pow. 100 m² oraz działkę na której jest posadowiony. Mając na względzie powyższe dane, a zwłaszcza wysokość miesięcznych dochodów uzyskiwanych przez wnioskodawców uznano, że kwalifikują się oni do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.