VII SA/Wa 522/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia oddalić wniosek W. S. o przywrócenia terminu do wniesienia wpisu od skargi. Pismem z dnia 30 maja 2008 r. W. S. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu podniósł, iż przesyłkę z wezwaniem do uiszczenia wpisu odebrał podczas jego nieobecności syn, a następnie zapomniał o niej i zabrał ze sobą, w związku z czym wiadomość o obowiązku uiszczenia wpisu powziął dopiero w momencie doręczenia mu postanowienia o odrzuceniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 i 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – Sąd może na wniosek przywrócić termin stronie, która bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej, można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (zobacz postanowienie NSA z 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.). W. S. w złożonym wniosku powołuje się na okoliczność, iż wezwanie odebrał jego syn, który był w domu przypadkiem i nie był uprawniony do odbioru korespondencji. Zgodnie z art. 72 w/w ustawy jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi. W niniejszej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu doręczone zostało dorosłemu synowi skarżącego przebywającemu w jego domu, który przyjmując pismo podjął się oddania go adresatowi. W postanowieniu NSA z dnia 28 lutego 1996 r., Sąd wyraził pogląd, że osoba ta (dorosły domownik) nie musi pozostawać we wspólnym gospodarstwie domowym z adresatem, a adresat nie musi wyrażać zgody na odbieranie przez nią korespondencji (sygnatura akt SA/Ka 2074/95, niepubl.) Oceniając w tym kontekście podany we wniosku argument braku umocowania syna do odbioru korespondencji stwierdzić należy, iż nie jest on przesłanką wyłączającą winę strony w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej. Strona skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna, istniała cały czas aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, to jest, że powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i trwała po jego upływie, aż do wystąpienia z wnioskiem. Ponieważ w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu do dokonania czynności, wyłącza to możliwość przywrócenia terminu. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 i 87 § 1 cytowanej ustawy orzekł jak w sentencji.