VII SA/Wa 523/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia NSA Halina Kuśmirek, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A. T. i B. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...]w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Decyzją z dnia [...].05.2004r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, z dnia [...] marca 2004r uchylającej zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].12.2003r. i orzekającej na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) o nałożeniu na inwestorów obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych związanych z wykonaniem elewacji ściany frontowej budynku od strony pl[...]w [...], do stanu zgodnego z prawem tj. dostarczenie do organu I instancji w terminie do [...] maja 2004r. wskazanych w decyzji dokumentów. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że badana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] zostały wydane bez uprzedniego wstrzymania robót w oparciu o przepis art. 50 ustawy Prawo budowlane, co zakwalifikować należało jako rażące naruszenie art. 51 tej ustawy. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania B. G. i A. T, od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].12.2003 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]08.2004r. uchylił zaskarżona decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, stwierdzając w uzasadnieniu, że jest związany decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004r., B. G. i A. T. wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności, podnosząc, że uchylona decyzją Wojewódzkiego Inspektora z dnia [...].08.2004r. decyzją Powiatowego Inspektora z dnia [...]12.2003r. została już wcześniej uchylona decyzją Wojewódzkiego Inspektora z dnia [...]03.2004r. Decyzją z dnia [...].11.2004r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]08.2004r. W ocenie organu nadzoru w przedmiotowej sprawie organ stopnia wojewódzkiego, po stwierdzeniu nieważności jego wcześniejszej decyzji z dnia [...].03.2004r. ponownie rozpatrzył odwołanie B. G. T. i A. T. i w oparciu o dyspozycją art. 138 § 2 K.p.a., zasadnie uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Obowiązek zastosowania instytucji reformacji i orzeczenia co do istoty sprawy zamiast uchylenia decyzji organu I instancji i przekazywania do ponownego rozpoznania, w sytuacji stwierdzenia jej wadliwości, istnieje wówczas, gdy dokonujący kontroli instancyjnej organ II instancji nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie a z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]nie przeprowadził w sposób dostateczny postępowania dowodowego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].01.2005r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2004r., Skargę na decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli B. G. T. i A. T. Skarżący żądają uchylenia zaskarżonych decyzji, zarzucając ,że organ odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].08.2004r.nie ustosunkował się do argumentów skarżących. Skarżący twierdzą, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2004, znak: [...], stwierdził nieważność decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2004, znak: [...], którą ten organ odwoławczy uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) w [...]z [...]grudnia 2003, znak: [...]. W tej sytuacji zdaniem skarżących Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie był uprawniony do ponownego orzekania w dniu [...] sierpnia 2004 i uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora w [...] z [...]grudnia 2003, ponieważ była ona już wcześniej uchylona inną decyzją tego organu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Skargi nie można było uwzględnić, albowiem zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem. Na wstępie należy wyjaśnić, że decyzja o stwierdzeniu nieważności innej decyzji ma charakter deklaratoryjny i wywołuje skutek prawny ex tunc. Mówiąc innymi słowy, decyzja ta stwierdza, że zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności wymienioną w art. 156 § 1KPA , a co za tym idzie - jest nieważna z mocy samego prawa od początku, czyli od daty jej wydania. Kasacyjny charakter decyzji stwierdzającej nieważność innej decyzji administracyjnej powoduje, że decyzja, której nieważność stwierdzono, przestaje istnieć w obrocie prawnym ze skutkiem wstecznym. Po stwierdzeniu nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2004r., przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zniesione zostało rozstrzygnięcie drugoinstancyjne i sprawa powróciła do stadium postępowania odwoławczego. W tej sytuacji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego był zobowiązany i uprawniony do ponownego rozpatrzenia odwołania inwestorów od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2003r., znak: [...]nakazującej B. G. T. i A T wykonanie określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem - i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie więc odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004r., znak: [...], nie dopatrując się przesłanek wynikających z art.156 §1 KPA a przede wszystkim przesłanki wymienionej w pkt.3 §1 art. 156 KPA. Z powyższych względów, Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) orzekł jak w sentencji wyroku.