VII SA/Wa 524/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem z dnia 27 marca 2009r. Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwano skarżącą I. H. do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009r. w wysokości 200,00 złotych w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że skarżąca I. H. otrzymała ww. wezwanie w dniu 4 kwietnia 2009r., a zatem siedmiodniowy termin upłynął z dniem 14 kwietnia 2009r. Podkreślić należy, iż skarżąca wprawdzie nadesłała do Sądu pismo z dnia 7 kwietnia 2009r., jednakże wobec braku możliwości ustalenia w sposób jednoznaczny treści pisma w szczególności czy stanowi ono wniosek o przyznanie prawa pomocy wezwano stronę skarżącą do sprecyzowania ww. pisma w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wobec braku sprecyzowania przez skarżącą treści ww. pisma, pozostawiono je bez rozpoznania. Zatem skarżąca, w terminie kiedy była zobowiązana do uiszczenia wpisu nie wnosiła wniosku o przyznanie prawa pomocy, czyli była zobowiązana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustalono, że do dnia 27 maja 2009r. skarżąca nie uiściła wpisu sądowego. Stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z ze zm.) Sąd odrzuca skargę, gdy pomimo wezwania nie został uiszczony wpis sądowy. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 ww. ustawy Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Wobec powyższego na podstawie art. 220 § 3 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.