VII SA/Wa 524/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.) asesor WSA Nina Beczek Protokolant: sekretarz sądowy Grażyna Dmitruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi N. D. sp. z o.o. w N. na uchwałę Rady Miejskiej w Nowym Dworze Mazowieckim z dnia 14 stycznia 2025 r. nr XIV/97/2025 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej 1) stwierdza nieważność w całości zaskarżonej uchwały; 2) zasądza od Miasta Nowy Dwór Mazowiecki na rzecz N. D. sp. z o.o. w N. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga na Uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] stycznia 2025r. w sprawie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej i inwestycji towarzyszącej w rejonie ulic: A. i H. S. w N. Powyższa przedsięwzięcie inwestycyjne miało polegać na budowie zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych "A, B, C i D", wraz z czterema garażami podziemnymi oraz z zagospodarowaniem terenu, niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach [...]w obrębie ew. [...], w jednostce ew. [...] N. oraz na budowie budynku garażowego na działce nr ew. [...], w obrębie ew. [...] - 04, w jednostce ew. [...] N. oraz ustalenie lokalizacji inwestycji towarzyszącej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego inwestycją mieszkaniową, polegającego na przebudowie ulicy S od ulicy A (od granicy działki nr ew. [...] w obrębie ew. [...]) do granicy z działkami nr ew. [...] w obrębie ew. [...] i nr ew. [...] w obrębie ew. [...], w pasie drogowym drogi gminnej na działkach: nr ew. [...] w obrębie ew. [...] oraz na części działki nr ew. 128 w obrębie ew. [...], w jednostce ew. [...] N. Powyższa uchwała została podjęta w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dnia [...] sierpnia 2024 r. N. Sp. z o.o. ( dalej jako: "skarżąca", "inwestor") złożył wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej polegającej na budowie zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych "A, B, C i D", wraz z czterema garażami podziemnymi wraz z zagospodarowaniem terenu, niezbędna infrastrukturą techniczna na działkach [...] w obrębie ew. [...], w jednostce ew. [...] N. oraz na budowie budynku garażowego na działce nr ew. [...], w obrębie ew. [...], w jednostce ew. [...] N. oraz inwestycji towarzyszącej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego inwestycją mieszkaniową, polegającego na przebudowie ulicy S. od ulicy A. (od granicy działki nr ew. [...] w obrębie ew. [...]) do granicy z działkami nr ew. [...] w obrębie ew. [...] i nr ew. [...] w obrębie ew. [...], w pasie drogowym drogi gminnej na działkach: nr ew. [...] w obrębie ew. [...] oraz na części działki nr ew. [...] w obrębie ew. [...], w jednostce ew. [...] N. Po wszczęciu i przeprowadzeniu stosownego postępowania Rada Miejska w N. uchwałą Nr [...] z dnia [...] stycznia 2025 r. na podstawie art. 18 ust 2 pkt 15 ustawy z dnia [...] marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 z późn zm.) oraz art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 2028 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2024 r. poz. 195, dalej jako: "spec ustawa mieszkaniowa") odmówiła ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej i towarzyszącej w rejonie ulic: A. i H. S.. W ocenie Rady Miejskiej wskazanej w uzasadnieniu ww. uchwały, w planowanej inwestycji przewidziano zbyt wysoką zabudowę. Ponadto duża ilość mieszkańców, a co za tym idzie zwiększony ruch pojazdów spowoduje paraliż komunikacyjny, co budzi opór społeczny, tym bardziej, że deweloper nie przeprowadził konsultacji społecznych, z prośbą o które zwracali się przedstawiciele Zarządu Osiedla. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dnia 11 lutego 2025 r. złożyła spółka N. Sp. z o.o. (dalej również jako: "skarżący") Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie interesu prawnego oraz prawa materialnego przez: 1. brak sporządzenia prawidłowego uzasadnienia przedmiotowej uchwały w sposób uniemożliwiający poznanie motywów jakimi kierował się organ administracji publicznej przy wydawaniu rozstrzygnięcia, co czyni sądową kontrolę legalności działalności organów administracji publicznej iluzoryczną, naruszenie art. 45 ust 1 Konstytucji RP, 2. nienależyte wyjaśnienie w treści uzasadnienia powodów odmowy uchwały, tj. przesłanek, którymi kierował się organ podejmując przedmiotową uchwałę, która została wydana w ramach uznania administracyjnego w szczególności co do "oporu społecznego" ujętego w uzasadnieniu co stanowi naruszenie art. 64 oraz 31 ust. 3 Konstytucji RP; 3. naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji RP, gdyż wymóg należytego uzasadnienia władczego aktu z zakresu administracji publicznej wypływa z ogólnych zasad ustrojowych zawartych w Konstytucji RP; 4. uchwała o odmowie podjęcia uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, pozbawia Spółkę konkretnych uprawnień mających oparcie w przepisach prawa materialnego oraz została podjęta z naruszeniem prawa przez brak zapoznania się z wnioskiem skarżących. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały. W uzasadnieniu skargi przedstawiciele ustawowi strony skarżącej wskazali, że uchwała niedostatecznie indywidualizuje inwestycję mieszkaniową o ustaleniu lokalizacji, której rozstrzygano, a nadto zawiera szczątkowe uzasadnienie wyrwane z kontekstu, z którego nie wynika dostatecznie jakimi motywami kierowała się Rada Miejska podejmując uchwałę odmowną wobec wniosku dotyczącego inwestycji mieszkaniowej skarżącego, na konkretnym terenie, o konkretnych uwarunkowaniach zarówno prawnych jak i planistycznych. Zaskarżona uchwała nie spełnia podstawowych standardów aktu prawnego w powyższym zakresie. Strona skarżąca wskazuje, że jedynym powodem odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej był sprzeciw mieszkańców sąsiadujących z planowana inwestycją. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w N. ( dalej jako: "organ") wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała swoje stanowisko. Organ wskazał, że zaskarżona uchwała odpowiada prawu. Organ podjął zaskarżoną uchwałę po dogłębnym zapoznaniu się z całością materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie, z którego wynikają motywy podjęcia uchwały o odmowie ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Oceniając zaskarżoną uchwałę w kontekście ww. rozważań, stwierdzić należy, że Rada należycie oceniła wniosek skarżącego pod kątem stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeb i możliwości rozwoju gminy w rozumieniu art.7 ust.4 w zw. z art. 5 ust.3 spec. Ustawy mieszkaniowej, nie naruszając przy tym granic przyznanej jej swobody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 - dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (tj. inne niż akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (nieistotne w sprawie). Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W niniejszej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie, a powody dla których Sąd uznał zasadność skargi są następujące: Na wstępie niniejszych rozważań, wskazując na ramy prawne rozpatrywanej sprawy, należy wskazać, że zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 994 ze zm., dalej – "u.s.g.") uchwała organu gminy jest nieważna, gdy jest sprzeczna z prawem. Nie każda wadliwość uchwały organu gminy jest podstawą do eliminacji tej uchwały z obrotu prawnego, albowiem zgodnie z art. 91 ust. 4 u.s.g., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Podstawą stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy są jedynie istotne naruszenia prawa. Kontrola zaskarżonego aktu, przeprowadzona na powyższych zasadach, doprowadziła Sąd do wniosku, że uchwała Rady w sprawie odmowy lokalizacji inwestycji mieszkaniowej podjęta została z istotnym naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego, co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności w całości – na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 91 ust. 1 i 94 u.s.g. W świetle art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Należy wskazać, że legitymacja skargowa skarżącej w rozpoznawanej sprawie jest niewątpliwa. Skarżąca jest legitymowana do wniesienia skargi na uchwałę w przedmiocie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej na mocy przepisu szczególnego art. 15 specustawy mieszkaniowej – jako inwestor. Bez wątpienia zaskarżona uchwała narusza zatem jej indywidualny interes prawny, także w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Powyższe uprawniło skarżącą do wniesienia skargi do sądu. Skarżąca w szczegółowy sposób opisała i uzasadniła legitymację do wniesienia skargi i Sąd podziela jej stanowisko w tym przedmiocie. Zaskarżona uchwała podjęta została w trybie przepisów ustawy z dnia 5 lipca 2018r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz.U. z 2018, poz. 1496). Głównym celem tzw. specustawy mieszkaniowej, jako instrumentu polityki mieszkaniowej było przyjęcie rozwiązań upraszczających i usprawniających procedury administracyjne związane z realizacją inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących oraz wprowadzenie szczególnych zasad lokalizacji tych inwestycji, dla eliminacji deficytu mieszkań jako problemu społecznego. Dla realizacji tego celu, z poszanowaniem dla gminnego władztwa planistycznego, przepisy tej ustawy miały na celu umożliwienie lokalizacji inwestycji mieszkaniowych w szczególności tam gdzie uchwalony plan miejscowy nie zapewnia zaspokojenia obecnych potrzeb mieszkaniowych gminy, bowiem jego zmiana jest procesem długotrwałym. Ustawodawca dla realizacji celów tej ustawy szczególnej umożliwił, na warunkach w niej określonych, także dokonywanie "korekt" planów miejscowych, przy jednoczesnym zachowaniu zgodności danego zamierzenia inwestycyjnego ze studium. Przy czym, jeżeli gmina stwierdzi, że wniosek inwestora koliduje z potrzebami i możliwościami rozwoju gminy, może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji. Zgodnie z definicją legalną określoną w art. 2 ww. ustawy, określenie inwestor oznacza podmiot lub osobę zamierzającą realizować lub realizującą inwestycję mieszkaniową lub inwestycję towarzyszącą (pkt 1), a "inwestycja mieszkaniowa" to przedsięwzięcie obejmujące budowę, zmianę sposobu użytkowania lub przebudowę, w wyniku której powstaną budynek lub budynki mieszkalne wielorodzinne o łącznej liczbie lokali mieszkalnych nie mniejszej niż 25 lub budynki mieszkalne jednorodzinne o łącznej liczbie nie mniejszej niż 10, wraz z urządzeniami budowlanymi z nimi związanymi, drogami wewnętrznymi, a także roboty budowlane niezbędne do obsługi oraz prawidłowego wykonania tych prac; inwestycję mieszkaniową stanowią również części budynków przeznaczone na działalność handlową lub usługową (pkt 2). W przypadku zamiaru realizacji inwestycji mieszkaniowej w trybie tej ustawy, inwestor występuje, za pośrednictwem wójta (burmistrza, prezydenta miasta), z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji do właściwej miejscowo rady gminy (art. 7 ust. 1), przedkładając wniosek spełniający wymogi, o których mowa w art. 7 ust. 7 i 8. Należy przyjąć, że uchwała w przedmiocie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej podejmowana na podstawie ww. ustawy, pod względem wywoływanych przez nią skutków prawnych, wykazuje podobieństwo do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także w pewnym stopniu do aktu planistycznego, jakim jest uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalająca przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów. Dostrzegając oczywiste różnice pomiędzy aktami prawnymi z zakresu planowania przestrzennego, a indywidualnymi władczymi formami działalności administracji publicznej, wszystkie jednak one ustalają najistotniejsze parametry urbanistyczno-architektoniczne zamierzonej zabudowy planowanej na objętym inwestycją terenie i stanowią podstawę następczo wydawanej decyzji o pozwoleniu na budowę dla tej inwestycji (w odniesieniu do uchwały o lokalizacji inwestycji mieszkaniowej - art. 25 ust. 1 i 6 specustawy mieszkaniowej). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że w związku z istotą decyzji o warunkach zabudowy, tj. ingerencji w sposób korzystania z prawa własności na nieruchomości, wymaga ona szczegółowego uzasadnienia dopuszczonych parametrów zabudowy, ze szczególnym uwzględnieniem przesłanek wynikających z art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2018, poz. 1945) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagać dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003r., nr 164, poz. 1588). Podobnie uzasadnienie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego powinno opierać się na racjonalnych przesłankach wynikających ze stanu faktycznego i prawnego sprawy; w uzasadnieniu tym powinna znaleźć się szczegółowa analiza wyników i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także analiza stanu prawnego i faktycznego terenu, na którym przewidywana jest realizacja inwestycji. W odniesieniu zaś do aktów planistycznych rola należytego ich uzasadnienia uwidocznia się w konieczności zachowania właściwych proporcji i rozważenia wszystkich kolidujących racji, albowiem i tutaj ingerencja gminy poprzez działania planistyczne w sferę prawną podmiotu, naruszająca atrybuty właścicielskie, dla swej legalności wymaga bezwzględnie wykazania, że gmina stanowiąc w planie miejscowym o przeznaczeniu terenu i sposobie jego zagospodarowania nie nadużyła władztwa planistycznego. Powyższe winno nastąpić w uzasadnieniu uchwały, wyjaśniającym przesłanki, którymi gmina kierowała się przyjmując konkretne rozwiązania planistyczne, wpływające na sposób wykonywania prawa własności przez dysponenta prawa. Uzasadnienie uchwały winno zawierać argumentację pozwalającą uznać, że gmina dołożyła należytej staranności w przestrzeganiu zasad obowiązujących przy podejmowaniu działań planistycznych, w tym rozważyła inne warianty zrealizowania zamierzenia planistycznego w ramach przyjętej koncepcji albo, że przyjęte rozwiązanie planistyczne, mimo konieczności dokonania ingerencji w sferę prawa własności, jest jedynym możliwym w danych warunkach (vide: wyroki NSA: z 19 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 1404/05; z 7 grudnia 2010 r., sygn. II OSK 1174/10; z 27 października 2011r., sygn. II OSK 1679/11; z 22 czerwca 2012r., sygn. II OSK 878/12; z 24 września 2015r., sygn. II OSK 76/14; z 31 sierpnia 2016r., sygn. II OSK 2926/14 i II OSK 87/15 – dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe uwagi odnieść należy niewątpliwie odpowiednio również do uchwał w przedmiocie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub inwestycji towarzyszącej, podejmowanych na podstawie art. 7 specustawy mieszkaniowej. Należy też zaznaczyć, że procedura związana z uchwaleniem uchwały w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej (lub towarzyszącej) jest odrębną procedurą od postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie. Uchwalanie przedmiotowej uchwały, podobnie jak w przypadku uchwalania przez radę gminy aktów planistycznych - na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dokonywane jest według trybu przewidzianego dla tego typu aktu, określonego w ustawie o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących, a nie według procedury administracyjnej. Tryb postępowania z wnioskiem, projektowania i uchwalania uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej nie podlega regulacji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz specustawy mieszkaniowej, co podkreślił nadto ustawodawca wprost w art. 14 tej ustawy. Powyższe nie oznacza, że organy władzy publicznej działające w trybach opisanych w rozdziale 2 specustawy mieszkaniowej, zwolnione zostały z obowiązku prawidłowego motywowania swoich rozstrzygnięć w tak istotnych sprawach zarówno z uwagi na interes indywidualny (inwestora) jak i publiczny (społeczności lokalnej, właścicieli sąsiednich nieruchomości). W doktrynie i judykaturze obowiązek uzasadnienia uchwały (tam, gdzie obowiązek ten nie jest wyraźnie określony ustawowo – tak jak w niniejszej sprawie) wyprowadzany jest z ogólnej zasady ustrojowej związania organów administracji prawem, obowiązku odwoływania się do prawa oraz z kompetencji sądów administracyjnych i organów nadzoru, które – sprawując kontrolę – muszą znać motywy, jakimi kierowała się rada gminy, powiatu czy sejmik, a także z zasady demokratycznego państwa prawnego i zasad szczegółowych, w tym zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa czy zasad "dobrej legislacji". W procesie interpretacji kompetencji władzy publicznej przepis art. 7 Konstytucji RP, stanowiący, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, wiąże się z zasadą zaufania do Państwa, wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Działanie organu władzy publicznej, mieszczące się w jego prawem określonych kompetencjach, ale noszące znamiona arbitralności i niepoddające się kontroli i nadzorowi, nie może być uznane za zgodne z prawem. Obowiązek działania na podstawie prawa, w połączeniu z zasadą zaufania, stwarza po stronie organów władzy publicznej obowiązek uzasadniania jej rozstrzygnięć. Obowiązek taki jest zaliczany do standardów demokratycznego państwa prawnego. Podkreśla się, że uzasadnienie uchwały spełnia istotną funkcję w mechanizmach władzy demokratycznej, jest m.in. wyrazem jawności działania tej władzy i w tym kontekście prawa mieszkańców do informacji publicznej (vide: wyrok NSA z 19 grudnia 2018r., sygn. II OSK 3007/18). W komentowanym zakresie uwidoczniła się istotna wada zaskarżonej uchwały w postaci niedostatecznego uzasadnienia odmowy ustalenia lokalizacji konkretnej inwestycji mieszkaniowej. Z treści uzasadnienia kontrolowanej uchwały wynika, że organ wskazał trzy powody odmowy ustalenia lokalizacji wnioskowanej inwestycji mieszkaniowej, tj: 1/ zamierzona zabudowa przewiduje zbyt wysoką zabudowę, 2/ będzie skutkować dużą ilością mieszkańców, co spowoduje zwiększenie ruchu pojazdów i finalnie spowoduje paraliż komunikacyjny tego rejonu miasta, 3/ nie przeprowadzenie przez inwestora, tj. skarżącą spółkę konsultacji społecznych. W ocenie Sądu powyższe powody odmowy pozytywnej uchwały są albo niepotwierdzone, albo mają charakter pozaprawny. I tak odnosząc się do wskazania zbyt wysokiej zabudowy, to należ stwierdzić, że organ nie sprecyzował kryteriów ww. parametru. Należy zgodzić się ze skarżąca, że organ nie wyjaśnia co przez to rozumie, nie wskazuje konkretnych przepisów prawa czy to powszechnego, czy też miejscowego w odniesieniu do ww. parametrów. W szczególności organ nie odwołuje się do, że co do wysokości planowanej zabudowy zgodnie z ustawą o przygotowaniu inwestycji mieszkaniowych, Rada Miejska w N. podjęła Uchwałę Nr [...]z dnia [...] marca 2023r. w sprawie określenia lokalnych standardów urbanistycznych dla Gminy N. Określiła w nich, że zgodnie z § 2. 2. (...) Jeżeli w odległości nie większej niż 400 m od budynków objętych inwestycją mieszkaniową znajdują się, w istniejącej zabudowie, budynki mieszkalne o wysokości przekraczającej liczbę kondygnacji, o której mowa w art. 17 ust. 6 pkt. 1 "ustawy", wówczas maksymalną wysokość budynków objętych inwestycją mieszkaniową wyznacza wysokość najwyższego budynku mieszkalnego w istniejącej zabudowie. Z dokumentacji planistycznej w aktach sprawy wynika, że wniosek inwestora spełniał ww. standardy urbanistyczne co do wysokości planowanej zabudowy uchwalone przez Radę Miejską, a mimo to Rada Miejska w N. określiła arbitralnie, że dla niej planowana wysokość zabudowy jest zbyt wysoka i nie określiła, że oczekuje zgodnie z przepisami odrębnymi innej wysokości planowanych budynków, a standardy urbanistyczne "nie dotyczą wszystkich, bo uchwalane były dla konkretnych podmiotów". Ani w uchwale, ani w odpowiedzi na skargę organ się do tych wywodów nie odnosi, co powoduje, że należy stwierdzić, że ww. kryterium i wynikający z niego powód odmowy jest niepotwierdzony. Pozostałe wskazane powody odmowy, tj. duża liczba mieszkańców, a co za tym idzie zwiększony ruch pojazdów prowadzący do paraliżu komunikacyjnego oraz brak przeprowadzenia przez inwestora konsultacji społecznych – są to w ocenie Sądu przesłanki pozaprawne nie przewidziane w spec. ustawie mieszkaniowej, a więc jako takie nie mogą stanowić przyczyny odmowy lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Ocena organu jest zatem powierzchowna a nadto nie zawiera dostatecznego uzasadnienia, jakimi motywami kierowała się rada gminy podejmując uchwałę odmowną wobec wniosku dotyczącego konkretnej inwestycji mieszkaniowej, na konkretnym terenie, w zakresie zabezpieczenia lokalnych potrzeb mieszkaniowych, czy ewentualnego ich deficytu oraz potrzeb i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń miejscowego studium. Pozbawiona właściwego uzasadnienia uchwała w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej czy to pozytywna, czy to negatywna rażąco ogranicza możliwość skutecznej realizacji przez obywatela konstytucyjnego prawa do zaskarżenia tego typu aktu organu władzy publicznej do sądu. W konsekwencji, jako uzasadnione należy uznać zarzuty skargi rozumiane jako brak uzasadnienia zaskarżonej uchwały w kontekście powyższych przesłanek specustawy mieszkaniowej, któremu towarzyszy brak w aktach sprawy dostatecznych informacji dotyczących merytorycznych powodów odmowy ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Powoduje to istotną wadliwość uchwały, uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.( pkt. 1 wyroku) O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej spółki zwrot uiszczonego wpisu sądowego. ( pkt. 2 wyroku).