VII SA/Wa 525/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Protokolant ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Budynku [...] w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Przedmiotem skargi Wspólnoty Budynku [...] w [...] jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], wydana w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzją tą organ, po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Budynku [...] w [...],[...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...], M. O. i C. O. oraz F. R. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazaną decyzją z dnia [...]grudnia 2012 r. Wojewoda [...]-na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), art. 25, art. 34 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (t. j. Dz. U. z 2010 r. nr 26 poz. 133 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. z 2010 r. Nr 8, poz. 52 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Kolei [...] S.A. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę inwestycji p.n. "[...]Kolej [...]Etap I - rewitalizacja "Kolei [...]" Zadanie 2 - Budowa linii kolejowej na odcinku od stacji [...]-[...]do Portu Lotniczego w [...]zlokalizowanej w woj. [...]powiat Miasto [...], gmina Miasto [...]". Od powyższej decyzji Wojewody [...] odwołania wnieśli: Wspólnota Budynku [...] w [...],[...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...], M. O. i C. O. oraz F. R.. W odwołaniu Wspólnota Budynku [...]w [...]decyzji organu I instancji zarzuciła naruszenie: 1) art. 137 w zw. z art. 139 w zw. z art. 173 pkt 1 lit. a) oraz art. 174 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo ochrony środowiska poprzez nieuwzględnienie przez organ konieczności zastosowania adekwatnego zabezpieczenia akustycznego w postaci ekranu akustycznego celem zabezpieczenia budynku usytuowanego na działce o nr [...], mimo że występuje obowiązek zastosowania rozwiązań technicznych, które ograniczą rozprzestrzenianie się hałasu oraz, mimo ze przyszła eksploatacja [...]Kolei [...] spowoduje przekroczenie standardów jakości środowiska poprzez przekroczenie dopuszczalnych maksymalnych poziomów hałasu, ze względu na skumulowanie kilku źródeł hałasu; 2) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy - Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę obiektu, który został zaprojektowany w sposób niezapewniający spełnienia wymagań dotyczących ochrony przed hałasem i drganiami; 3) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę obiektu, którego projekt nie uwzględnia uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym wspólnoty mieszkaniowej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu m. in. odwołania skarżącej Wspólnoty, wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], uznając zarzuty podniesione w ww. odwołaniu za nieuzasadnione, a przy tym stwierdzając, że zachodziła podstawa do zastosowania art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. I tak, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podał, że w dniu [...] kwietnia 2012 r. [...]Kolej [...]S.A. złożyła wniosek w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji oraz, że jak wynika z akt sprawy, postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji zostało wszczęte w dniu 2 maja 2012 r. (data wpływu wniosku inwestora do organu), tj. przed rozpoczęciem turnieju Euro 2012. Zauważył przy tym, że kwestionowana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. została wydana m.in. na podstawie art. 25 i art. 34 ustawy o EURO 2012, a także - że znajduje się w wykazie przedsięwzięć Euro 2012, zawartym w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r., w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 - pkt 22. Powyższy akt wykonawczy został wydany na postawie art. 4 ust. 1 ustawy o EURO 2012. Tym samym, zdaniem organu, nie można uznać, że omawiana inwestycja nie jest przedsięwzięciem Euro 2012. Dalej, organ wyjaśnił, iż analiza zebranego materiału dowodowego oraz projektu budowlanego wykazała, że inwestor złożył prawidłowo wypełniony wniosek o wydanie pozwolenia na budowę wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - czym wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Ponadto, inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane, oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 cyt. powyżej ustawy. Projekt budowlany inwestycji jest zgodny z wymaganiami decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. ustalającej lokalizację przedsięwzięcia Euro 2012 pn. "[...] Kolej [...] Etap I - rewitalizacja "Kolei [...]" na działkach i częściach działek położonych w województwie [...]". Organ odwoławczy wskazał, że inwestor uzyskał także decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2012 r. udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie wód opadowych do wód i ziemi z terenu objętego ww. inwestycją oraz na wykonanie urządzeń wodnych - wylotów zbiornika retencyjno - rozmącającego, wprowadzających wody opadowe do wód i ziemi; przebudowę koryt potoków; na przebudowę rowów; przejść przewodów elektrycznych i teletechnicznych pod wodami oraz umarzającej postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie rowów kolejowych i drogowych i zbiornika ZR-3 z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Ponadto, projekt inwestycji nie jest sprzeczny z warunkami zawartymi w decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji dla ww. przedsięwzięcia. Organ podał przy tym, ze inwestor po ponownym przeprowadzeniu oceny oddziaływania inwestycji na środowisko uzyskał także postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2012 r. uzgadniające warunki realizacji przedsięwzięcia. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, na podstawie art. 35 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ był zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając na uwadze, że w odwołaniach od decyzji organu I instancji się zakwestionowano m. in. brak ekranów akustycznych, który będzie skutkować nadmierną emisję hałasu, organ podał, że lokalizację poszczególnych ekranów akustycznych oraz ich wysokość wzdłuż zaplanowanej linii kolejowej określono w ww. postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2012 r., znak: [...]. Organ wskazując na powyższe zauważył jednocześnie, że w przypadku działki nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w [...], której zarządcą jest Wspólnota Budynku [...]w [...], projekt budowlany zgodnie z postanowieniem RDOŚ z dnia [...] października 2012 r. nie przewiduje instalacji ekranów akustycznych bezpośrednio wzdłuż tej nieruchomości. Wskazał jednak, że to organy ochrony środowiska na etapie toczącego się postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, nie zaś organ administracji architektoniczno-budowlanej, są właściwe do określenia dla danej inwestycji warunków i wymogów wynikających z przepisów ochrony środowiska, w tym niezbędnej ochrony przed hałasem. Organ odwoławczy ponadto wskazał, że zgodnie z art. 92 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa, w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) postanowienie, o którym mowa w art. 90 ust, 1, wiąże organ właściwy do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, tj. - decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Tym samym powyższy zapis wyłącza możliwość kwestionowania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej postępowania przeprowadzonego przez organ ochrony środowiska jak również wydanego przez niego rozstrzygnięcia. Powyższe stanowisko podziela Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 24 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2581/11 wskazał, że mając na uwadze zakres kompetencji organów wydających decyzje i postanowienia na podstawie art. 82 i 90 ust. 1 ww. ustawy środowiskowej, a także treść przepisów art. 86 i 90 ust. 9 ww. ustawy należy stwierdzić, iż możliwości działania organu architektoniczno-budowlanego wydającego pozwolenie na budowę w zakresie kontroli decyzji i postanowienia wydanych na podstawie art. 86 i 90 ust. 4 są w pewnym zakresie ograniczone. Organ ten bowiem nie może wchodzić w kompetencje organów badających oddziaływanie inwestycji na środowisko, ani też zastępować, bo w takim przypadku niecelowe byłoby współdziałanie organów w ramach swoich kompetencji. Dlatego też organ architektoniczno-budowlany nie może zastępować merytorycznie takiego organu i modyfikować decyzji czy też postanowienia, a tym bardziej wydawać mu zaleceń odnośnie prowadzonego postępowania. Reasumując powyższe organ odwoławczy podał, że inwestor w przypadku spornego przedsięwzięcia Euro 2012 miał obowiązek zastosować się do wytycznych zawartych w postanowieniu RDOŚ z dnia [...] października 2012 r. Podniósł następnie, że art. 90 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa, w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zobowiązuje regionalnego dyrektora ochrony środowiska do rozpatrzenia uwag i wniosków społeczeństwa, o których mowa w art. 90 ust. 3. W związku z powyższym organ odwoławczy wskazał, że zarzuty dotyczące niedostatecznej liczby ekranów akustycznych lub lokalizacji zaplanowanych odwołujący się powinni byli kierować do organu ochrony środowiska na etapie postępowania w sprawie ponownej oceny oddziaływania na środowisko, zakończonego postanowieniem RDOŚ z dnia [...] października 2012 r., znak: [...]. Jak wynika z akt sprawy Wojewoda [...] dokonał obwieszczeń, podając do publicznej wiadomości informację o ponownym przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko spornego przedsięwzięcia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził również (a to także w kontekście treści odwołania skarżącej Wspólnoty), że nie jest zasadny zarzut pozbawienia dostępu do drogi publicznej działki nr ew. [...], na której położony jest budynek biurowy przy ul. [...]. Wskazał, że nieruchomość ta ma zapewniony dostęp do drogi publicznej - ul. [...], która jest połączona z al. [...] oraz z al. [...]. Odnosząc się do zarzutów odwołujących się, wskazujących na to, że zaplanowana inwestycja będzie powodowała nadmierną uciążliwość w postaci hałasu i drgań, wskazał, że z założeń przyjętych w projekcie budowlanym oraz w uzasadnieniu postanowienia RDOŚ z dnia [...] października 2012 r. wynika, że generowanie hałasu przez linie kolejową na etapie jej funkcjonowania, będzie związane przede wszystkim ze sposobem jej użytkowania. W powyższym uzasadnieniu przyjęto, że oddziaływanie akustyczne [...] Kolei [...], przy spełnieniu uzgodnień zawartych w Raporcie oddziaływania na środowisko oraz podjęciu działań minimalizujących przewidzianych przez inwestora, inwestycja nie będzie powodować ponadnormatywnej immisji hałasu na terenach zabudowy mieszkaniowej, zlokalizowanej wokół terenu przedsięwzięcia. Przewidziano także rozwiązania mające na celu ograniczenie drgań w postaci: szlifowania szyn po zakończeniu prac, zastosowanie szyn bezstykowych oraz sprężyste posadowienie na podkładach strunobetonowych. W końcu, organ odwoławczy podał, że zgodnie z decyzją RDOŚ z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...], określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji dla przedmiotowego przedsięwzięcia, oddziaływanie inwestycji w trakcie eksploatacji, w tym generowanie hałasu wymaga przeprowadzenia analizy porealizacyjnej. Powyższym rozstrzygnięciem zobowiązano także inwestora do prowadzenia monitoringu m. in. w zakresie drgań, hałasu, jakości ścieków opadowych (ocena skuteczności zastosowanego sytemu odwadniania i urządzeń podczyszczających wody opadowe i roztopowa). Obawy odwołujących się dotyczące przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu organ odwoławczy uznał zatem za przedwczesne. Dodał również, że dokumentacja projektowa w postaci Raportu oddziaływania na środowisko będącego podstawą do orzekania przez organy ochrony środowiska zawiera prognozy, a ich weryfikacja następuje po zrealizowaniu inwestycji na etapie użytkowania obiektu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję złożyła Wspólnota Budynku [...] w [...] (sprawa zarejestrowana pod sygnaturą akt VII SA/Wa 1291/13) oraz [...] Spółka z o.o. w [...] (sprawa zarejestrowana pod sygnaturą akt VII SA/Wa 1266/13). Wspólnota Budynku Biurowego [...] w [...] zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż skarżący miał czynny udział w każdym stadium postępowania, a także, że skarżący miał możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w toku postępowania, mimo że Wspólnota Budynku [...] nie została uznana za stronę ani uczestnika postępowania na żadnym etapie postępowania i nie miała realnej możliwości wzięcia udziału w postępowaniu i zapoznania się z zebranymi materiałami dowodowymi; 2) art. 7 k.p.a. poprzez pominięcie i nierozpatrzenie w toku postępowania odwoławczego zarzutów naruszenia przepisów art. 137 w zw. z art. 139 w zw. z art. 173 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo ochrony środowiska, zarzutów naruszenia przepisów art. 137 w zw. z art. 139 w zw. z art. 174 ust. 1 pkt. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska, zarzutów naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. e), mimo że organ miał obowiązek podjąć wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego i takiego załatwienia sprawy, które uwzględnia interes społeczny i słuszny interes obywateli; 3) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki, a zaskarżona decyzja obarczona jest licznymi rażącymi wadami prawnymi wskazanymi w niniejszej skardze, o czym świadczy przede wszystkim fakt, że skoro organ rozpoznał odwołanie skarżącego, to tym samym uznał go za stronę postępowania, a zatem w stosunku do całego wcześniejszego etapu postępowania powinna zostać stwierdzona nieważność; 4) art. 137 w zw. z art. 139 w zw. z art. 173 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obiektu, która nie uwzględnia konieczności zastosowania adekwatnego systemów ochrony przed nadmiernym hałasem w postaci ekranu akustycznego celem zabezpieczenia budynku usytuowanego na działce [...] przy ul. [...] w [...], mimo że występuje obowiązek zastosowania rozwiązań technicznych, które ograniczą rozprzestrzenianie się hałasu; 5) art. 137 w zw. z art. 139 w zw. z art. 174 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obiektu, która nie uwzględnia konieczności zastosowania ekranów akustycznych, zabezpieczających działkę [...] przy ul. [...] w [...], mimo że przyszła eksploatacja [...] Kolei [...] spowoduje przekroczenie standardów jakości środowiska poprzez przekroczenie dopuszczalnych maksymalnych poziomów hałasu, ze względu na skumulowanie kilku źródeł hałasu; 6) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obiektu, który został zaprojektowany w sposób niezapewniający spełnienia wymagań dotyczących ochrony przed hałasem i drganiami, mimo że obiekt winien być zaprojektowany i zbudowany zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej zapewniając ochronę przed hałasem i drganiami; 7) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obiektu, którego projekt nie uwzględnia uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym skarżącego, wynikających z praw użytkowania wieczystego nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy [...] w [...] prowadzi księgą wieczystą nr [...] obejmującą działkę [...], związanych ściśle z prowadzoną przez stronę i inne podmioty działalnością gospodarczą, jak też z przeznaczeniem budynku wzniesionego na ww. nieruchomości, jako biurowca. W związku z powyższym Wspólnota Budynku [...] w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ w odpowiedzi na skargi podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o ich oddalenie. Na rozprawie w dniu 5 września 2013 r. Sąd - w oparciu o art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., postanowił zarządzić połączenie sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1266/13 ze sprawą o sygn. akt VII SA/Wa 1291/13 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i dalej prowadzić sprawę pod wspólną sygn. akt VII SA/Wa 1266/13. Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1266/13, po rozpoznaniu sprawy ze skarg [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] i Wspólnoty Budynku [...] w [...], stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu turnieju Euro 2012. Przy omówieniu problematyki związanej z ww. ustawą Sąd uznał, że należy powołać się na uwagi na jej temat poczynione przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 marca 2013 r. (sygn. akt Kp 1/12). Sąd wskazał, że budowa przedmiotowej inwestycji, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, rozpoczęła się w dniu 18 grudnia 2012 r. (kopia pierwszej strony dziennika budowy znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy). Natomiast turniej Euro 2012 r. rozpoczął się w dniu 8 czerwca 2012 r. i zakończył się w dniu 1 lipca 2012 r., a więc prawie pięć i pół miesiąca wcześniej niż rozpoczęto prace budowlane. Sąd pierwszej instancji wskazał, że ustawodawca nie wprowadził zapisów do kiedy należy stosować przepisy ww. ustawy. Stąd też ustawa ta formalnie nie utraciła mocy obowiązującej z chwilą zakończenia turnieju – nie została formalnie uchylona. Uwzględniając jednak cel ustawy, jakim było zrealizowanie infrastruktury służącej do przygotowania turnieju Euro 2012, stwierdził, że ustawie tej nadano ograniczony temporalnie zakres zastosowania i powiązano go z przeprowadzeniem turnieju. Skoro stosowanie ustawy miało na celu przygotowanie i właściwe przeprowadzenie turnieju Euro 2012, to inwestycje, które rozpoczęły się już po zakończeniu turnieju w rzeczywistości nie były konieczne do jego właściwej realizacji. Prawodawca wprawdzie nie rozstrzygnął, czy przedsięwzięcia będące w toku zachowują status "przedsięwzięć Euro 2012" do czasu ich zakończenia. Jednak wprowadzając do definicji "przedsięwzięcia Euro 2012" kryterium "niezbędności do przeprowadzenia turnieju", prawodawca nie zawarł też wprost daty zakończenia turnieju. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę niezrealizowane przedsięwzięcia, w tym Budowa Kolei [...] w [...] Etap I, nie były zatem niezbędne do przeprowadzenia turnieju Euro 2012, skoro turniej ten rozpoczął się i zakończył bez ich realizacji. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja organu II instancji jak i decyzja organu I instancji zostały wydane bez podstawy prawnej, gdyż pomimo umieszczenia inwestycji Budowy Kolei [...] w [...] Etap I w wykazie inwestycji Euro 2012, z uwagi na okoliczność, że budowa tej inwestycji nie została wszczęta przed zakończeniem turnieju, nie mogła służyć temu przedsięwzięciu. Tym samym nie było zasadne stosowanie reżimu prawnego specustawy o Euro 2012 do przedsięwzięcia omawianego w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, Wojewoda [...] nie miał prawa zastosować w sprawie przepisów art. 25 i art. 34 ustawy o Euro 2012, a stosując je wydał decyzję, która nie została oparta na przepisach prawa. Sąd wskazał również, że w tej sytuacji do infrastrukturalnych przedsięwzięć wymienionych jako przedsięwzięcia Euro 2012 w rozporządzeniu z 2009 r., które zostały objęte decyzją lokalizacyjną, a których realizację wszczęto po zakończeniu turnieju Euro 2012, powinno stosować się ogólne przepisy prawa. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność decyzji obu instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2194/15, po rozpoznaniu sprawy ze skarg kasacyjnych: Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, [...] Kolei [...] S.A. z siedzibą w [...] oraz [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1266/13, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd kasacyjny wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka nieważności postępowania przed Sądem I instancji, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., w postaci pozbawienia możności obrony swych praw przez podmioty, którym stosownie do art. 33 § 1 p.p.s.a. (przy uwzględnieniu redakcji art. 33 p.p.s.a. obowiązującej przed dniem 15 sierpnia 2015 r.) winien być przyznany status uczestników postępowania na prawach strony. Jak wynika z rozdzielnika do decyzji organu I i II instancji, znajdującego się w aktach administracyjnych, stronami postępowania administracyjnego - ustalonymi na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane - było ponad 150 podmiotów. Tymczasem Sąd I instancji o terminie rozprawy zawiadomił jedynie pełnomocników: skarżących – [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] i Wspólnoty Budynku [...] w [...], organu – GINB, inwestora – [...] Kolei [...] S.A., wnoszących odwołanie od decyzji organu I instancji – M. i C. O., a ponadto wnoszącego odwołanie F. R. oraz Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...]. Podmioty, których udział w postępowaniu przed Sądem I instancji był obligatoryjny, zostały pozbawione możności obrony swych praw w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. W związku z tym zachodzi nieważność postępowania przed Sądem I instancji. Ponadto, w ocenie NSA, nie można zaakceptować stanowiska Sądu I instancji, że decyzje organów zostały wydane bez podstawy prawnej. Podkreślił, że podstawą materialnoprawną zaskarżonych decyzji były przepisy ustawy Prawo budowlane (art. 25 ust. 2 ustawy o Euro 2012). Omawiana ustawa szczególna, jeżeli chodzi o postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, wprowadziła jedynie pewne odrębności procesowe, nie można zatem podzielić stanowiska Sądu I instancji, że dalsze stosowanie przepisów ustawy o Euro 2012 w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę powoduje ograniczenie konstytucyjnych praw podmiotowych jednostek. W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości NSA, że przepisy ustawy o Euro 2012 miały zastosowanie do spornej inwestycji. Przedmiotowa inwestycja, co jest bezsporne, należała do przedsięwzięć Euro 2012, gdyż została ujęta w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012. Sąd I instancji nie był zaś uprawniony do dokonywania oceny, czy inwestycje uznane przez Radę Ministrów w dacie wydawania ww. rozporządzenia za przedsięwzięcia Euro 2012, były niezbędne do przeprowadzenia turnieju. Istotne w sprawie jest, że wniosek o pozwolenie na budowę wpłynął do organu w dniu 2 maja 2012 r., tj. przed rozpoczęciem turnieju Euro 2012. W dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę spornej inwestycji organem właściwym do jego rozpatrzenia, stosownie do art. 25 ust. 2 ustawy o Euro 2012 był wojewoda. Postępowanie zostało zatem wszczęte przed właściwym organem, a z żadnego przepisu prawa nie wynikało, żeby organ nie mógł prowadzonego postępowania zakończyć w oparciu o przepisy ustawy o Euro 2012. W związku z tym brak jest podstaw do uznania, że organ miał procedować w oparciu o inne przepisy niż te, które obowiązywały w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. NSA podkreślił, że od strony podstawy materialnoprawnej decyzja znajduje oparcie w przepisach Prawa budowlanego. Na omawianą kwestię należy spojrzeć przez pryzmat art. 2 Konstytucji RP i wyprowadzaną z niego zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Uwzględniając niniejszą konstytucyjną zasadę, wypada stwierdzić, że przy braku unormowań dotyczących ograniczeń czasowych procedowania w oparciu o przepisy ustawy o Euro 2012, wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia Euro 2012 złożony do właściwego organu przed rozpoczęciem turnieju wszczął postępowanie administracyjne, które właściwy w dacie jego złożenia organ obowiązany był zakończyć wydaniem decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę danego przedsięwzięcia. W takiej sytuacji brak jest podstaw uzasadniających zarzut działania organu bez podstawy prawnej. Zupełnie pozbawione podstaw jest również stanowisko Sądu I instancji, że datę rozpoczęcia robót budowlanych należy uznawać za datę rozstrzygającą o tym, czy inwestycja jest inwestycją Euro 2012 czy nie i w jakim reżimie prawnym sprawa winna być rozpatrywana. Inwestor nie może natomiast ponosić negatywnych konsekwencji tego, że turniej się zakończył, a wniosek o pozwolenie na budowę, złożony jeszcze przed jego rozpoczęciem jest rozpatrywany. Dodatkowo zwrócił uwagę na okoliczność, że sama ustawa o Euro 2012 posługuje się sformułowaniem "przygotowanie i wykonanie przedsięwzięć Euro 2012" (art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1). Rozdział 4 omawianej ustawy zatytułowany jest Przygotowanie przedsięwzięć Euro 2012, zaś art. 34 ust. 1 używa sformułowania "decyzje administracyjne wydawane w związku z realizacją przedsięwzięć Euro 2012." Konsekwencją błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji poglądu o niedopuszczalności zastosowania przepisów ustawy o Euro 2012 w niniejszej sprawie, był brak uwzględnienia regulacji zawartej w jej art. 36 ust. 2, stosownie do którego w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia Euro 2012, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 k.p.a. NSA wskazał, że powołany w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wyrok TK z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt Kp 1/12, w oparciu o który Sąd I instancji skonstruował wywód prawny o niedopuszczalności stosowania w niniejszej sprawie przepisów ustawy o Euro 2012, dotyczył ustawy nowelizującej ustawę o Euro 2012. W wyroku tym TK orzekł, że art. 2 w związku z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 są niezgodne z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał orzekł zatem o niezgodności z Konstytucją RP jedynie przepisów ustawy nowelizującej ustawę o Euro 2012. Podkreślenia wymaga, że w ww. wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że rozwiązanie, iż od chwili rozpoczęcia turnieju przepisy ustawy o Euro 2012 nie będą już miały zastosowania do przedsięwzięć w toku, jest niezgodne z zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy NSA stwierdził, że pogląd Sądu I instancji, stanowiący o niedopuszczalności stosowania w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę spornej inwestycji przepisów ustawy o Euro 2012 narusza wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Należy mieć bowiem na względzie, że inwestor, podejmując wszelkie niezbędne kroki, mające na celu przystąpienie do budowy inwestycji, uzyskując szereg decyzji potrzebnych do jej realizacji, w momencie składania wniosku o pozwolenie na budowę przed rozpoczęciem turnieju miał prawo oczekiwać, że wniosek ten zostanie rozpatrzony w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dacie jego złożenia. Sąd kasacyjny wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę Sąd I instancji będzie miał na względzie uwagi wyżej poczynione, a także uwzględni znajdujące się w aktach sprawy pismo [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] z dnia 20 stycznia 2015 r., stanowiące oświadczenie o cofnięciu skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak [...]. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 525/16 (poprzednia sygn. akt VII SA/Wa 1266/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe ze skargi [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...], na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Skarga Wspólnoty Budynku [...] w [...] nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Dokonując takiej oceny Sąd wziął pod uwagę, stosownie do treści art. 190 p.p.s.a., wykładnię prawa zawartą w przytoczonym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przy czym, przed rozwinięciem powyższego Sąd zauważa, iż mając na uwadze stwierdzoną przez Sąd kasacyjny w ww. orzeczeniu, przesłankę nieważności w postaci pozbawienia możności obrony swych praw przez podmioty, którym stosownie do art. 33 § 1 p.p.s.a. (przy uwzględnieniu redakcji art. 33 p.p.s.a. obowiązującej przed dniem 15 sierpnia 2015 r.) winien być przyznany status uczestników postępowania na prawach strony, a którzy to o terminie rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku Sądu I instancji w dniu 3 grudnia 2013 r., nie zostali zawiadomieni, uwzględnił w ponownie prowadzonym postępowaniu sądowym podmioty ustalone jako strony na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i wymienione jako takie w decyzjach wydanych w sprawie. Przechodząc do merytorycznej oceny, Sąd stwierdza przede wszystkim, iż (wbrew stanowisku podnoszonemu w toku postępowania sądowego), nie można zarzucić kontrolowanej decyzji naruszenia prawa czy też wydania jej bez podstawy prawnej poprzez nieuzasadnione zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o Euro 2012. Sąd kasacyjny w sposób jednoznaczny przedstawił ocenę w tej kwestii, wyrażając zdecydowany pogląd co do tego, iż przepisy ww. ustawy o Euro 2012 miały zastosowanie do spornej inwestycji, jako ujętej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012. Istotne w sprawie jest, na co także wskazał NSA, że wniosek o pozwolenie na budowę wpłynął do organu w dniu 2 maja 2012 r., tj. przed rozpoczęciem turnieju Euro 2012. W dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę spornej inwestycji organem właściwym do jego rozpatrzenia, stosownie do art. 25 ust. 2 ustawy o Euro 2012 był wojewoda. Postępowanie zostało zatem wszczęte przed właściwym organem, a z żadnego przepisu prawa nie wynikało, żeby organ nie mógł prowadzonego postępowania zakończyć w oparciu o przepisy ustawy o Euro 2012. W związku z tym, jak przyjął NSA w niniejszej sprawie, brak jest podstaw do uznania, że organ winien procedować w oparciu o inne przepisy niż te, które obowiązywały w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji ocenę tę w pełni podziela. Sąd zauważa jednocześnie, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji i decyzją ją poprzedzającej stanowiły głównie przepisy ustawy Prawo budowlane. Odsyła do nich art. 25 ust. 2 ustawy o Euro 2012, w myśl którego wojewoda wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia Euro 2012 oraz na przebudowę istniejących urządzeń infrastruktury technicznej na zasadach i w trybie przepisów prawa budowlanego. Omawiana ustawa szczególna, jeżeli chodzi o postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, wprowadziła jedynie pewne odrębności procesowe, natomiast w pozostałym zakresie – wskazuje na konieczność zastosowania przepisów ww. ustawy Prawo budowlane i w oparciu o regulacje w tej ustawie zawarte, rozpatrzenia wniosku o pozwolenie na budowę. Z uwzględnieniem takiego też stanu prawnego wydano zaskarżone w niniejszej sprawie decyzje, poprzedzone decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowej inwestycji, i dalej – decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...] o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia oraz postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2012 r. znak: [...], uzgadniającego warunki realizacji przedsięwzięcia. Stosownie do tych przepisów obowiązkiem organu orzekającego w niniejszej sprawie była ocena, czy przedstawiony projekt budowlany inwestycji odpowiada wymaganiom określonym w art. 32 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Z treści art. 32 ust. 1 i ust. 4 wynika m. in., iż pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, złożeniu wniosku w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; złożeniu oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei, zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Jak wynika z akt sprawy inwestor spełnił wszystkie wymogi z art. 32 ust. 1 i ust. 4, a organ wypełnił obowiązki wynikające z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W szczególności stwierdzić trzeba (a to - z uwagi na kwestie sporne w sprawie), że inwestor przedłożył decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...] określającą dla przedsięwzięcia pn.: [...] Kolej [...] Etap I – rewitalizacja "Kolei [...]" środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a także postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2012 r., wydane w oparciu o art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2009 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...), po ponownym przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko m. in. dla ww. przedsięwzięcia, uzgadniające warunki realizacji tego przedsięwzięcia, z zastrzeżeniem obowiązku podjęcia przez inwestora działań w nim wskazanych. Projekt budowlany spełnia zaś wymogi wynikające z ww. decyzji środowiskowej. Nadto, w decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. Wojewoda [...] zatwierdzając ten projekt, nakazał w fazie jego realizacji uwzględnić warunki zawarte w ww. postanowieniu z dnia [...] października 2012 r. o uzgodnieniu realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Powyższe zostało dostrzeżone i prawidłowo ocenione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Główny Inspektor prawidłowo także zwrócił uwagę na to, że inwestor spełnił również inne wymogi wynikające z przepisów, a w efekcie organ na podstawie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego zobligowany był do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji, Sąd stwierdza, iż orzekając w niniejszej sprawie nie dopatrzył się nieprawidłowości w kontekście wskazanych powyżej przepisów Prawa budowlanego. W ocenie Sądu, w okolicznościach sprawy zachodziła podstawa do zastosowania ww. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Jednocześnie Sąd uznał, iż zarzuty i argumenty skarżącej Wspólnoty, rozważone w sposób wyczerpujący w zaskarżonej decyzji (a powtórzone następnie w skardze), nie mogły odnieść zamierzonego skutku – tj. podważyć rozstrzygnięcia organu I instancji. I tak, analizując skargę i argumenty w niej zawarte, Sąd przyjął, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie skarżącej Wspólnoty przez organ I instancji. Sąd stwierdza przy tym, że w istocie wskazane pominięcie strony na etapie I instancji miało miejsce, albowiem Wojewoda Pomorski ustalając krąg stron postępowania z uwzględnieniem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanął na stanowisku, że nieruchomość, z której skarżąca Wspólnota wywodzi swój interes prawny nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, dając termu wyraz w treści orzeczenia. Dostrzec przy tym trzeba, że Wspólnota Budynku [...]w [...] wywodzi swój interes prawny z prawa użytkowania wieczystego nieruchomości obejmującej działkę nr [...], sąsiadującą bezpośrednio z działką nr [...], przez którą przebiegać ma planowana inwestycja. Skarżąca wywodząc jak wyżej wskazuje na to, że na działce o nr [...] znajduje się należący do niej budynek biurowy, który to będzie położony około 30 m od nasypu kolejowego, pomimo to na jego wysokości nie przewidziano w projekcie ekranów akustycznych chroniących przez nadmiernym hałasem. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę położenie ww. nieruchomości oraz charakter projektowanej inwestycji (mogącej wywoływać uciążliwości pod względem hałasu), należało przyjąć, że działka o nr ew. [...] znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a w konsekwencji – należało uznać Wspólnotę za stronę postępowania. Tak też, co istotne, uczynił GINB orzekając merytorycznie w sprawie m. in. na skutek odwołania Wspólnoty. Z tego wynika, że naruszenie przez organ I instancji art. 10 § 1 k.p.a., nie skutkowało pozbawieniem skarżącej udziału w dalszym postępowaniu, w tym - wystąpienia z odwołaniem, a następnie – skargą do tut. Sądu. Dlatego też Sąd przyjął, że wskazane naruszenie choć miało miejsca, to nie miało charakteru istotnego, obligującego do wyeliminowania z obrotu obu decyzji wydanych w sprawie, albowiem skarżąca mogła podnieść (i to też uczyniła), zarzuty pod adresem decyzji I instancji, w ww. środkach zaskarżenia. W kontekście zarzutów skargi Sąd stwierdza tym samym, iż naruszenie ww. art. 10 § 1 k.p.a. nie mogło skutkować zastosowaniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (jak domaga się tego skarżąca), nie miało bowiem charakteru kwalifikowanego, nadto – uchybienie to zostało w pewnym stopniu konwalidowane na etapie II instancji. Dodatkowo należy dostrzec, że zarzuty sformułowane przez Wspólnotę (których to nie mogła podnieść przed organem I instancji) wskazują nie tyle na ewentualną wadliwość decyzji o pozwoleniu na budowę, co na zastrzeżenia skarżącej odnoszące się do orzeczeń organu środowiskowego wydanych dla przedmiotowej inwestycji. Zarzuty te, winny więc być podnoszone przed organem środowiskowym, albowiem w niniejszym postępowaniu o pozwolenie na budowę organy obowiązane były jedynie do dokonania sprawdzeń w zakresie wyznaczonym art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a tym samym – nie miały kompetencji do zmiany orzeczeń RDOŚ w [...]. Z tego też powodu nie mogły odnieść zamierzonego skutku pozostałe zarzuty skargi, wskazujące na naruszenie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego nie przewidującego zastosowania ekranów akustycznych, zabezpieczających działkę Wspólnoty o nr ew. [...] w [...] przed nadmiernym hałasem. Zarzuty te są tożsame z tymi, które Wspólnota podniosła w odwołaniu, a zdaniem Sądu – zostały one trafnie przeanalizowane przez GINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ ten prawidłowo w tym kontekście wskazał, że lokalizację poszczególnych ekranów akustycznych oraz ich wysokość wzdłuż zaplanowanej linii kolejowej określono (a dokładnie: uszczegółowiono w stosunku do raportu o oddziaływaniu na środowisko i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...]października 2012 r., znak: [...]. Organ wskazując na powyższe zauważył jednocześnie, że w przypadku działki nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w [...], której zarządcą jest Wspólnota Budynku [...] w [...], projekt budowlany zgodnie z postanowieniem RDOŚ z dnia [...] października 2012 r. nie przewiduje instalacji ekranów akustycznych bezpośrednio wzdłuż tej nieruchomości. Wskazał jednak, że to organy ochrony środowiska na etapie toczącego się postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, nie zaś organ administracji architektoniczno-budowlanej, są właściwe do określenia dla danej inwestycji warunków i wymogów wynikających z przepisów ochrony środowiska, w tym niezbędnej ochrony przed hałasem. Ocenę tę Sąd w pełni podziela. Stwierdza tym samym za organem, iż zarzuty dotyczące niedostatecznej liczby ekranów akustycznych lub lokalizacji zaplanowanych Wspólnota powinna była kierować do organu ochrony środowiska na etapie postępowania w sprawie ponownej oceny oddziaływania na środowisko, zakończonego postanowieniem RDOŚ z dnia [...] października 2012 r., znak: [...]. Zważyć przy tym należy, że jak wynika z akt sprawy Wojewoda [...] dokonał obwieszczeń, podając do publicznej wiadomości informację o ponownym przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko spornego przedsięwzięcia. Główny Inspektor prawidłowo także dostrzegł, że zgodnie z art. 92 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa, w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko postanowienie, o którym mowa w art. 90 ust. 1, wiąże organ właściwy do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, tj. - decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Tym samym powyższy zapis wyłącza możliwość kwestionowania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej postępowania przeprowadzonego przez organ ochrony środowiska, jak również wydanego przez niego rozstrzygnięcia. Niemniej Sąd orzekając w niniejszej sprawie wziął pod uwagę, że postanowienie uzgadniające warunki realizacji przedsięwzięcia jest niezaskarżalne z mocy art. 90 ust. 8 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (co wynika z wyłączenia stosowania art. 106 § 5 k.p.a.). Nie może to jednak oznaczać, że postanowienie to będzie w ogóle wyłączone z kontroli instancyjnej. Dlatego też w orzecznictwie ukształtował się pogląd, iż możliwość kwestionowania tego postanowienia będzie dostępna dla stron postępowania dopiero w odwołaniu od decyzji organu I instancji (art. 142 k.p.a.). Takie stanowisko wyrażono m. in. w wyroku NSA z dnia 21 lutego 2012 r. o sygn. akt II OSK 2544/11. W konsekwencji, jak wskazał Sąd Naczelny w ww. wyroku, zakres rozstrzygania sprawy o wydanie pozwolenia na budowę w postępowaniu odwoławczym będzie faktycznie rozszerzony w stosunku do postępowania pierwszoinstancyjnego. Przy czym, jak wskazał NSA w wyroku z dnia 24 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2581/11, "(...) możliwości działania organu architektoniczno-budowlanego wydającego (...) pozwolenie na budowę w zakresie kontroli decyzji i postanowienia wydanych na podstawie art. 86 i 90 ust. 1 są w pewnym zakresie ograniczone. Organ ten, bowiem nie może wchodzić sam w kompetencje organów badających oddziaływanie inwestycji na środowisko, ani też ich zastępować, bo w takim przypadku niecelowe byłoby współdziałanie organów w ramach swoich kompetencji. Dlatego też organ architektoniczno-budowlany tylko przy wykazaniu przez stronę postępowania bardzo istotnych błędów w postępowaniu przed organami badającymi oddziaływanie inwestycji na środowisko mógłby wstrzymać się z wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę do ewentualnego wyjaśnienia zarzutów, nie może natomiast zastępować merytorycznie takiego organu i modyfikować decyzji czy też postanowienia a tym bardziej wydawać mu zaleceń odnośnie prowadzonego postępowania". Sąd orzekając w niniejszej sprawie, uwzględniając i podzielając powyższe, uznał, iż GINB wywiązał się ze wskazanej kontroli niezaskarżalnego orzeczenia organu środowiskowego, a to - w kontekście zarzutów podniesionych m. in. przez skarżącą Wspólnotę. GINB prawidłowo bowiem w wydanej decyzji zwrócił uwagę na to, że zgodnie z decyzją RDOŚ w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...], określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji dla przedmiotowego przedsięwzięcia, oddziaływanie inwestycji w trakcie eksploatacji, w tym generowanie hałasu wymaga przeprowadzenia analizy porealizacyjnej – w terminie 18 miesięcy od dnia, kiedy pozwolenie na użytkowanie obiektów budowlanych Etapu I przedsięwzięcia stanie się ostateczne. Powyższym rozstrzygnięciem zobowiązano także inwestora do prowadzenia monitoringu m. in. w zakresie drgań, hałasu, jakości ścieków opadowych (ocena skuteczności zastosowanego sytemu odwadniania i urządzeń podczyszczających wody opadowe i roztopowa). Powyższe uszczegółowiono w postanowieniu uzgadniającym, w którym to wskazano, iż w zakresie analizy porealizacyjnej, sporządzanej na podstawie decyzji środowiskowej z dnia [...] czerwca 2011 r. należy dodatkowo lub szczególnie ująć m. in. analizę oddziaływania prognozowanego oraz oddziaływania faktycznego przedmiotowego przedsięwzięcia w kontekście uciążliwości akustycznych oraz wpływu drgań na najbliżej usytuowane budynki, a w przypadku braku możliwości spełnienia wymagań obowiązujących przepisów w zakresie dopuszczalnego poziomu hałasu oraz drgań w środowisku, konieczne będzie ustanowienie strefy ograniczonego użytkowania. To też znalazło swoje odzwierciedlenie w treści decyzji Wojewody [...] (v. pkt II i III sentencji, odnoszący się do monitoringu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz analizy porealizacyjnej, obejmującej ocenę skuteczności zastosowania środków ochrony akustycznej terenów wymagających ochrony przed hałasem). Obawy dotyczące przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu organ odwoławczy słusznie w efekcie uznał za przedwczesne, albowiem interes prawny skarżącej został ww. zapisem decyzji środowiskowej i postanowienia uzgadniającego w wystarczającym stopniu zabezpieczony. Słusznie także zwrócił uwagę, że dokumentacja projektowa w postaci raportu oddziaływania na środowisko będącego podstawą do orzekania przez organ ochrony środowiska zawiera prognozy, a ich weryfikacja następuje po zrealizowaniu inwestycji na etapie użytkowania obiektu. Z tych też przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.