VII SA/Wa 529/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Mariusz Gąsiński – Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2013 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]stycznia 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji skargę oddala I. Stan sprawy 1. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania J. O. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] podjętej po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] o udzieleniu pozwolenia na przebudowę linii elektroenergetycznej SN 15 kV w miejscowości S. gm. S., dla [...] S.A. [...], ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 104 kpa. 2. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...]i podał, że Starosta [...] po rozpatrzeniu wniosku [...] S. A. [...] decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę linii elektroenergetycznej SN 15 kV na działkach [...] kolidującą z projektowanymi budynkami mieszkalnymi w miejscowości S. Decyzja stała się ostateczna w dniu [...] stycznia 2011 r. W dniu 21 maja 2012 r. do Starostwa [...] wpłynął wniosek J. O. - właściciela działki nr [...], sąsiadującej z przedmiotową inwestycją, o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego powyższą decyzją; jako podstawę wznowienia wnioskodawca wskazał art.145 § 1 pkt 4 kpa, i twierdził, iż jako strona nie brał udziału w tym postępowaniu bez własnej winy. Starosta [...]decyzją z dnia [...]czerwca 2012 r. znak [...] odmówił wznowienia postępowania, twierdząc, iż wnioskodawca nie jest stroną tej decyzji. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania J. O., decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, uznając, że rozstrzygnięcie zostało podjęte w nieprawidłowej formie decyzji, zamiast przewidzianej obowiązującymi w dacie jej wydania przepisami - formie postanowienia. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. znak [...] odmówił wznowienia tego postępowania, twierdząc, iż wnioskodawca nie jest stroną decyzji. J. O. zaskarżył postanowienie Starosty [...] do Wojewody [...], który decyzją z dnia [...]października 2012 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, ze wskazaniem rozważenia możliwości wznowienia postępowania. Starosta [...] w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. znak [...] wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] znak [...], a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...]znak [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. o udzieleniu pozwolenia na przebudowę linii elektroenergetycznej SN 15 kV w miejscowości S. gm. S., dla [...] S.A. [...], gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. J. O. złożył od decyzji tej odwołanie. 3. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że organ pierwszej instancji ostatecznie zastosował się do sugestii organu odwoławczego dotyczącej możliwości rozważenia wznowienia postępowania, czego efektem jest postanowienie z dnia [...] października 2012 r. o wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] znak [...]. Wojewoda [...]stwierdził również, że z akt sprawy wynika, iż skarżący brał udział w postępowaniu administracyjnym, i na każdym jego etapie miał zapewnioną możliwość wypowiedzenia się, a zatem nie było przeszkód aby zapoznał się z aktami sprawy i wypowiedział się co do zebranych dowodów. Z ustaleń organu dokonanych na podstawie postanowienia Starosty [...]z dnia [...] października 2012 r. wynika, iż powodem wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] znak [...] był fakt, iż objęta kwestionowanym pozwoleniem na budowę przebudowa linii elektroenergetycznej SN 15 kV na działkach [...] w miejscowości S., stanowi przebudowę istniejącej linii elektroenergetycznej przebiegającej na pewnym odcinku przez nieruchomość skarżącego i której dalszego istnienia dotyczą rozwiązania projektu. Z materiału dowodowego wynika, iż wyżej opisane dwie linie napowietrzne SN 15 kV przebiegające przez działkę nr [...] będącą własnością J. O. pozostają bez zmian, zaś przedmiotem opracowania objęto przebudowę dwóch odcinków napowietrznej linii SN 15 kV, zlokalizowanej na działkach [...] - w sąsiedztwie działki skarżącego nr [...], które to linie połączone są z linią przebiegającą nad nieruchomością skarżącego, która nie podlega przebudowie. Zdaniem organu należy wyjaśnić, czy przedmiotowa inwestycja objęta pozwoleniem na budowę wydanym przez Starostę [...] decyzją nr [...]znak [...] ma wpływ na zabudowę działki skarżącego nr [...] zgodnie z przeznaczeniem ustalonym w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego, bowiem zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego obiekt budowlany powinien być projektowany i budowany w sposób zapewniający poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich oraz w sposób umożliwiający zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, przez "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w jego zagospodarowaniu. Jak stwierdził organ, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie ma sporu co do tego, iż ustawowa definicja "obszaru oddziaływania obiektu" nie daje podstaw do zawężającego rozumienia tego określenia. W definicji tej jest mowa o terenie "wyznaczonym" w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 marca 2007 r. II OSK 208/06, ONSAiWSA 2008/1/12). Do przepisów odrębnych należą normy różnych dziedzin prawa, w tym przepisy prawa budowlanego, zagospodarowania przestrzennego, ochrony środowiska, czy też prawa energetycznego, czyli mające wpływ na sposób zagospodarowania i przeznaczenia terenu. Wojewoda [...] wskazał, iż podstawą zaskarżonej decyzji jest m.in. art. 146 § 2 kpa, z którego wynika, iż nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ pierwszej instancji ustosunkował się do zarzutów podniesionych przez J. O. we wniosku o wznowienie postępowania oraz przedstawionych w trakcie prowadzonego postępowania, i dokonał jednocześnie oceny, czy przebudowanie tej linii ograniczyło funkcjonalność działki J.O. w porównaniu do stanu pierwotnego; wyjaśnił, że przedmiotem inwestycji jest przebudowa dwóch odcinków napowietrznej linii SN 15 kV wykonanej przewodami 3xAFL 35 mm² w układzie trójkątnym, zlokalizowanej na działkach nr [...], gdyż utrudniają zagospodarowanie działek nr [...]. Wysokość zawieszenia przewodów przebudowanej linii - w zależności od temperatury - wynosi w granicach 8,90 - 9,30 m nad terenem. Zgodnie z projektem budowlanym przebudowa linii elektroenergetycznej SN 15 kV w miejscowości S., gm. S.nie obejmuje działki nr [...], będącej własnością J. O., co znajduje potwierdzenie w wersji graficznej projektu zagospodarowania terenu. Potwierdziła to również kontrola Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadzona w dniu 5 czerwca 2012 r. Wojewoda [...] podał, iż zdaniem skarżącego budowa linii 15 kV na działce nr [...], przy szerokości działki nr [...] wynoszącej 17,4 m ograniczy możliwości jej zagospodarowania i spowoduje brak możliwości lokalizowania bezpośrednio pod linią lub konieczność zachowania odległości 5,0 m od skrajnego przewodu linii energetycznej 1-15kV przy lokalizowaniu składowisk wyrobów i materiałów, sytuowaniu stanowisk pracy lub maszyn i urządzeń. Wojewoda [...] wskazał również, iż w decyzji wyjaśniono, iż w projekcie budowlanym przebudowy linii 15 kV zastosowano rozwiązania techniczne eliminujące oddziaływanie linii na działkę sąsiednią, polegające na zastosowaniu zabezpieczeń technicznych (obostrzeń linii 2 i 3 stopnia), uziemień ochronnych oraz takiego zawieszenia przewodów, aby w bezpośrednim sąsiedztwie granicy z działką [...] właściciel działki sąsiedniej - nr [...] - mógł ją zagospodarować, a ponadto, zagospodarowanie działki i jej zabudowa musi być zgodna z obowiązującym na tym terenie planem zagospodarowania. Organ podniósł że według J. O., sąsiedztwo linii 15 kV uniemożliwi wykorzystanie jego działki zgodnie z funkcją określoną dla tej działki (MN - budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne i UC - usługi komercyjne) w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego, i wskazał, że w zaskarżonej decyzji wyjaśniono, iż w projekcie zastosowano - oprócz rozwiązań technicznych eliminujących oddziaływanie linii na działkę sąsiednią polegających na zastosowaniu zabezpieczeń technicznych (obostrzeń linii 2 i 3 stopnia, uziemień ochronnych) - takie zawieszenie przewodów, aby żaden z elementów linii nie wystawał przestrzennie na działkę sąsiednią, oraz lokalizacja łatwo dostępnej części budynku na działce sąsiedniej dopuszczalna była w odległości poziomej wynoszącej 2,80 m od skrajnego przewodu projektowanej linii, a więc mniejszej od dopuszczalnej odległości budynku od granicy, wynikającej z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zgodnie z którymi minimalna odległość budynku od granicy działki sąsiedniej tam określona wynosi 3,0 m. Organ podał, iż projekt napowietrznej linii SN 15 kV sporządzono w oparciu o wymagania normy PN-E-05100-1 Elektroenergetyczne linie napowietrzne. Projektowanie i budowa. W oparciu o rozdział 16 tej normy obliczone zostały odległości w jakich mogą być realizowane obiekty na działce J. O. Odległość pozioma (zbliżenie) przewodu nieuziemionego linii o napięciu wyższym niż 1 kV (w tym wypadku 15 kV) od każdej łatwo dostępnej części budynku powinna wynosić - przy konkretnych parametrach zastosowanej linii - 2,8 m. Położenie linii SN 15 kV ponad działką nr [...], nad którą przebiegają dwie istniejące linie napowietrzne SN 15 kV - pozostają bez zmian. Organ wskazał, iż J. O. w odwołaniu od decyzji podniósł, iż planuje podział nieruchomości nr [...] w taki sposób, aby wydzielić działki o minimalnej szerokości 14 m, tj. zgodnie § 15 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lutego 2004 r. Zdaniem organu, w oparciu o § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na wydzielonych działkach będzie istniała możliwość usytuowania budynków bezpośrednio przy granicy z działką nr [...]0, na której usytuowana jest linia energetyczna. Natomiast biorąc pod uwagę konieczność zachowania odległości 2,8 m wynikającej z normy PN-E-05100-1:2000 przytoczonej przez skarżącego, usytuowanie budynku przy granicy będzie niemożliwe. Zdaniem skarżącego fakt ten niewątpliwie powoduje ograniczenie w zabudowie jego nieruchomości. Organ wyjaśnił, iż w § 15 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN ustalono wielkość działek (1) dla zabudowy wolnostojącej od 700 do 1500 m2 i szerokości minimum 18 m, (2) dla zabudowy przy granicy od 600 do 900 m2 i szerokości minimum 14 m. Aby zatem J. O. mógł skorzystać z możliwości budowy przy granicy nieruchomości musi spełnić warunek zachowania powierzchni działki od 600 do 900 m2, jednocześnie zachowując szerokość minimum 14 m. Ponieważ działka skarżącego nr [...] ma szerokość 17,4 m, wydzielenie działki o wym. 14 m, tak jak planuje skarżący, stworzyłoby działkę o powierzchni 245 m2, co nie spełni zachowania minimalnej powierzchnię działki tj. 600 m2. W takiej sytuacji ani podział proponowany przez skarżącego ani zabudowa przy granicy działki nie będzie możliwa. Odnosząc się do podniesionej przez J. O. kwestii wysokich drzew rosnących na jego działce, które przy lekkim wietrze uderzają o wybudowaną linię energetyczną, organ wyjaśnił, iż z dokumentacji fotograficznej przedstawionej przez J. O.wynika, iż na odcinku przedmiotowej inwestycji wzdłuż działki skarżącego nr [...], nie ma rosnących drzew ani wiaty nazwanej przez skarżącego budynkiem gospodarczym. Drzewa te oraz wiata znajdują się natomiast na tej działce na odcinku linii elektroenergetycznej SN 15 kV i nN0,4 kV służącej zasilaniu osiedla jednorodzinnych budynków mieszkalnych zlokalizowanego w miejscowości S. na działkach [...], jednakże inwestycja ta objęta jest odrębnym postępowaniem administracyjnym. W związku z powyższym, organ drugiej instancji, wskazał, że odniesie się do tej kwestii w rozstrzygnięciu dotyczącym rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...]. Odnośnie zarzutu skarżącego dotyczącego usytuowania stacji transformatorowej w dalekiej odległości od "linii macierzystej", organ wyjaśnił, iż sprawa będąca przedmiotem niniejszej analizy nie obejmuje tego typu inwestycji. W sprawie budowy inwestycji obejmującej m.in. stację transformatorową prowadzone jest odrębne postępowanie administracyjne. Jak podał Wojewoda [...], organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż sieć elektroenergetyczna SN 15 kV, objęta przedmiotowym pozwoleniem na przebudowę, wchodzi w skład lokalnej infrastruktury technicznej realizującej cel publiczny - zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lutego 2004 r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] poz. [...] z dnia [...] maja 2004 r. Przedmiotowy akt prawa miejscowego ustala w § 12 zasady kształtowania systemów infrastruktury technicznej, w tym zasady modernizacji, przebudowy oraz adaptacji sieci, w tym elektroenergetycznych sieci lokalnych średniego napięcia 15 kV do nowego układu zasilania. Ustalenia planu w § 13 określają, na podstawie przepisów szczególnych, sposoby zagospodarowania stref ochronnych, w tym strefy uciążliwości od napowietrznej linii wysokiego napięcia 110 kV, nie zawierają natomiast żadnych ustaleń w stosunku do odległości od linii średniego napięcia 15 kV, które nie są zaliczane przez przepisy szczególne do zamierzeń mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym wymagających stosowania stref ochronnych. Na podstawie przepisów szczególnych, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz .U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) - § 2 ust. 1 pkt 6 oraz § 3 ust. 1 pkt 7, oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1882 i 1883) organ ustalił, że przedmiotowa inwestycja przebudowy linii 15 kV nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - w związku z czym nie wymaga ustalania stref ochronnych przed promieniowaniem elektroenergetycznym oraz nie wymaga wykonywania pomiarów poziomu pól elektromagnetycznych w otoczeniu linii, a w konsekwencji nie wymaga ustanowienia "obszaru oddziaływania obiektu". Organ podniósł również, iż zgodnie z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, celem publicznym w rozumieniu ustawy jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Odnośnie zarzutu skarżącego, iż w przypadku inwestycji celu publicznego powinna być wydana decyzja o lokalizacji celu publicznego, organ wyjaśnił, że w myśl art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się w przypadku braku planu miejscowego, jeśli natomiast na danym terenie plan jest uchwalony, inwestycje celu publicznego lokalizuje się na jego podstawie, a przedmiotowa inwestycja realizowana jest zgodnie § 12 planu miejscowego określającego zasady kształtowania systemów infrastruktury technicznej, i stanowi część układu docelowego sieci SN. Organ wskazał, iż z odwołania wynika, iż kolejnym ograniczeniem jakie zaistniało na działce skarżącego w związku z wybudowaniem linii 15 kV, jest brak możliwości instalowania na niej deszczowni i opryskiwaczy. Wyjaśnił, iż rozpatrując przedmiotową sprawę organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek ocenić czy budowa linii elektroenergetycznej SN 15 kV w miejscowości S. nie utrudni zagospodarowania działki zgodnie z funkcją określoną dla tej działki (MN - budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne i UC - usługi komercyjne) w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego. Brak możliwości instalowania tych urządzeń mógłby być rozważany w przypadku terenu przeznaczonego np. pod uprawy ogrodnicze. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż przedmiotowa inwestycja nie wpłynie negatywnie na możliwości zagospodarowania działki nr [...]. Wskazał, że inwestycje na przedmiotowym terenie mogą być realizowane na podstawie ustaleń obowiązującego dla wsi N. planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lutego 2004 r. oraz przepisów prawa budowlanego jak również innych przepisów szczególnych, do których należy m. in. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący ma możliwość budowy obiektów na swojej nieruchomości zachowując ustalenia planu jak również obowiązujące przepisy prawa. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, ocenie podlega głównie badanie, czy dochodzi czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich, a więc interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy i ewentualnego naruszenia norm i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Pozwolenie na budowę zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa i interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Okoliczność, iż po zrealizowaniu przedmiotowej inwestycji powstaną dla skarżących określone uciążliwości i utrudnienia w porównaniu z dotychczasowymi warunkami korzystania z nieruchomości - nie podważają legalności decyzji o pozwoleniu na budowę, skoro uciążliwości te, same przez się nie mogą prowadzić do wniosku, że organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia prawa. Należy przy tym mieć na uwadze, że z reguły każda inwestycja prowadzona w zwartej zabudowie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiedztwa, co jednak nie oznacza, że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę narusza prawo. Reasumując Wojewoda [...] stwierdził, że z uwagi na to, iż zgodnie z art. 146 § 2 kpa nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 1. Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. O., i domagał się: 1. uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. udzielającej pozwolenia na przebudowę linii 15 kV realizowanej na działkach nr [...]- ze względu na to, że wydana została z rażącym naruszeniem prawa poprzez brak zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz z naruszeniem: art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego, art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, art. 6, 7, 8, 9, 11 kpa, oraz bez uwzględnienia skarżącego jako strony w postępowaniu administracyjnym; zarzucił, że konsekwencją udzielenia pozwolenia na przebudowę przedmiotowej linii jest ograniczenie jego prawa własności w stosunku do działki nr [...] poprzez ograniczenie możliwości jej swobodnego w granicach prawa sposobu zagospodarowania, oraz 2. uchylenia skarżonej decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia [...]stycznia 2013 r. znak [...] oraz poprzedzającej decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] odmawiającej uchylenia decyzji nr [...] znak [...] z dnia [...]stycznia 2011 r. udzielającej zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Zdaniem skarżącego decyzje wydane zostały w sposób stronniczy, faworyzujący zakład energetyczny, bez rzetelnej i dokładnej analizy wszystkich mających wpływ dla możliwości zagospodarowania działki nr [...] norm oraz aktów prawa; dokonano błędnej interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie posiłkowano się opinią organu odpowiedzialnego za zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, naruszono przepisy prawa oraz normy specjalistyczne przywołane w skardze. 2. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...]utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., podjętą po wznowieniu postępowania, odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. o udzieleniu pozwolenia na przebudowę linii elektroenergetycznej SN 15 kV w miejscowości S. gm. [...], dla [...] S.A. [...], ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3.1. Jak wynika z akt sprawy, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na przebudowę linii elektroenergetycznej SN 15 kV na działkach 6[...] - złożonym przez J. O. będącego właścicielem sąsiedniej działki nr [...]; jako podstawę wznowienia wnioskodawca wskazał art.145 § 1 pkt 4 kpa, i twierdził, iż jako strona nie brał udziału w tym postępowaniu bez własnej winy. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. wznowił to postępowanie. 3.2. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest jednym z trybów nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzja ta zapadła, było dotknięte wadą kwalifikowaną, enumeratywnie wskazaną w przepisach prawa procesowego. Przesłanki wznowienia postępowania to przesłanki określone w art. 145 § 1, 145a § 1 oraz 145b § 1 kpa, których wystąpienie umożliwia ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy już rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Wznowienie postępowania może nastąpić na żądanie strony lub z urzędu. Postanowienie o wznowieniu postępowania jest wyłącznie aktem wszczynającym postępowanie co do przyczyn wznowienia postępowania - ustalenia, czy przyczyny rzeczywiście występują, i co do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W przypadku oparcia wniosku o wznowienie postępowania na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, czyli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, okoliczność, czy podanie pochodzi od podmiotu posiadającego interes prawny badana jest przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie wznowienia postępowania czy postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Gdy okaże się, że podanie takie złożyła strona, to po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, czyli w toku wznowionego postępowania, przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa będzie badana wyłącznie pod kątem ustalenia czy rzeczywiście wystąpiła sytuacja, iż bez własnej winy nie brała ona udziału w tym postępowaniu. Przedmiotem wznowionego postępowania w zakresie ustalenia czy przesłanka wznowienia rzeczywiście wystąpiła, będzie wyłącznie sprawdzenie braku zawinienia strony w nieuczestniczeniu w postępowaniu, a jeżeli się on potwierdzi, to także wpływ tej okoliczności na byt prawny ostatecznej decyzji. Wznowione postępowanie winno zakończyć się wydaniem jednej z decyzji określonych w art. 151 § 1 i 2 kpa, to znaczy decyzją o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, decyzją uchylającą decyzję dotychczasową lub decyzją stwierdzającą wydanie decyzji dotychczasowej z naruszeniem prawa i wskazującą przyczyny dla których organ nie uchylił tej decyzji. 3.3. Odnosząc powyższe rozważania do sprawy niniejszej stwierdzić należy, iż powodem wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] był fakt, iż objęta kwestionowanym pozwoleniem na budowę przebudowa linii elektroenergetycznej SN 15 kV na działkach[...] w miejscowości S., stanowi przebudowę istniejącej linii elektroenergetycznej przebiegającej na pewnym odcinku przez nieruchomość skarżącego. Dwie linie napowietrzne SN 15 kV przebiegające przez działkę nr [...] będącą własnością skarżącego pozostają bez zmian, zaś sprawa dotyczyła przebudowy dwóch odcinków napowietrznej linii SN 15 kV, zlokalizowanej na działkach [...] - w sąsiedztwie działki skarżącego nr [...], które to linie połączone są z linią przebiegającą nad nieruchomością skarżącego, która nie podlega przebudowie. W projekcie budowlanym przebudowy linii 15 kV zastosowano rozwiązania techniczne eliminujące oddziaływanie linii na działkę sąsiednią, polegające na zastosowaniu zabezpieczeń technicznych (obostrzeń linii 2 i 3 stopnia), uziemień ochronnych oraz takiego zawieszenia przewodów, aby w bezpośrednim sąsiedztwie granicy z działką [...] właściciel działki sąsiedniej - nr [...] - mógł ją zagospodarować zgodnie z obowiązującym na tym terenie planem zagospodarowania. W projekcie zastosowano - oprócz rozwiązań technicznych eliminujących oddziaływanie linii na działkę sąsiednią polegających na zastosowaniu zabezpieczeń technicznych takie zawieszenie przewodów, aby żaden z elementów linii nie wystawał przestrzennie na działkę sąsiednią, oraz lokalizacja łatwo dostępnej części budynku na działce sąsiedniej dopuszczalna była w odległości poziomej wynoszącej 2,80 m od skrajnego przewodu projektowanej linii, a więc mniejszej od dopuszczalnej odległości budynku od granicy, wynikającej z przepisów wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) - minimalna odległość budynku od granicy działki sąsiedniej tam określona wynosi 3,0 m. Ponieważ działka skarżącego nr [...] ma szerokość 17,4 m, wydzielenie działki o wym. 14 m, zgodnie z planem skarżącego, spowodowałoby powstanie działki o powierzchni 245 m2, która nie zachowałaby minimalnej powierzchni działki tj. 600 m2 wynikającej z § 15 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, więc ani podział proponowany przez skarżącego ani zabudowa przy granicy działki nie będzie możliwa, jak słusznie zauważył organ. Sieć elektroenergetyczna SN 15 kV, objęta przedmiotowym pozwoleniem na przebudowę, wchodzi w skład lokalnej infrastruktury technicznej, realizującej cel publiczny, stosownie do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S.zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lutego 2004 r. Plan ten, będący aktem prawa miejscowego ustala w § 12 i 13 zasady kształtowania systemów infrastruktury technicznej, w tym zasady modernizacji, przebudowy oraz adaptacji sieci, w tym elektroenergetycznych sieci lokalnych średniego napięcia 15 kV, do nowego układu zasilania, sposoby zagospodarowania stref ochronnych, w tym strefy uciążliwości od napowietrznej linii wysokiego napięcia 110 kV, jednakże nie zawierają żadnych ustaleń w stosunku do odległości od linii średniego napięcia 15 kV, które nie są zaliczane do zamierzeń mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym wymagających stosowania stref ochronnych. Z przepisów szczególnych, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz .U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) - § 2 ust. 1 pkt 6 oraz § 3 ust. 1 pkt 7, oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1882 i 1883), jak słusznie zauważył organ, wynika, że przedmiotowa inwestycja przebudowy linii 15 kV nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a w związku z tym nie wymaga ustalania stref ochronnych przed promieniowaniem elektroenergetycznym oraz nie wymaga wykonywania pomiarów poziomu pól elektromagnetycznych w otoczeniu linii, a w konsekwencji nie wymaga ustanowienia "obszaru oddziaływania obiektu". Natomiast z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wynika, że celem publicznym w rozumieniu przepisów tej ustawy jest również budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przedmiotowa inwestycja realizowana jest zgodnie § 12 planu miejscowego, określającego zasady kształtowania systemów infrastruktury technicznej, i stanowi część układu docelowego sieci SN. Nie wpłynie ona negatywnie na możliwości zagospodarowania działki nr [...]. Inwestycje na tym terenie mogą być realizowane na podstawie ustaleń obowiązującego dla wsi N. planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lutego 2004 r. oraz przepisów prawa budowlanego jak również innych przepisów szczególnych, m. in. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący ma zatem możliwość budowy obiektów na swojej nieruchomości zachowując ustalenia planu jak również stosując się do obowiązujących przepisów prawa. Jak słusznie zauważył organ, okoliczność, iż po zrealizowaniu przedmiotowej inwestycji powstaną dla skarżącego uciążliwości i utrudnienia w porównaniu z dotychczasowymi warunkami korzystania z nieruchomości - nie podważają legalności decyzji o pozwoleniu na budowę. Słusznie zatem Wojewoda [...]stwierdził, że zgodnie z art. 146 § 2 kpa nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. IV. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. V. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.