VII SA/Wa 531/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2008r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta C. decyzją znak [...] wydaną dnia [...] listopada 2006r. na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane nakazał M. O. rozbiórkę rozbudowy o zewnętrzną klatkę schodową i nadbudowy związanej ze zmianą sposobu użytkowania, części poddasza nieużytkowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w C.. Decyzja ta został utrzymana w mocy decyzją znak [...] wydaną dnia [...] stycznia 2006r. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L., a skarga od tej ostatniej decyzji wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie oddalona wyrokiem wydanym dnia 15 maja 2007r. w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 166/07. W dniu 30 sierpnia 2007r. M. O. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę wydanej dnia [...] listopada 2006r. zarzucając organowi przy jej wydaniu naruszenie art. 52 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie że stroną postępowania i zobowiązanym do wykonania rozbiórki jest wyłącznie skarżący oraz podnosząc, że decyzja ta jest niewykonalna. Po rozpatrzeniu wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną dnia [...] stycznia 2008r. na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2007r. W uzasadnieniu organ podał, że przedmiotowa decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...] listopada 2006r. była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 15 maja 2007r. oddalił skargę M. O.. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ administracji, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Zdaniem organu, oddalając skargę na decyzję rozbiórkową objętą wnioskiem Sąd przesądził nie tylko o jej zgodności z prawem, ale również o braku kwalifikowanej wadliwości o której mowa w art. 156 § 1 kpa. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył M. O. podnosząc, że Sąd Administracyjny w Lublinie nie dokonał samodzielnych ustaleń faktycznych, nie zbadał relacji między wnioskującym i jego byłą żoną i nie badał decyzji w zakresie prawidłowości ustalenia jej adresatów koncentrując się na badaniu zasadności zastosowanej procedury w związku z samowolą budowlaną i wydanym nakazem rozbiórki. Takie orzeczenie sądu - zdaniem wnioskującego nie może mieć żadnego wpływu na ocenę argumentów wskazanych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Po rozpatrzeniu wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną dnia [...] lutego 2008r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2008r. W uzasadnieniu organ powtórzył argumenty przedstawione w decyzji wydanej w I instancji podkreślając, że w postępowaniu nadzorczym organ nie rozpatruje sprawy co do jej istoty co znaczy, że nie prowadzi nowego postępowania i nie dokonuje nowych ustaleń faktycznych. Ustala jedynie czy badana decyzja wypełnia przesłanki określone w art. 156 § 1 kpa. Zdaniem organu kwestionowana decyzja nie jest obarczona wadą wskazaną w art. 156 § 1 kpa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M. O.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 i 5 kpa w zw. z art. 52 Prawa budowlanego - poprzez skierowanie jej jedynie do jednego ze współwłaścicieli budynku, zarzucił, iż wykonanie kwestionowanej decyzji nie jest możliwe jedynie przez skarżącego gdyż nakaz dotyczy również części budynku będącej w posiadaniu jego byłej żony, oraz naruszenie art. 7, art. 77 kpa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co nasteruje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi że doszło do naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002r Nr 153 poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji . Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie jest decyzja wydana w postępowaniu nieważnościowym przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dnia [...] lutego 2008r., utrzymująca w mocy decyzję tego organu wydaną dnia [...] stycznia 2008r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2007r. z uwagi na to, że decyzja ta oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta C. z dnia [...] listopada 2006r. były kontrolowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, a oddalenie przez Sąd skargi na niezgodność decyzji z prawem zamyka organowi administracyjnemu drogę do stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na związanie oceną prawną. Zdaniem składu orzekającego zaskarżona decyzja nie narusza prawa wobec czego skarga nie jest zasadna. Decyzja której dotyczył wniosek o stwierdzenie nieważności była przedmiotem kontroli Sądu Administracyjnego. Kontrolę tę Sąd przeprowadził, będąc niezwiązany granicami wniosków i zarzutów stron. Kontrola Sądu dotyczyła zatem nie tylko badania, czy występują naruszenia prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wzruszenia postępowania inne naruszenie przepisów postępowania jakie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lecz również czy występują kwalifikowane wady powodujące nieważność kontrolowanej decyzji. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywało, że oddalenie skargi na niezgodność decyzji z prawem zamyka organowi administracyjnemu drogę do stwierdzenia nieważności decyzji, ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w wyroku Sądu, a próby stwierdzenia nieważności decyzji kontrolowanej już wcześniej przez Sąd (i ocenionej jako zgodną z prawem poprzez oddalenie skargi) są w istocie w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie Sądu. Nawet w wypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa, zapatrywania prawne wynikające z oceny Sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w trybie przewidzianym. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem Sądu. Bez ścisłego stosowania omawianego przepisu trudno byłoby zapewnić spójność działania systemu władzy państwowej. Jego nieprzestrzeganie w istocie podważałoby zasadę kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji obowiązującą w polskim prawie. Tak, więc organ prawidłowo, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego dokonał oceny kwestionowanej decyzji wskazując wiążącą go ocenę sądowej kontroli tej decyzji. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. u. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę - jako nieuzasadnioną oddalił.