VII SA/Wa 531/12

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła- Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 stycznia 2013 r. po rozpoznaniu wniosku J. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi J. A. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: przyznać J. A. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu. W dniu 17 grudnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy J. A. w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że ze względu na ustawowe zwolnienie skarżącego od obowiązku uiszczania kosztów sądowych wynikające z art. 239 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a rozpoznano wniosek skarżącego tylko w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie ustanowienia radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a). Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawca wykazał w nim, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. Z formularza wniosku wynika, że wnioskodawca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się ze świadczenia rentowego i emerytury w wysokości 799,00 złotych miesięcznie. Wnioskodawca poinformował, że uzyskiwany dochód jest obciążony zobowiązaniami z egzekucji. Wskazał, że do wypłaty uzyskuje kwotę 491,46 złotych. Skarżący nie posiada majątku w postaci nieruchomości, nie posiada oszczędności pieniężnych, czy przedmiotów wartościowych. Mając na względzie powyższe dane uznano, że sytuacja materialna wnioskodawcy jest trudna. Dochody wnioskodawcy są bowiem na tyle niskie, że nie jest możliwe poczynienie z nich jakichkolwiek oszczędności czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu. W tej sytuacji stwierdzono, że poniesienie kosztów ustanowienia radcy prawnego przekracza możliwości finansowe skarżącego. Tym samym uznano, że wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie tj. ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.