VII SA/Wa 532/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Przedmiotem skargi wniesionej przez Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości [...] w [...] jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...], mocą której nakazano inwestorowi – Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości [...] -na podstawie art. 51 ust. 1 kt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.)- rozbiórkę altany śmietnikowej na nieruchomości położonej przy ul. [...]w [...], wybudowanej na podstawie zgłoszenia z dnia 25 czerwca 2012 r., w terminie 30 dni od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, przedstawiając przebieg postępowania podał, iż w dniu 1 października 2012 r. do organu powiatowego wpłynęło pismo M. K. współwłaścicielki nieruchomości przy ul. [...] w [...] graniczącej z nieruchomością przy ul. [...], w którym ww. zwróciła się o sprawdzenie, czy inwestycja (budowa wiaty śmietnikowej) prowadzona przez Wspólnotę jest realizowana zgodnie z przepisami i zgłoszeniem złożonym w Wydziale Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...]. W dniu 19 października 2012 r. przedstawiciel organu powiatowego przeprowadził oględziny wybudowanej altany śmietnikowej na nieruchomości przy ul. [...] w [...], w wyniku których ustalono, że: "na nieruchomości [...] za istniejącym budynkiem garażowym wybudowano obiekt budowlany o wymiarach 7,50 x 2,90 m, wys. 3,0 m x 2,20 m w ostrej granicy działki z posesją [...]. Wybudowano wiatę nad miejscem ustawienia kontenera na odpadki stałe w płn - zach. części budynku o wymiarach 2,02 x 2,90 m h 3,00 x 2,20 m. Drugą tzn. pozostałą część stanowi pom. gospodarcze zamknięte wrotami stalowymi (prawdopodobnie pomieszczenie na przechowywanie rowerów). Gabaryty 5,50 x 2,90 m wys. 3,0 x 2,20 m ". Następnie, organ podał, iż PINB dla [...] pismem z dnia 22 października 2012 r. wystąpił do Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] o przekazanie akt dotyczących budowy altany śmietnikowej na nieruchomości przy ul. [...] w [...] Pismem z dnia 5 listopada 2012 r. Urząd m. [...] przekazał zgłoszenie budowy ww. altany śmietnikowej. W dniu 21 maja 2013 r. PINB dla [...] dokonał kontroli gabarytów wybudowanej altany śmietnikowej z pomieszczeniem gospodarczym na posesji przy ul. [...] w [...], w wyniku których stwierdził, że gabaryty obiektu jak i jego usytuowanie jest zgodne z przedłożonym do zgłoszenia szkicem. I dalej, zawiadomieniem z dnia 23 maja 2013 r. organ powiatowy poinformował strony postępowania o wszczęciu na wniosek strony postępowania w sprawie budowy altany śmietnikowej na nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] , a decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] uchylił ww. decyzję organu powiatowego Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy PINB dla [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości [...] rozbiórkę altany śmietnikowej na nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] wybudowanej na podstawie zgłoszenia z dnia 25 czerwca 2012 r. Od powyższej decyzji w ustawowym terminie Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości [...] złożyła odwołanie. Przedstawiając własną ocenę sprawy, organ II instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego jest prawidłowa. Nie ulega wątpliwości (jak podniósł), że przedmiotem sporu w sprawie jest budowa altany śmietnikowej na nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...]. Potwierdza to załączone do akt sprawy zgłoszenie budowy z dnia 25 czerwca 2012 r., w którym jest mowa o altanie śmietnikowej o wym. 7,00 m x 3,00 m. Wskazał, że stosownie do treści art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 tej ustawy, gdzie wskazano katalog budowli oraz zakres robót budowlanych wymagających jedynie zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Przywołał również treść art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, po czym stwierdził, że powierzchnia przedmiotowej altany śmietnikowej nie przekracza wielkości określonej w tych przepisach, stąd inwestor był zobligowany jedynie do dokonania zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Zauważył przy tym, że stosownie do art. 30 ust. 5 ww. ustawy, do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji. Niewniesienie sprzeciwu przez właściwy organ w ww. terminie, upoważnia inwestora do rozpoczęcia planowanej inwestycji. Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie Wspólnota Mieszkaniowa [...] zgłosiła zamiar przystąpienia do budowy przedmiotowej altany śmietnikowej do Wydziału Architektury i Budownictwa dla dzielnicy [...] w piśmie z dnia 25 czerwca 2012 r., a właściwy organ w ustawowym terminie nie wniósł sprzeciwu w tym zakresie. Powyższe potwierdza pismo Urzędu Miasta [...] - Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] z dnia 17 września 2012 r., w którym stwierdzono, że: "organ nie znalazł podstaw do wydania decyzji sprzeciwu". Ponieważ uprawnienia inwestora do rozpoczęcia działalności wynikały z milczenia organu, toteż stronie, która jest niezadowolona z dopuszczenia we wskazany sposób do realizacji budowy objętej zgłoszeniem, przysługuje prawo żądania zastosowania środków przewidzianych w art. 51 ww. ustawy, w razie wykazania okoliczności, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2, 3 lub 4 Prawa budowlanego. Organ cyt. treść tego ostatniego artykułu, podkreślił jednocześnie pkt 4, zgodnie z którym w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49h ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budową bądź w przepisach. Wskazał też na treść § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690), który to reguluje odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1 i 3, od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz od granicy z sąsiednią działką. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z dokumentacją będącą w dyspozycji tut. organu usytuowanie przedmiotowej altany śmietnikowej narusza ww. przepisy. Potwierdzone to zostało również przez przedstawiciela PINB dla [...] protokołem kontroli z dnia 19 listopada 2012 r., w którym stwierdzono, że: "obiekt budowlany wybudowano w ostrej granicy działki". Wskazał przy tym, że z uwagi na naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie bez znaczenia pozostaje wskazany w odwołaniu zarzut, iż w budynku przetrzymywane są rowery i wózki, ponieważ docelowe jego przeznaczenie zostało wskazane w zgłoszeniu zamiaru budowy jako altana śmietnikowa. W efekcie organ II instancji stwierdził, że sporna altana narusza przepisy prawa w taki sposób, że nie ma możliwości zalegalizowania zaistniałego stanu faktycznego, gdyż nie przewidują tego przepisy dotyczące odległości zawarte w warunkach techniczno-budowlanych. Organ ten dodał, iż wykonanie obiektu budowlanego na podstawie zgłoszenia i zgodnie ze zgłoszeniem, ale w sprzeczności z przepisami o warunkach techniczno-budowlanych powoduje konieczność przeprowadzenie stosownego postępowania w oparciu o art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Tym samym organy nadzoru budowlanego były uprawnione do zbadania, czy w świetle przepisów prawa (rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r.) omawiana altana została wybudowana poprawnie. W związku z tym, że nie ma możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego ze względu na naruszenie przepisów warunków techniczno-budowlanych, organ powiatowy prawidłowo zastosował bardzie rygorystyczny, tj. art. 51 ust. 1 pkt 1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. orzeczenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, skarżąca – Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości [...] w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: -art. 50 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie, -art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez niezastosowanie, -art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak zebrania materiału dowodowego, niewyjaśnienie w należytym stopniu istotnych dla sprawy okoliczności, nie odniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania, zdawkowe uzasadnienie decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż organ II instancji bezkrytycznie, bez żadnych rozważań przyjął założenia organu I instancji za słusznie, czym naruszył w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Uznając, że nie zostały spełnione parametry wynikające z § 23 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, nakazał rozbiórkę altany, bez zbadania innych możliwości załatwienia sprawy. Takie postępowanie wprost narusza art. 8 k.p.a. i zasadę w nim uregulowaną. Skarżąca podniosła także, że sporna altana została już zrealizowana, a to na podstawie zgłoszenia zaakceptowanego przez organ, który to w obecnym postępowaniu nakazuje jej rozbiórkę nie określając charakteru stwierdzonych naruszeń, tj. bez ustalenia, czy mają one charakter istotny. Dopiero zaś po przeprowadzeniu dogłębnej analizy i stwierdzeniu, że naruszenia są istotne, organ mógłby skorzystać z dyspozycji art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Nadto podniosła, że organ nakazując rozbiórkę altany pełniącej podwójną rolę – bo i wózkowni i wiaty na kontenery na odpady stałe, zdaje się zauważać tylko to drugie przeznaczenie. Wskazała, że wskazywała na możliwość wykorzystania całego obiektu jako wózkowi, co nie kolidowałoby z warunkami technicznym. Organ II instancji nie zaakceptował jednak takiej możliwości, czym dopuścił się naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez jego pominięcie sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem -w ocenie Sądu- zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przypomnieć należy, iż Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję organ powiatowego nakazującą skarżącej Wspólnocie rozbiórkę altany śmietnikowej, zrealizowanej na podstawie zgłoszenia w ostrej granicy z działką sąsiednią. Podstawę materialnoprawną tych decyzji stanowił przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Przepis ten, przewidujący m. in. nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego, został zastosowany w sprawie z uwagi na usytuowanie przedmiotowej altany śmietnikowej w sposób niezgodny z warunkami technicznymi. Niezgodność ta, jak przyjęty organy, nie była możliwa do usunięcia w inny sposób, jak tylko ten, przewidziany w art. 51 ust. 1 pkt 1. Tak dokonaną ocenę sprawy, wobec jej stanu faktycznego i prawnego, Sąd w pełni podzielił i nie znalazł żadnych przyczyn, dla których zaskarżone orzeczenie należałoby wyeliminować z obrotu prawnego. Rozwijając powyższe, wskazać w szczególności należy, iż okoliczności faktyczne sprawy zostały należycie wyjaśnione i uzasadniały one zastosowanie trybu naprawczego, przewidzianego w przepisach art. 50-51 Prawa budowlanego. Wydanie decyzji poprzedzono oględzinami obiektu, które odbyły się w dniu 19 października 2012 r. oraz w dniu 21 maja 2013 r. Ustalono, iż na nieruchomości przy ul. [...] w [...] wybudowano obiekt o wymiarach 3 m x 7 m, przy czym na długości 2 m stanowi on wiatę, a na pozostałej długości – pomieszczenie zamknięte. Obiekt ten zrealizowano w ostrej granicy z posesją przy ul. [...] w [...]. Ustalono również, iż inwestycja ta została zrealizowana na podstawie zgłoszenia z dnia 25 czerwca 2012 r. (dokonanego przez skarżącą Wspólnotę) i zgodnie z tym zgłoszeniem, dotyczącym "budowy altany śmietnikowej". Ustalono także, że wskazane zgłoszenie zostało przyjęte przez organ architektoniczno-budowlany bez sprzeciwu. Tym samym nie można było zarzucić skarżącej Wspólnocie działania w warunkach samowoli budowlanej (a dokładnie: zgłoszeniowej). Nie zwalniało to jednak organu nadzoru budowlanego od zbadania, czy inwestycja ta (polegająca na budowie altany śmietnikowej, a nie innego obiektu, wobec treści zgłoszenia) nie narusza prawa. Jak przyjmuje się bowiem w orzecznictwie, dokonanie zgłoszenia i brak sprzeciwu właściwego organu w żadnym razie nie oznacza, że organ nadzoru budowlanego nie może podjąć postępowania w celu dokonania sprawdzenia, czy inwestycja została wykonana na podstawie zgłoszenia z naruszeniem prawa. Wynika to wprost z art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, który ma zastosowanie także wtedy, gdy inwestycja została już wykonana (art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego). W takim postępowaniu organ nadzoru budowlanego, w zależności od ustalonego stanu faktycznego, może stosować środki określone w art. 51 Prawa budowlanego. Dokonanie zgłoszenia i brak sprzeciwu właściwego organu ma zaś takie znaczenie, że inwestorowi, który wykonał roboty objęte zgłoszeniem nie można postawić zarzutu samowoli budowlanej, w rozumieniu art. 49b Prawa budowlanego. Nie zwalnia to jednak organu nadzoru budowlanego od realizacji jego własnych zadań, do których m. in. należy kontrola przestrzegania i stosowania prawa budowlanego. Przy czym dodać trzeba, iż w sprawie nie jest sporne, iż przedmiotowa altana śmietnikowa o wymiarach 3 m x 7 m, wobec treści art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, mogła być zrealizowana na podstawie zgłoszenia. Z tych też przyczyn Sąd uznał, iż organy orzekające (po dokonaniu ustaleń w niezbędnym zakresie w ramach kontroli obiektu) wszczęły i prowadziły postępowanie w prawidłowym trybie, uregulowanym w art. 50-51 Prawa budowlanego. Wyjaśnić przy tym należy, iż zgodnie z art. 51 ust. 7, przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Zgodnie zaś z art. 50 ust. 1 pkt 4 omawianej ustawy, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Przy czym, warto dostrzec, że jeżeli organ stwierdza, iż zachodzą przesłanki z art. 50 ust 1 ustawy ale roboty budowlane zostały zakończone, nie wydaje orzeczenia o wstrzymaniu robót budowlanych, ale bezpośrednio stosuje normy wynikające z art. 51 ust 1. Nadto, w ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie wydały prawidłowe rozstrzygnięcie w oparciu o ww. art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Stosując wskazany przepis art. 51, wzięto pod uwagę sposób usytuowania obiektu na gruncie oraz przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W rozdziale 4 zatytułowanym "Miejsca gromadzenia odpadów stałych", uregulowano m. in. sposób sytuowania miejsc na odpady stałe na działkach budowlanych. Wskazano jednocześnie, iż na działkach takich należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji oraz, że miejscami takimi mogą być zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami pełnymi (v. § 22 ust. 1 i ust. 2 pkt 1). W § 23 ust. 1 przewidziano natomiast, że odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1 i 3, powinna wynosić co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką. Zachowanie odległości od granicy działki nie jest wymagane, jeżeli osłony lub pomieszczenia stykają się z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej. Wymóg ten (dotyczący odległości od granicy działki) w analizowanym przypadku nie został zachowany, a okoliczność ta nie budzi w sprawie wątpliwości. Wynika z protokołu oględzin z dnia 19 października 2012 r. oraz z opinii technicznej złożonej w toku postępowania administracyjnego przez skarżącą Wspólnotę. Powołana opinia wskazuje jednocześnie, iż na działce sąsiedniej na wysokości altany śmietnikowej nie występuje obiekt o podobnym charakterze, a budynek mieszkalny. To zaś tylko potwierdza, iż w sprawie wymóg 3 m wynikający z ww. § 23 ust. 1 musiał być bezwzględnie zachowany, albowiem wyłączenie, o którym mowa w zd. 2 § 23 ust. 1 rozporządzenia, w tym stanie faktycznym nie znajdowało zastosowania. Wobec tak poczynionych ustaleń, prawidłowo w efekcie organy orzekające w sprawie przyjęły, iż przedmiotową altanę śmietnikową wprawdzie zrealizowano na podstawie zgłoszenia, ale niezgodnie z warunkami technicznym, a niezgodność ta jest tego rodzaju, iż jej usunięcie może nastąpić tylko poprzez wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę. Z tych też przyczyn Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził przy tym, aby w sprawie doszło do naruszeń, o których mowa w skardze. W ocenie Sądu, okoliczności sprawy zostały należycie wyjaśnione i uzasadniały zastosowanie ww. art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Nie budzi przy tym wątpliwości, iż sprawa niniejsza dotyczyła altany śmietnikowej, a nie budynku gospodarczego – tzw. wózkowni. Obiekt ten zrealizowano na podstawie zgłoszenia, i zgodnie z nim, a zgłoszenie to wskazuje wyraźnie na budowę altany śmietnikowej. Na tej też podstawie przyjęto, iż w sprawie nie wystąpiła samowola budowlana i nie było podstaw do stosowania trybu z art. 49b Prawa budowlanego. Tym samym żadnego znaczenia prawnego nie mogła mieć okoliczność częściowego (i możliwego co do całości) wykorzystywania (czy wykorzystania) wskazanej altany śmietnikowej w inny sposób, a gromadzenia odpadów stałych obok niej (jak podniósł pełnomocnik skarżącej na rozprawie przed Sądem w dniu 6 listopada 2014 r.). W ocenie Sądu, całość dokumentacji zgromadzonej w sprawie wyraźnie wskazuje bowiem na to, że Wspólnota wybudowała, i taki był jej cel oraz potrzeba, altanę śmietnikową, niemniej naruszyła przy tym prawo, lokalizując tego rodzaju obiekt w ostrej granicy z nieruchomością sąsiednią. W tej sytuacji, prawidłowo przyjęto, iż nie jest możliwe doprowadzenia wykonanej inwestycji do stanu zgodnego z prawem, a to implikuje wydanie nakazu jej rozbiórki. Warto przy tym zauważyć, iż celem postępowania opartego na art. 51 Prawa budowlanego jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych (obiektu budowlanego) do stanu zgodnego z prawem, co należy rozumieć jako stan, w którym określone roboty budowlane nie będą pozostawały w kolizji z przepisami prawa, a w szczególności z przepisami Prawa budowlanego. W przypadku zrealizowania miejsca na odpady stałe sprzecznie z warunkami technicznymi w zakresie lokalizacji takiego obiektu (co miało miejsce w niniejszej sprawie), dla osiągnięcia wskazanego celu, konieczne jest wydanie orzeczenia stosującego najdalej idącą sankcję przewidzianą w Prawie budowlanym. Brak jest bowiem technicznej i prawnej możliwości doprowadzenia takiej inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Jednocześnie podnieść należy, iż w omawianym trybie, oceniając konkretną inwestycję, której charakterystycznym elementem jest m. in. jej przeznaczenie, organ nadzoru budowlanego nie posiada kompetencji, aby nakazać inwestorowi zmianę jej przeznaczenia. Stąd też Sąd nie podzielił także i tych argumentów skargi, które odnoszą się do możliwości zmiany sposobu użytkowania obiektu na etapie postępowania naprawczego. Z wymienionych powodów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.