VII SA/Wa 534/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędziowie ( WSA, As. WSA Bożena Więch - Baranowska, Grzegorz Czerwiński (spr.), , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A. i J. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2005 r. znak [...]w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] lipca 1996 roku, Nr [...]Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. i J. M. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce położonej przy ul. [...] w [...]Pismem z dnia [...]grudnia 2000 roku Wojewoda [...] z powiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 1996 roku. Decyzją z dnia [...]stycznia 2001 roku, Nr [...]Wojewoda [...]stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] lipca 1996 roku. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda [...]stwierdził, że wydając pozwolenie na budowę Prezydent Miasta [...] rażąco naruszył §12 ust.4 pkt.1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 10 z 1995 roku, poz.46 ze zm.) oraz art.5 ust.1 pkt.9 i art.35 ust.1 pkt.1 lit. c Ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 roku Nr 89 poz.414 ze zm.). Zgodnie z treścią §12 ust.4 pkt.1 wymienionego rozporządzenia przy sytuowaniu budynków należy zachować odległość 4 m od granicy z sąsiednimi działkami, a w przypadku ścian bez otworów odległość ta winna wynosić co najmniej 3 m. Tymczasem pozwolenie na budowę dotyczy rozbudowy budynku mieszkalnego usytuowanej 2,81 m od granicy z działką sąsiednią co ustalono na podstawie wymiarów w projekcie budowlanym określających długość poszczególnych odcinków ścian (z uwzględnieniem ich grubości) oraz na podstawie pomiaru skalówką na rysunku planu zagospodarowania. Nadto w ścianie budynku od strony granicy zaprojektowane zostały otwory: w poziomie piwnicy otwór drzwiowy i otwór okienny, które zostały uwidocznione na rysunkach rzutów tych kondygnacji. Niezachowanie wymagań określonych w §12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie narusza jednocześnie unormowania zawarte w art.5 ust.1 pkt.9 oraz art.35 ust.1 pkt.1 lit. c Ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 roku, Nr [...]Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania A. i J. M. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] dnia [...] stycznia 2001 roku podzielając zawarte w niej stanowisko. Wyrokiem z dnia 13 maja 2003 roku, sygn. akt IV SA 1591/01 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi A. i J.M uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]kwietnia 2001 roku oraz decyzję Wojewody [...] dnia [...]stycznia 2001 roku. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana została z naruszeniem zasady dwuinstancyjności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ograniczył się bowiem do stwierdzenia, że po przeanalizowaniu sprawy nie znalazł podstaw do dokonania odmiennej oceny materiału dowodowego od tej, której dokonał organ I instancji. Mimo tego, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji podniesiono szereg zarzutów merytorycznych organ II instancji nie ustosunkował się do żadnego z nich. Skarżący podnieśli między innymi zarzut dotyczący złożenia wniosku o pozwolenie oraz projektu budowlanego przed zmianą przepisu §12 ust.4 pkt.6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 14 grudnia 1994 roku wprowadzoną rozporządzeniem z dnia 4 kwietnia 1996 roku, a obowiązującą od 20 czerwca 1996 roku. Skarżący twierdzą, iż po wejściu w życie tych przepisów rozporządzenia naniesiono do projektu poprawki likwidując otwory okienne w ścianie od strony działki nr [...]. W aktach sprawy brak jest ustaleń czy faktycznie poprawka do projektu została naniesiona jak to twierdzą skarżący. Załączona do akt sprawy kopia projektu zawiera szereg odręcznych linii oraz dopisków, które nie pozwalają na ocenę prawidłowości dokonanych ustaleń w zakresie odległości projektowanej zabudowy. Nadesłany na żądanie Sądu oryginał projektu technicznego nie zawiera natomiast żadnych rysunków technicznych poza projektem zagospodarowania działki. Sąd niemiał więc możliwości zbadania czy wskazane naruszenie §12 ust.4 i 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie rzeczywiście wystąpiły i stanowią rażące naruszenie prawa. Decyzją z dnia [...] lutego 2004 roku, [...]Wojewoda [...]stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 1996 roku. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda [...]stwierdził, że pozwolenie na budowę zatwierdzało projekt naruszający §12 warunków zabudowy i zagospodarowana terenu, gdyż zezwalało na rozbudowę budynku w odległości od granicy z sąsiednią działką nie przewidzianej w tym przepisie. Zmiana pierwotnego brzmienia §12 wymienionego wyżej rozporządzenia jedynie uściśliła zasadę przewidzianą w tym przepisie. Nie mogą też być brane pod uwagę sugestie inwestorów o wprowadzeniu poprawek do projektu, gdyż jak wynika z oświadczenia projektanta nastąpiło to w dniu 6 sierpnia 1996 roku to jest po wydaniu pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 roku, Nr [...]Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania A. i J.M uchylił decyzję Wojewody [...]z dnia [...]lutego 2004 roku i przekazał Wojewodzie sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu swojej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego należy zbadać czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, o którym wspomina decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszcza taka lokalizację inwestycji jaka zawarta została w pozwoleniu na budowę. Nadto należy dokładnie określić lokalizację inwestycji w szczególności odległość od działki o nr ew. [...], a nie gdzie faktycznie usytuowano obiekt oraz czy jest to zgodne z warunkami technicznymi obowiązującymi w dacie wszczęcia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Należy również zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w razie wątpliwości co do zgodności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rozważyć wystąpienie do właściwego organu z wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności. Decyzją z dnia [...] października 2004 roku, Nr [...] Wojewoda [...] umorzył wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 1996 roku o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu A. i J. M. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce położonej przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w dacie wydania pozwolenia na budowę pozwalał na realizację inwestycji objętej decyzją Prezydenta Miasta [...]. Odległości od granicy działki sąsiedniej nie naruszały przepisu §12 ust.6 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w jego brzmieniu sprzed zmiany. Okoliczność, iż w ścianie znajdowały się otwory czy też nie ma znaczenia. Nie stwierdzono by rozbudowa powodowała pogorszenie dostępu światła naturalnego do pomieszczeń znajdujących się w sąsiednim budynku. Nadto inwestor załączył do projektu budowlanego oświadczenie sąsiada, że wyraża on zgodę na rozbudowę. Uchybienia co formy i zawartości projektu budowlanego nie mogą być uznane za rażące naruszenie prawa. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy są również załączone do akt sprawy dwie kserokopie rysunków, z których ma wynikać, że inwestorzy nie wykonali projektowanego otworu drzwiowego i okiennego w ścianie usytuowanej 2,81 m od granicy z sąsiednią działką. Rysunki te nie są bowiem częścią projektu budowlanego i zostały wykonane znacznie później. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli E. i L. P podnosząc zarzut, naruszenia §12 ust.6 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Budynek ze ścianą zawierającą otwory okienne ich zdaniem winien być oddalony od granicy z sąsiednią działką o 4 m. Nadto nie została wykazana możliwość zachowania określonych w wymienionym rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Rozbudowywany budynek narusza odległości zarówno w stosunku do działki nr [...] jak i w stosunku do działki będącej ulicą. Nie ma też pisemnej zgody sąsiada na realizację inwestycji, gdyż podpis L. P na dokumencie zawierającym zgodę na realizację inwestycji został sfałszowany. Naruszony też został zdaniem odwołujących się §13 ust.3 wymienionego wyżej rozporządzenia poprzez ograniczenie dopływu światła słonecznego do pomieszczeń znajdujących się w budynku należącym do odwołujących się. Decyzją z dnia [...]lutego 2005 roku, Nr [...]Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2004 roku i stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]lipca 1996 roku. W uzasadnieniu swojej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że pozwolenie na budowę wydane przez Prezydenta Miasta [...]rażąco narusza §12 ust.4 pkt.1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 10, poz.46). Przepis ten pozwalał na sytuowanie budynków w odległości 4 m od granicy z działką sąsiednią, dla budynków z otworami okiennymi lub drzwiowymi. Tymczasem bezspornym jest, że zatwierdzony projekt budowlany przewidywał usytuowanie budynku ze ścianą z otworami w odległości około 2,8 m. Podnoszony przez inwestorów fakt naniesienia poprawek do projektu budowlanego polegających na likwidacji otworów okiennych w ścianie od strony działki nr [...] nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Nadto rzekome poprawki miały zostać wprowadzone przez projektanta w dniu 6 sierpnia 1996 roku czyli już po zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę. Nie mogą więc one mieć wpływu na niniejsze postępowanie, gdyż w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji bada się stan prawny i faktyczny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na rozbudowę. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli A. i J. M, podnosząc zarzut, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie określił w swojej decyzji stanu faktycznego oraz prawnego. Zdaniem skarżących Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wziął pod uwagę, że rozporządzenie w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zostało zmienione i zmiana ta weszła w życie z dniem [...]czerwca 1996 roku. Do czasu tej zmiany istniała możliwość sytuowania budynku ze ścianą z otworami w odległości nie mniejszej niż 1,5 m za zgodą właściciela sąsiedniej działki Nadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że odległość budynku od granicy działki wynosi około 2,8 m co jest sformułowaniem ogólnikowym i może oznaczać, że może to być 3 m, a nawet 4 m. Skarżący stwierdzili również, że projektant w dniu [...]sierpnia 1996 roku wniósł poprawki do projektu polegające na likwidacji drzwi w piwnicy od strony działki nr [...] oraz likwidacji okna na piętrze i otworów tych nie wykonano. Poprawki te rzeczywiście istniały, gdyż Wojewoda [...] odniósł się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Wnosząc poprawki zdaniem skarżących projektant działał zgodnie z prawem budowlanym, gdyż wszelkie odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego powinny być przedstawione organowi nadzoru budowlanego na etapie związanym z przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego. Ujawnienie dokonanych odstępstw następuje w oświadczeniu kierownika budowy o zakończeniu budowy. Nadto Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zwrócił uwagę na konieczność uwzględnienia tychże poprawek przy rozstrzyganiu sprawy przez organy administracji. W toczącym się postępowaniu naruszony został zdaniem skarżących przepis art.10 kpa i przepis art.64§l kpa, gdyż nie zawiadomiono o toczącym się postępowaniu jednej ze stron to jest właścicielki działki o nr ew. 134. Pominięta została też została zdaniem skarżących przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwestia odszkodowania za szkody poniesione w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżona decyzja zdaniem Sądu zapadła z naruszeniem §12 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 1995 roku, Nr 10, poz.46) w brzmieniu tego przepisu sprzed zmiany dokonanej rozporządzeniem z dnia 4 kwietnia 1996 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1996 roku, Nr 45, poz.200). Wymienionym wyżej rozporządzeniem z dnia 4 kwietnia 1996 roku zmienione zostało brzmienie §12 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 1995 roku, Nr 10, poz.46). Przed zmianą dokonaną rozporządzeniem z dnia 4 kwietnia 1996 roku §12 ust.4 i 6 wymienionego rozporządzenia brzmiał następująco: "Ust.4 Jeżeli z warunków, o których mowa w ust. 1 i 2 oraz § 271 i 272 ust. 4, nie wynikają inne wymagania, należy zachować odległości zabudowy od granic działki co najmniej: 1. dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi - 4 m, 2. dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów - 3 m. Ust.6. Dopuszcza się sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela". Po zmianie dokonanej rozporządzeniem z dnia 4 kwietnia 1996 roku §12 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 1995 roku, Nr 10, poz.46) otrzymał następujące brzmienie: "Ust.4. Jeżeli z warunków, o których mowa w ust. 1 i 2 oraz § 271 i 272 ust. 4, nie wynikają inne wymagania, należy zachować odległości zabudowy od granic działki co najmniej: 1) dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi - 4 m, 2) dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów - 3m. Ust.6. Dopuszcza się sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt.2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela". Porównanie treści wymienionych wyżej przepisów zdaniem Sądu pozwala jednoznacznie stwierdzić, iż w swym pierwotnym brzmieniu §12 ust.6 odwoływał się do ust.4 §12 jako całości to jest do punktu pierwszego oraz do punktu drugiego tego przepisu. Oznacza to, że możliwość zmniejszenia odległości od granicy z działką sąsiednią dotyczyła zarówno ściany bez otworów okiennych i drzwiowych jak i ściany z takimi otworami. Co więcej brzmienie przepisu wskazuje, iż istniała możliwość sytuowania ściany budynku z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od granicy działki. Oznacza to, że możliwe było sytuowanie ściany budynku w odległości od 1,5 m do 3 m. Sam fakt zaprojektowania budynku ze ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi usytuowaną w odległości 2,8 m od granicy sąsiedniej działki nie może być uznany za sprzeczny z treścią §12 ust.6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 1995 roku, Nr 10, poz.46) w brzmieniu tego przepisu sprzed zmiany dokonanej rozporządzeniem z dnia 4 kwietnia 1996 roku. Dopiero po zmianie treści §12 ust.6 rozporządzeniem z dnia 4 kwietnia 1996 roku zbliżenie ściany budynku na odległość 1,5 m od granicy działki dozwolone było tylko w odniesieniu do ściany nie posiadającej otworów drzwiowych i okiennych. Rozporządzenie z dnia 4 kwietnia 1996 roku weszło w życie z dniem 20 czerwca 1996 roku. Decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została w dniu 12 lipca 1996 roku. Zauważyć jednak należy, iż §2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 4 kwietnia 1996 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, że w sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe. Jedynym ograniczeniem możliwości sytuowania ściany budynku w odległości co najmniej 1,5 m od granicy z sąsiednią działką była konieczność wykazania w projekcie zabudowy działki budowlanej możliwości zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskanie pisemnej zgody właściciela. Nie sposób przyjąć, iż §12 ust.6 przed zmianą dokonaną rozporządzeniem z dnia 4 kwietnia 1996 roku co do zasady zabraniał realizacji budynku ze ścianą z otworami drzwiowymi i okiennymi w odległości co najmniej 1,5 m od granicy działki skoro odwoływał się on do całości ust.4 tegoż przepisu do jest do pkt.1 i 2, a nie tak jak to było po zmianie tylko do ust.4 pkt.1. Odnośnie wymogu uzyskania zgody właściciela stwierdzić należy, iż wymóg ten został wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 roku uznany za niezgodny z art.7 ust.2 pkt.1 Ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 roku Nr 89 poz.414 ze zm.). Podnoszona przez E. i L P okoliczność, iż podpis L P na oświadczeniu o wyrażeniu zgody na budowę - w odległości mniejszej niż to wynikało z §12 ust.4 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - został sfałszowany, może mieć znaczenie wyłącznie na gruncie przepisów prawa karnego. Wymóg ten w związku z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie może być natomiast brany pod uwagę przy ocenie zgodności z prawem decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 1996 roku. Dla oceny czy decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 1996 roku o pozwoleniu na budowę wydana została z rażącym naruszeniem § 12 ust.4 i 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 1995 roku, Nr 10, poz.46) w brzmieniu tego przepisu sprzed zmiany dokonanej rozporządzeniem z dnia 4 kwietnia 1996 roku ma natomiast znaczenie, to czy istniała możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Odległości te, to zdaniem Sądu odległości, które należy zachować by pomieszczeniom znajdującym się w budynku posadowionym na sąsiedniej działce zapewnić dopływ światła słonecznego. Ta kwestia zdaniem Sądu nie został dostatecznie wyjaśniona. W aktach sprawy brak jest dowodu z opinii biegłego, która pozwoliłaby ustalić czy na skutek takiej zabudowy jaka została zaaprobowana pozwoleniem na budowę udzielonym przez Prezydenta Miasta [...] zostały naruszone przepisy o dopływie światła słonecznego do pomieszczeń w budynku należącym do E. i L. P. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego winien dopuścić dowód z opinii biegłego w celu wyjaśnienia tej kwestii. Jeśli z opinii biegłego wynikać będzie, że odległości te zostały naruszone wówczas winien dokonać oceny czy naruszenie miało charakter rażącego naruszenia prawa. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych przez skarżących stwierdzić należy nie mogły być one podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzut, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie ustalił w jakiej odległości od granicy z działką sąsiednią zaplanowano usytuowanie ściany należącego do skarżących budynku jest chybiony. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż na projekcie budowlanym nie zaznaczono tej odległości. Uchybienie to nie jest wprawdzie na tyle istotne by mogło być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę niemniej jednak utrudnia ono ustalenie na planie stanowiącym załącznik do projektu budowlanego ile ta odległość wynosi. Ustalenie tej odległości mogło nastąpić tylko poprzez analizę innych wymiarów podanych na tej mapie. Użycie sformułowania około 2,8 m jest w tej sytuacji określeniem prawidłowym. Nie można bowiem tej odległości wyliczyć z dokładnością do 1 cm. Twierdzenie, iż określenie "około 2,8 m" oznaczać może 3 bądź 4 m jest zdaniem Sądu nieporozumieniem. Naniesienie poprawek na projekcie, o którym to fakcie wspominają skarżący nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Po pierwsze w projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę nie ma żadnych zmian. Dokumenty, które przedstawili skarżący, a które ich zdaniem miały być zmianami do projektu budowlanego to istocie projekt z odręcznie naniesionymi liniami. Nie wiadomo nawet kto był autorem tychże zmian. Ponownie stwierdzić należy, iż pozwoleniem na budowę zatwierdzony został projekt budowlany nie zawierający żadnych zmian. Ocenie pod kątem zgodności z prawem może podlegać tylko ten projekt, a nie nieoficjalne zmiany naniesione na projekcie należącym do skarżących. Autor tych zmian nie złożył nawet pod tymi zmianami swojego podpisu. Również oświadczenie projektanta znajdujące się w aktach sprawy dotyczące zmian w projekcie nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zostało ono sporządzone już po wydaniu pozwolenia na budowę. Nadto na oświadczeniu tym nie ma żadnej wzmianki, kiedy i gdzie zostało ono złożone. Twierdzenie skarżących, iż poprawki do projektu budowlanego przedstawiane są na etapie przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego jest nieporozumieniem. Skarżący dokonują własnej wykładni Ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane, która nie ma nic wspólnego z powszechnie przyjętymi regułami wykładni prawa. Przepisy prawa budowlanego w kwestii zatwierdzenia projektu budowlanego są jednoznaczne. Wszelkie poprawki i uzupełnienia do projektu budowlanego mogą być nanoszone do czasu zatwierdzenia tego projektu i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Po wydaniu pozwolenia na budowę zmiana projektu budowlanego możliwa jest tylko poprzez wydanie nowej decyzji zmieniającej wydaną wcześniej decyzję o pozwoleniu na budowę. Na etapie przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego nie istnieje możliwość zgłaszania poprawek do projektu budowlanego. Na tym etapie inwestor może jedynie zgłosić zmiany, które w sposób nieistotny odbiegają od projektu budowlanego, a które zaistniały podczas realizacji budynku dotaczając przy tym kopie rysunków wchodzących w skład zatwierdzonego projektu wraz z naniesionymi zmianami. Ustawodawca w przypadku nieistotnych odstępstw od projektu budowlanego przewidział tego typu uproszczoną formę legalizacji wykonanych niezgodnie z projektem tego rodzaju robót. Czym innym jest jednak zgodność projektu budowlanego z prawem, a czym innym zgodność wykonanych robót budowlanych z projektem budowlanym. Zarzut braku powiadomienia o toczącym się postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji właściciela działki o nr [...] jest nieuzasadniony. Analiza akt sprawy wskazuje, iż inwestycja, której dotyczy pozwolenie na budowę nie leży w strefie oddziaływania projektowanej rozbudowy. Tym samym właściciel działki o nr ew. [...] nie może być uznany za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 1996 roku. Bezzasadny jest zarzut skarżących, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pominął kwestię odszkodowania za szkody poniesione w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie jest organem uprawnionym do orzekania w sprawach odszkodowań za szkody poniesione w związku z wydaniem decyzji dotkniętej wadą nieważności. Orzeka o tym sąd powszechny po wniesieniu pozwu przez uprawniony podmiot. Z powyższych względów na podstawie art. 145§1 pkt.1 a i art.152 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.