VII SA/Wa 534/08

Referendarz sądowy- Katarzyna Pakuła- Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2008r. po rozpoznaniu wniosku I. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi J. H., A. S., E. D., I. G., Z. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: I. przyznać I. G. prawo pomocy poprzez zwolnienie z części wpisu sądowego od skargi w wysokości 300,00 złotych, II. w pozostałym zakresie wniosek oddalić. W dniu 5 maja 2008r. do Sądu wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF I. G. Zarządzeniem z dnia 26 maja 2008r. wezwano, wnioskodawczynię do uzupełnienia braków, dotyczących nadesłanego wniosku poprzez wskazanie o co w nim wnosi, ponieważ w nadesłanym formularzu wnioskodawczyni nie zakreśliła w jakim zakresie wnosi o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania ( pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny ( pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ww. ustawy.) Zwolnienie od kosztów sądowych ma charakter wyjątkowy i jest odstępstwem od zasady ponoszenia kosztów sądowych przez strony postępowania. Intencją wprowadzenia tego przepisu było stworzenie możliwości dochodzenia swych praw przed sądem osobom, które znajdując się w wyjątkowo trudnej sytuacji finansowej nie mogą uiścić kosztów sądowych. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie wnioskodawczyni w złożonym wniosku wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów sądowych. Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni wraz z mężem i synem utrzymują się z dochodów w wysokości 2.755,55 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się dochód wnioskodawczyni uzyskiwany z tytułu emerytury w wysokości 1.075,55 złotych oraz dochód jej małżonka z uzyskiwany również z tytułu emerytury w wysokości 1.680,00 złotych. Wnioskodawczyni zakreśliła we wniosku, że posiada nieruchomość rolną o pow. 2,78 ha. Skarżąca zaznaczyła również, że z prowadzonego gospodarstwa rolnego uzyskuje produkty spożywcze tj. mleko, jajka, mąkę, ziemniaki, warzywa i owoce. Wnioskodawczyni oświadczyła, że wydaje miesięcznie około 600,00 złotych na leki, dojazdy, rehabilitację ponieważ wspólnie z mężem są osobami starszymi i schorowanymi. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzono, że wnioskodawczyni nie jest w stanie jednorazowo uiścić całego wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 500,00 złotych bez spowodowania uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i rodziny. Z tego też względu uznano, że zachodzą przesłanki do przyznania prawa pomocy w części poprzez zwolnienie z wpisu sądowego w wysokości 300,00 złotych. Jednocześnie stwierdzono, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawczyni nie może ponieść pozostałej części wpisu sądowego i ewentualnie pozostałych kosztów sądowych. Skarżąca bowiem wspólnie z małżonkiem uzyskują stały niemały miesięczny dochód. Ponadto wnioskodawczyni podała, że wiele niezbędnych do własnego utrzymania produktów uzyskuje z prowadzonego gospodarstwa rolnego. Powyższe wskazuje zatem, że skarżąca jest w stanie zgromadzić z uzyskiwanych dochodów środki na ponoszenie kosztów nie objętych zwolnieniem. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 w. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.