VII SA/Wa 534/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. O. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 20 lutego 2017 r. S. O. (dalej jako skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r., znak [...]. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 8 marca 2017 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 2 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego zostało doręczono skarżącemu w dniu 20 marca 2017 r., zatem termin do usunięcia braków upływał w dniu 27 marca 2017 r. W dniu 27 marca 2017 r. skarżący nadesłał pismo z dnia 21 marca 2017 r. skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zatytułowane "Odpowiedź na skargę dotyczy [...]" wraz z jednym odpisem oraz pismo z dnia 21 marca 2017 r. skierowane do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zatytułowane "Zażalenie" na postanowienie o nr [...] wraz z jednym odpisem. Ponadto skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2017 r. starszy referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., do pisma należy dołączyć jego odpisy oraz odpisy załączników dla doręczenia ich stronom i uczestnikom postępowania. W myśl zaś art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taka odmienna regulacja ma zastosowanie do skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego, bowiem jak stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skargi, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie, nie pozostawia się bez rozpoznania, lecz podlega ona odrzuceniu. Wskazać należy, że braki skargi mogą być uzupełniane w następstwie wezwania przez sąd w terminie i ze skutkiem określonym w art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. Każde nieuzupełnienie istotnych braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem. O takim braku formalnym skargi można mówić między innymi wówczas, gdy strona składając skargę, nie dołączyła odpowiedniej liczby odpisów skargi, co uniemożliwia nadanie takiemu pismu procesowemu dalszego, prawidłowego biegu. Pisma niepodpisane przez skarżącego ani niepoświadczone przez wnoszącego za zgodność z oryginałem, a tym bardziej odmienne w treści, powyższego wymogu nie spełniają, a tym samym nie podlegają doręczeniu innym stronom lub uczestnikom postępowania. Nieuzupełnieniem braków skargi jest bowiem nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe, czy niepełne wykonanie W niniejszej sprawie skarżący w odpowiedzi na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi przesłał dwa pisma z dnia 21 marca 2017 r. (jedno skierowane do tut. Sądu, drugie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego) oraz po jednym odpisie powyższych pism, stanowiących w treści dokumenty odmienne od skargi datowanej na dzień 20 lutego 2017 r. nadesłanej przez organ administracji wraz z odpowiedzią na skargę. Stwierdzić zatem należy, że nie został wypełniony obowiązek wynikający z art. 47 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.