VII SA/Wa 537/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr)., Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2014 r. sprawy ze skargi R. D. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) stycznia 2014 r., nr (...) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skargę oddala Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) - po zapoznaniu się z zażaleniem R. D. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] października 2013 r., odmawiające uzupełnienia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] października 2013 r. (nakładającej na A. i W. K. obowiązek doprowadzenia robót budowlanych polegających na dociepleniu części budynku mieszkalnego zlokalizowanego na dz. nr ew. [...] przy ul. [...] w B. do stanu zgodnego z przepisami technicznymi, poprzez poprawienie wykonanego docieplenia obszaru ściany w obrębie balkonu zgodnie z zaleceniami zawartymi w opinii technicznej z dnia 25 lipca 2012 r. opracowanej przez T. M., przedłużenie obróbki blacharskiej przy bocznej ścianie facjaty w celu prawidłowego odprowadzania wody opadowej) - stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Organ zwrócił uwagę na treść art. 141 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi i wskazał, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (w tym art. 111 Kpa) nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w przedmiocie uzupełnienia decyzji lub postanowienia. W ocenie organu odwoławczego należało zatem stwierdzić niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] października 2013 r. Skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2014 r. złożyła R. D., wskazując, że złożyła "odwołanie" od postanowienia PINB w [...] nr [...] z dnia [...] października 2013 r., dotyczącego odmowy uzupełnienia decyzji PINB w [...] nr [...] z dnia [...] października 2013 r., zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu z dnia [...]października 2013 r. Skarżąca podniosła również, że jej pismo zatytułowane jako "odwołanie od postanowienia PINB w [...] Nr [...], z dnia [...].10.2013 r. (...), stanowiącego odmowę uzupełnienia decyzji PINB w [...] Nr [...]" faktycznie odnosiło się do decyzji wydanej przez organ powiatowy w dniu [...] października 2013 r. Jednocześnie wskazała, że na fakt zatytułowania odwołania w ten sposób wpływ miało pouczenie co do przysługującego stronom środka odwoławczego, zawarte w postanowieniu PINB w [...] Nr [...]. Skarżąca stwierdziła, że została wprowadzona w błąd przez PINB w [...], w wyniku czego poniosła szkodę, gdyż jej odwołanie zostało uznane przez organ odwoławczy za niedopuszczalne, a tym samym nie zostało merytorycznie rozpatrzone. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje więc jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], którym organ stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]nr [...]z dnia [...]października 2013 r., odmawiające uzupełnienia decyzji tego organu z dnia [...]października 2013 r. nr [...]. Zgodnie z art. 141 § 1 Kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, że katalog postanowień, na które może być wniesione zażalenie, jest zamknięty i organ orzekający w sprawie nie może go rozszerzać, zażalenie może być wnoszone wyłącznie na postanowienia enumeratywnie wyliczone w kodeksie. Jest to rozwiązanie procesowe odmienne niż w przypadku odwołania, które przysługuje od wszystkich decyzji wydanych w pierwszej instancji. W art. 142 Kpa ustawodawca przewidział, że postanowienia, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Stosownie do treści art. 111 § 1 Kpa strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Zgodnie z art. 111 § 1b uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. Podkreślenia wymaga, że art. 111 Kpa nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na wydane w tym trybie postanowienie, takiej możliwości nie przewidują też inne przepisy. Skoro zatem przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w przedmiocie uzupełnienia decyzji lub postanowienia, to zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]Nr [...]z dnia [...]października 2013 r. jest niedopuszczalne i nie mogło być merytorycznie rozpoznane. Taka sytuacja obligowała [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wydania w oparciu o art. 134 Kpa w zw. z art. 144 Kpa postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia. Organ nie dysponuje bowiem w tym względzie uznaniem administracyjnym. Zauważyć przy tym należy, że merytoryczne rozpoznanie przez organ odwoławczy niedopuszczalnego środka zaskarżenia stanowiłoby rażące naruszenia prawa, skutkujące stwierdzeniem nieważności wydanego w takim wypadku rozstrzygnięcia, w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Podkreślić przy tym trzeba, że Sąd nie podziela zarzutu skarżącej odnoszącego się do błędnego potraktowania wniesionego przez nią pisma z dnia 25 listopada 2013 r., zatytułowanego "odwołanie od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] października 2013 r.", jako zażalenia od tego postanowienia. Wskazać należy, że zarówno tytuł ww. pisma, jak i jego treść, jednoznacznie wskazują, że skarżąca kwestionuje postanowienie z dnia 31 października 2013 r. (posługując się zwrotem "odwołanie"). Skarżąca w piśmie tym zgłosiła zastrzeżenia do dokonanej przez organ w treści ww. postanowienia interpretacji § 165 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie zgadzając się ze stwierdzeniem przez organ, iż przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. W konkluzji pisma skarżąca stwierdziła, że uważa swój wniosek o uzupełnienie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2013 r. za zasadny. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż intencją R. D. było zaskarżenie postanowienia z dnia [...] października 2013 r. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby uznać, iż pismo R. D. z dnia 25 listopada 2013 r. stanowiło odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2013 r. W ocenie Sądu zasadnie zatem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego potraktował ww. pismo jako zażalenie na postanowienie z dnia [...] października 2013 r. Skoro zaś na postanowienia wydane w przedmiocie uzupełnienia decyzji nie przysługuje zażalenie (jak również odwołanie, bowiem ten środek zaskarżenia przysługuje wyłącznie od decyzji administracyjnych), wydane przez organ odwoławczy rozstrzygnięcie uznać należy za prawidłowe. Jednocześnie należy zauważyć, że rzeczywiście w postanowieniu z dnia [...]października 2013 r. wydanym w trybie art. 111 Kpa Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]zawarł wadliwe pouczenie o środkach zaskarżenia, wskazał bowiem, że "stronie niezadowolonej z odpowiedzi służy prawo wniesienia odwołania do [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia". Na tego typu postanowienie nie przysługuje natomiast zażalenie (ani tym bardziej odwołanie), lecz (zgodnie z art. 142 Kpa) może być ono kwestionowane w odwołaniu od decyzji, której dotyczył wniosek o uzupełnienie (przy czym termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia stronie postanowienia wydanego w przedmiocie uzupełnienia). Wadliwe pouczenie nie tworzy jednak uprawnienia do zaskarżenia postanowienia organu I instancji, okoliczność ta winna być natomiast rozważona przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] października 2013 r. Należy jednocześnie wyjaśnić, że zawarty w skardze wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] października 2013 r. nie podlega rozpoznaniu przez Sąd, lecz winien zostać rozpoznany przez [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W świetle powyższych okoliczności stwierdzić trzeba, że zaskarżone postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2014 r. jest zgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270).