VII SA/Wa 539/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi B. G. i A. G. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) stycznia 2010r., Nr (...) w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Przedmiotem skargi wniesionej przez B. G. i A. G. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., Nr [...], utrzymująca w mocy – w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2009 r., Nr [...], w następujący stanie faktycznym. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] października 2009 r., Nr [...], działając na podstawie 28 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej: Prawo budowlane), po rozpatrzeniu wniosku inwestora złożonego w dniu 13 czerwca 2008 r. -przekazanego do ponownego rozpatrzenia decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. i uzupełnionego ostatecznie w dniu [...] sierpnia 2009 r.- zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. S. pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie domu jednorodzinnego w zabudowie szeregowej oraz rozbiórce garażu na działce ew. nr [...] obręb [...] położonej przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że załączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz, że jest zgodny z warunkami decyzji nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...]października 2006 r. wydanej przez Prezydenta [...]. Organ wskazał też, że do dokumentacji dołączono ekspertyzę techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku z lipca 2009 r. oraz inwentaryzację domu jednorodzinnego w zabudowie szeregowej z grudnia 2007 r., a także wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i warunki techniczne przyłączenia do sieci: elektroenergetycznej: [...] z dnia 27 lutego 2008 r., gazowej: [...] z dnia 5 lutego 2008 r. i wodno-kanalizacyjnej: [...] z dnia 15 lutego 2008 r. Dalej, organ wyjaśnił, iż inwestor uzupełnił dokumentację w zakresie określonym w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., tj. załączył ekspertyzę techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku sporządzoną przez mgr inż. W. N. oraz projekt budowlany w sposób szczegółowy pokazujący rozwiązania zastosowane na styku nieruchomości [...] i [...]. Zauważył jednocześnie, że na rzutach projektu budowlanego w branży architektonicznej pokazano obrys garażu znajdującego się na działce przy ul. [...]. Wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ uznał, że zachodzą przesłanki do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2009 r. złożyli B. G. i A. G., zarzucając jej: - naruszenie art. 7, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy i pominięcie przy ocenie zgodności wniosku z prawem tego, że inwestycja bezpośrednio ingeruje w trwałość i konstrukcję budynku – garażu posadowionego na granicy nieruchomości, w dodatku w sposób, który zagraża trwałości jego konstrukcji, oraz tego, że inwestycja planowana jest w ostrej granicy nieruchomości, wbrew woli właścicieli sąsiedniej nieruchomości; - naruszenie art. 4 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez wyrażenie zgodny na objęcie pracami budowlanymi (rozbiórkę i przebudowę) granicznej ściany działowej, a więc części składowej budynku będącej współwłasnością właścicieli obu sąsiadujących nieruchomości, przy czym realizacja budowy obejmuje bezpośrednią ingerencję w ścianę działową, należącą również do stron, które nie wyraziły zgody na inwestycję; - naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), w tym: § 12 ust. 4 rozporządzenia w brzmieniu z dnia 13 czerwca 2008 r., poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie respektuje zakazu budowania w ostrej granicy nieruchomości oraz § 206 ust. 1, poprzez brak przeprowadzenia ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego (garażu), stwierdzającej jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającego oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Do wniesionego odwołania odwołujący się załączyli potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię opinii z 19 października 2009 r. dotyczącą rozbudowy budynku mieszkalnego na działce przylegającej do działki przy ul. [...], sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. J.B.. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji uznając, że brak jest podstaw do jej uchylenia, albowiem wydana ona została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego. Organ odwoławczy ponownie wskazał, za organem I instancji, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Podniósł, że inwestor, zgodnie z § 206 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, załączył ekspertyzę techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego. Stwierdził również, że w projekcie budowlanym załączono opracowanie konstrukcyjne obiektów istniejących, stwierdzających stan ich bezpieczeństwa i przydatność do użytkowania, uwzględniając oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku, co wypełnia dyspozycję § 206 ust. 1 w związku § 204 ust. 5 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że kwestie dotyczące spornego garażu, zostały rozwiązane i zawarte są w opracowaniu: Konstrukcja Projekt rozbudowy i przebudowy domu jednorodzinnego na działce nr ew. [...], z obrębu [...], przy ul. [...] w [...] na terenie Dzielnicy [...], strona 44, poz. 30. Zauważył także, że zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury "Sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli: 2/ nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki". Właściciel zaś nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji nie może, nie wyrażając zgody na jej realizację skutecznie przesądzić o negatywnym rozstrzygnięciu właściwego organu. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli B. G. i A. G. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, skarżący ponowili w stosunku do niej zarzuty, jak w odwołaniu od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2009 r. Ponownie bowiem wskazali na to, iż inwestor zamierza odsłonić oraz przebudować ścianę działową, pełniącą funkcję ściany nośnej garażu, co skutkuje powstaniem ryzyka wystąpienia katastrofy budowlanej. Podnieśli przy tym, iż wskazana ściana działowa leżąca dokładnie na granicy nieruchomości, jest współwłasnością właścicieli sąsiadujących nieruchomości. Przywołując art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego skarżący w konsekwencji stwierdzili, iż inwestor nie dysponuje zgodą współwłaścicieli obiektu – ściany działowej na wykonanie prac budowlanych, a zatem nie ma prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co jest warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżący ponownie także podnieśli, iż zgodnie z projektem budowlanym, ściana rozbudowanego budynku ma być dobudowana do ściany garażu na granicy nieruchomości, a to oznacza, że ma dojść do zabudowy w ostrej granicy nieruchomości, przy czym powierzchnia dobudowanej ściany jest dużo większa niż powierzchnia istniejącej, granicznej ściany garażu (ściany nośnej). W tym też skarżący upatrują naruszenia § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Przepis ten umożliwia bowiem -w ich ocenie- sytuowanie ściany budynku bezpośrednio przy granicy, przy której istnieje budynek, ale zakłada przyleganie (w całości) nowej, projektowanej ściany do istniejącej ściany budynku. Skarżący zauważyli, iż projektowana ściana w ogromnej większości nie przylega zaś do ściany istniejącej, gdyż ma o wiele większe gabaryty i stanowi ścianę dużego budynku. I na koniec, skarżący podtrzymali zarzut dotyczący braku wykonania w sprawie ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego - tj. całego obiektu garażu zlokalizowanego na dwóch posesjach, ul. [...] i [...]. Wskazali, iż na potrzebę wykonania takiej ekspertyzy wskazuje załączona przez nich do odwołania opinia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał dodatkowo, iż projektant na rysunku nr K-06 wskazał granicę nieruchomości, a inwestor zakresem robót budowlanych nie wykracza poza zakres własnej nieruchomości. W piśmie procesowym z dnia 24 marca 2010 r. B. i A. G., w nawiązaniu do otrzymanej odpowiedzi na skargę, przedstawili ponownie swoje stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 26 kwietnia 2010 r. uczestnik postępowania – D. S. wniósł o oddalenie w całości skargi, uznając zarzuty w niej podniesione za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zarzuty w niej podniesione Sąd uznał za bezpodstawne. Jednocześnie, nie będąc związany treścią skargi i argumentami w niej wywiedzionymi, Sąd -kontrolując sprawę- nie dopatrzył się takich nieprawidłowości w działaniu organów orzekających, które winny skutkować co najmniej uchyleniem zaskarżonej decyzji. W tym miejscu przypomnieć należy, iż przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia[...] października 2009 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na rozbudowę i przebudowę domu jednorodzinnego w zabudowie szeregowej oraz rozbiórkę garażu na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...]. Budynek objęty ww. pozwoleniem jest skrajnym segmentem w zabudowie szeregowej o trzech kondygnacjach nadziemnym, w tym poddaszu użytkowym. Dla jego rozbudowy i przebudowy -zgodnie z projektem budowlanym- konieczna jest rozbiórka jednego z dwóch boksów garażowych, przy czym boks garażowy przeznaczony do rozbiórki znajduje się na działce inwestora. Dwuboksowy garaż jest usytuowany w taki sposób, że jeden boks jest własnością właściciela posesji sąsiedniej przy ul. [...] (tj. skarżących), a ściana działowa tego garażu posadowiona jest w osi granicy obu działek przy ul. [...] i [...] w [...]. Zgodnie z dokumentacją budowlaną, rozbudowa ww. budynku ma nastąpić do granicy działki, tj. ściana szczytowa budynku ma przylegać do ściany szczytowej -istniejącego na posesji sąsiedniej przy ul. [...]- garażu skarżących. Na przeprowadzenie takich prac budowlanych skarżący się nie zgodzili. W ich ocenie dokonanie rozbudowy i przebudowy budynku na działce przy ul. [...] w [...] w sposób przewidziany w projekcie budowlanym stanowi ingerencję w trwałość i konstrukcję ich budynku, tj. garażu posadowionego w ostrej granicy nieruchomości, a nadto – zagraża temu budynkowi (jego konstrukcji). Zarzuty podniesione w tym zakresie w odwołaniu, ponowili w skardze wniesionej do Sądu. Sąd z taką oceną sprawy przez skarżących, w świetle zgromadzonego w niej materiału dowodowego, nie mógł się zgodzić i w konsekwencji zaskarżoną decyzję uznał za prawidłową. -Przede wszystkim (w kontekście treści skargi) zaznaczyć trzeba, iż inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które dotyczy działki przeznaczonej pod inwestycję o nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...]. Z dokumentacji budowlanej wynika, iż inwestor zakresem robót nie wykracza poza zakres własnej nieruchomości, co oznacza, iż złożone przez niego oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest kompletne oraz, że wypełnił on dyspozycję art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, stosownie do którego do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jednocześnie należy w tym miejscu zwrócić uwagę na to, iż projekt budowlany nie przewiduje naruszenia ściany garażu usytuowanej w osi granicy działek o nr ewid. [...] i [...] przy ul [...]. W projekcie budowlanym, uzupełnionym na skutek decyzji kasacyjnej Wojewody [...], przewidziano wyraźnie pozostawienie tej ściany bez zmian, a jedynie zaplanowano wykonanie takich prac, które pozwolą na jej zabezpieczenie, wzmocnienie. Na dokonanie takich prac, które to nie wykraczają poza nieruchomość inwestora, nie potrzebna jest zaś zgoda współwłaścicieli działki sąsiedniej (tj. o nr ew. 42). Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił zarzutów skargi sprowadzających się do naruszenia w sprawie cyt. powyżej art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. -Następnie wskazać należy, iż inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2006 r. o warunkach zabudowy, stosownie do treści art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. W decyzji tej ustalono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejącego garażu i rozbudowie skrajnego budynku jednorodzinnego w zabudowie szeregowej, położonego na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...]. W pkt 1.1 ww. decyzji ustalono dla opisanej inwestycji warunki i wymagania dotyczące ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Ustalono w tym zakresie m.in., iż istniejący na terenie działki garaż należy rozebrać. Ustalono także obowiązujące linie zabudowy, wysokość projektowanej rozbudowy (III kondygnacje nadziemne w tym poddasze użytkowe) i szerokość elewacji frontowej (przyrost o ok. 5 m). Decyzja ta (dotycząca warunków zabudowy), jest wiążąca tak dla organu architektoniczno-budowlanego, jak i dla projektanta. Stanowi o tym art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zgodnie z którym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Przepis ten mówiący o decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, na podstawie art. 64 § 1 wskazanej ustawy, ma odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu, projekt budowlany zatwierdzony kwestionowaną decyzją z dnia [...] października 2009 r., został przygotowany z zachowaniem warunków zabudowy ustalonych w ww. orzeczeniu z dnia [...] października 2006 r. i zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. ( w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku o pozwolenie), który w ust. 4 pkt 2 stanowi, że jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. W projekcie budowlanym przewidziano wysokość projektowanej rozbudowy oraz przyrost elewacji frontowej zgodnie z warunkami zabudowy. W projekcie zachowano także obowiązujące linie zabudowy ustalone ww. decyzją o warunkach zabudowy, a to spowodowało, iż ściana szczytowa rozbudowywanego budynku usytuowana została w ostrej granicy z działką należącą do skarżących. W ocenie Sądu, na podstawie ww. przepisu rozporządzenia takie rozbudowanie budynku było możliwe i jest zgodne z prawem (albowiem bezpośrednio przy granicy istnieje budynek garażowy ze ścianą bez otworów). W świetle powyższego Sąd nie znalazł podstaw do uznania za zasadne stanowiska skarżących, zgodnie z którym projektowana inwestycja narusza § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., albowiem ściana szczytowa rozbudowanego budynku ma przylegać tylko w niewielkiej części (z uwagi na jej gabaryty), do istniejącej w granicy działek ściany garażu. Wskazany przepis rozporządzenia nie określa zakresu przylegania, ani wielkości ściany projektowanego budynku w stosunku ściany istniejącego budynku posadowionego w ostrej granicy. Parametry rozbudowy zostały ustalone ww. decyzją o warunkach zabudowy. Zakres przylegania i wielkość ściany projektowanego budynku w granicy działki wynika w tym przypadku z decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2006 r. ustalającej m.in. obowiązujące (nieprzekraczalne) linie zabudowy, a te przy projektowaniu inwestycji zostały zachowane. W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzuty skargi dotyczącego naruszenia ww. przepisu rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. -Sąd nie podzielił też zarzutu skargi dotyczącego naruszenia § 206 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. W myśl tego przepisu, w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku (ust. 1). Rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego (ust. 2). Stosownie zaś do § 204 ust. 1 ww. rozporządzenia, konstrukcja budynku powinna spełniać warunki zapewniające nieprzekroczenie stanów granicznych nośności oraz stanów granicznych przydatności do użytkowania w żadnym z jego elementów i w całej konstrukcji. Wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania (ust. 5). Zatem, z uwagi na charakter inwestycji -objętej kwestionowaną przez skarżących decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] października 2009 r.- bezspornym jest, iż inwestor obowiązany był przedstawić ekspertyzę techniczną, o której mowa w powyżej cyt. § 206. Na potrzebę uzupełnienia dokumentacji budowlanej w tym zakresie zwrócił uwagę Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. o Nr [...] (wydanej w niniejszej w sprawie w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a.). W decyzji tej organ wskazał również na konieczność uzupełnienia projektu budowlanego poprzez uwzględnienie w nim garażu znajdującego się na działce sąsiedniej oraz rozwiązań projektowych na styku ścian obu obiektów. Po tym orzeczeniu akta sprawy zostały przez inwestora uzupełnione. Został złożony poprawiony i uzupełniony projekt budowlany, a także inwentaryzacja domu jednorodzinnego w zabudowie szeregowej z garażem oraz ekspertyza techniczna stanu konstrukcji i elementów budynku. Przedstawiona ekspertyza techniczna została opracowana przez mgr inż. W. N. w lipcu 2009 r., posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej i będącego wówczas (zgodnie z zaświadczeniem) członkiem [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. Przedmiotem tego opracowania był budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie szeregowej wraz z dwuboksowym garażem, a celem – ocena stanu technicznego konstrukcji budynku, pod kątem możliwości rozbudowy obiektu oraz ocena stanu technicznego garażu, pod kątem możliwości rozbudowy jednego boksu. Opracowane zostało przygotowane (jak z niego wynika) m.in. na podstawie fragmentów projektu technicznego konstrukcyjnego z 1955 r. dla ww. obiektu oraz wizji lokalnych i obliczeń kontrolnych. We wnioskach końcowych przygotowujący opracowanie wskazał, iż wyburzenie jednego boksu garażu możliwe jest pod warunkiem zmiany schematu statycznego płyty stropowej. W związku z tym w zaleceniach przygotowujący opracowanie podał, iż należy zmienić układ statyczny płyty garażu z dwuprzęsłowego na jednoprzęsłowy utwierdzony z jednej strony. Z poprawionego, uzupełnionego projektu budowlanego wynika, iż powyższa ekspertyza (wnioski i zalecenia w niej zawarte), została uwzględniona (str. 44, poz. 30 Zabezpieczenie garażu na sąsiedniej działce). Reasumując, projekt budowlany przewiduje rozwiązania na styku obiektów, a złożona ekspertyza dotyczy całego garażu składającego się z dwóch boksów. Nadto, wnioski i zalecenia w niej zawarte nie są sprzeczne z treścią opinii sporządzonej dla skarżących przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. J. B., której kopię skarżący załączyli do odwołania. Wskazano w niej m.in. na to, iż wyburzenie jednej połowy budynku garażowego spowoduje zmianę układu statycznego płyty stropodachu garażu pozostającego na działce [...]. Problem ten został wyraźnie zaznaczony w złożonej przez inwestora ekspertyzie. W ekspertyzie tej zawarto jednocześnie zalecenia celem wyeliminowania ww. problemu, a zatwierdzony projekt budowlany do tej kwestii się odnosi, tj. realizuje zalecenia zawarte w ekspertyzie. Z tych też przyczyn Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia cytowanego powyżej § 206 rozporządzenia. Nie zgodził się bowiem ze skarżącymi, iż w sprawie nie została wykonana ekspertyza techniczna stanu obiektu istniejącego, tj. całego obiektu garażowego. Ekspertyza przewidziana w ww. przepisie do akt sprawy została złożona, a jej treść świadczy o tym, iż odnosi się ona do całego garażu dwuboksowego. -Z wymienionych powodów Sąd nie podzielił stanowiska skarżących zaprezentowanego w skardze i uzupełniającym ją piśmie procesowym. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, iż nie stwierdził w sprawie żadnych innych nieprawidłowości, które winny skutkować uwzględnieniem skargi. Wprawdzie, w ocenie Sądu, należy Wojewodzie [...] postawić zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., z uwagi na zbyt ogólnikowe odniesienie się do zarzutów odwołania oraz błędne przywołanie w ich kontekście i w okolicznościach sprawy § 12 ust. 1 pkt. 3 (czy ust. 3) rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. (który nie miał w tym stanie faktycznym zastosowania). Niemniej te uchybienia nie były na tyle istotne, aby musiały skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Konkludując, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja Wojewody [...]utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku oraz rozbiórkę boksu garażowego jest prawidłowa. Słusznie w jej treści wskazano, iż inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył kompletny projekt budowlany (w tym wymaganą ekspertyzę), oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ważną decyzję o warunkach zabudowy. Słusznie też zauważono, iż wymóg wynikający z § 206 ww. rozporządzenia -wobec złożenia ekspertyzy- został w sprawie spełniony oraz, że projekt budowlany został uzupełniony w zakresie wskazanym w poprzedniej decyzji tego organu o charakterze kasacyjnym z dnia [...] kwietnia 2009 r. W konsekwencji należy stwierdzić, iż w razie spełnienia przez inwestora określonych przepisami prawa wymagań, organ nie ma możliwości wydania decyzji negatywnej w sprawie pozwolenia na budowę. Stanowi o tym art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu warunki określone w tym przepisie zostały zachowane i Prezydent [...] nie miał innej możliwości jak wydać pozytywną decyzję w przedmiocie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.