VII SA/Wa 54/12

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2012 r. po rozpoznaniu wniosku F. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi F. J. i S. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: przyznać F. J. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 31 stycznia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wypełniony wniosek PPF o przyznanie prawa pomocy F. J., w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ww. ustawy.) Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawczyni wykazała w nim, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych . Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem i synem. Podała, że utrzymują się z dochodów uzyskiwanych z emerytury męża w wysokości 1.573,00 złotych miesięcznie. Podkreśliła, że jest to jedyne źródło utrzymania rodziny, gdyż zarówno ona jak i syn są osobami bezrobotnymi bez prawa do zasiłku. Wnioskodawczyni wskazała we wniosku, że posiada dom o pow. 110 m ² oraz działkę o pow. 1559 m ² na której zlokalizowany jest ww. budynek. Oświadczyła, że nie otrzymuje żadnych dodatkowych świadczeń socjalnych. Nie posiada przedmiotów wartościowych ani oszczędności pieniężnych . Zaznaczyła, że zarówno ona jak i mąż mają problemy ze zdrowiem, co wiąże się z wydatkami na leczenie i lekarstwa. Nadto dodała, że spłaca z mężem dwa kredyty zaciągnięte na remont budynku. Na potwierdzenie powyższego załączyła do wniosku harmonogram spłat kredytu z którego wynika, że małżonek wnioskodawczyni zaciągnął kredyt we wrześniu 2010 r. w wysokości 2.100,00 złotych oraz 31 maja 2011 r. w wysokości 9.000,00 złotych. Rata spłat kredytu w styczniu 2012 r. wynosiła 93,47 złotych oraz 230,96 złotych. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni podniosła, że opłaty, wydatki na lekarstwa oraz spłata kredytów pochłaniają większość uzyskiwanych dochodów. Mając na względzie powyższe dane uznano, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Wnioskodawczyni nie uzyskuje bowiem żadnych dochodów, zaś dochód uzyskiwany przez małżonka ze świadczenia emerytalnego jest niewielki i wystarcza jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych rodziny. Stwierdzono zatem, że sytuacja materialna wnioskodawczyni w jakiej się znajduje, nie pozwala jej na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i rodziny. Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.