VII SA/Wa 54/15

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 marca 2015r. po rozpoznaniu wniosku Z. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi Z. M na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: przyznać Z. M. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 3 lutego 2015r. do Sądu wpłynął na uzupełnionym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy Z. M., w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku przedstawił swoją sytuację finansową, majątkową i życiową. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a ) Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu od kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie stwierdzono, że wnioskodawca w złożonym wniosku wykazał, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną. Utrzymują się z dochodów w wysokości 2.000,00 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się emerytura wnioskodawcy wraz zasiłkiem opiekuńczym w wysokości 1.200,00 złotych oraz renta uzyskiwana przez małżonkę w wysokości 800,00 złotych. Wnioskodawca podał, że posiada dom o pow. 120 m² oraz budynki gospodarcze, oborę, stodołę, małżonka posiada -nieruchomość rolną o pow. 0,5 ha. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podkreślił, że razem z małżonką są osobami schorowanymi. Podał, że posiada I grupę inwalidztwa, żona zaś II grupę inwalidztwa. Wnioskodawca wyszczególnił, że ponosi następujące koszty tj. opłatę za energię elektryczną w wysokości 130,00 złotych, opłatę za wodę w wysokości 70,00 złotych, opłatę za nieczystości ciekłe w wysokości 50,00 złotych, opłatę za gaz w wysokości 70,00 złotych, opłatę za telefon w wysokości 120,00 złotych. Nadto ponosi wydatki na lekarstwa około 400,00 złotych, wyjazdy do lekarzy 100,00 złotych oraz zakup węgla (5 ton po 600 złotych za tonę). Wnioskodawca wymienił we wniosku choroby na jakie choruje jego małżonka podał, że ponosi ona wydatki na lekarstwa w wysokości około 350,00 złotych. Mając na względzie powyższe dane, a zwłaszcza ponoszone wydatki na lekarstwa i leczenie dla siebie i małżonki uznano, że wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu. Dochody z jakich utrzymuje się wnioskodawca wraz z żoną są niewielkie i nie jest możliwe poczynienie z nichjakichkolwiek oszczędności czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu. Z tych też względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.