VII SA/Wa 541/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. i S. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie nakazu demontażu wrót garażowych postanawia: oddalić wniosek S. G. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 8 stycznia 2013 r. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Art. 87 § 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. § 2 wskazanego przepisu stanowi natomiast, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (por. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, M. Praw. 2003, nr 8, s. 340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/02, M. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Ocena braku winy w uchybieniu terminu należy do sądu. Dokonana ocena powinna uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że nieobecność na rozprawie w sytuacji, gdy strona mogła dowiedzieć się o tym, że zapadł na niej wyrok, nie usprawiedliwia spóźnienia w złożeniu wniosku o przywrócenie terminu żądania doręczenia wyroku z uzasadnieniem (postanowienie SN z dnia 2 czerwca 1997 r., I PKN 194/97, OSNP 1998, nr 2, poz. 45). Mając na uwadze powyższe należało stwierdzić, że skarżący nie wykazał, aby uchybienie terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nastąpiło bez winy skarżącego. Brak winy w uchybieniu terminu skarżący upatrywał w uchybieniu po stronie sądu, polegający na tym, że nie został mu doręczony odpis wyroku z dnia 8 stycznia 2013 r. W tym miejscu należy podkreślić, że możliwość doręczenia odpisu wyroku z urzędu została przewidziana jedynie w dwóch wypadkach : po pierwsze dotyczy sytuacji, gdy wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym i jego doręczenia dokonuje się, gdy uzasadnienia nie sporządza się z urzędu – art. 139 § 4 p.p.s.a.; po drugie dotyczy strony działającej bez adwokata lub radcy prawnego, która na skutek pozbawienia wolności była nieobecna przy ogłoszeniu wyroku – wtedy z urzędu doręcza się tej stronie odpis sentencji wyroku w ciągu tygodnia od ogłoszenia wyroku – art. 140 § 2 p.p.s.a. W powyższych przypadkach termin na złożenie wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku biegnie od doręczenia odpisu sentencji wyroku – art. 141 § 2 p.p.s.a. Wyrok w niniejszej sprawie został wydany na rozprawie, a skarżący był nieobecny przy ogłoszeniu wyroku, jednak nie był pozbawiony wolności, tym samym nie znajdują zastosowania przepisy dotyczące obowiązku doręczenia stronie odpisu sentencji wyroku, zatem termin na złożenie wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku rozpoczął bieg od momentu ogłoszenia jego sentencji – art. 141 § 2 p.p.s.a. Na marginesie należy wskazać, że nieznajomość powyższych przepisów prawnych nie stanowi przesłanki braku winy po stronie skarżącego w uchybieniu terminu. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 listopada 1998 r., I SA/Łd 153/97, LEX nr 37127, zgodnie z którym nieznajomość prawa nie stanowi okoliczności stanowiącej brak winy w uchybieniu terminowi. S. G. został prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy, która odbyła się w dniu 8 stycznia 2013 r., po której zamknięciu został ogłoszony wyrok. Skarżący mimo prawidłowego powiadomienia, nie stawił się. Poza brakiem doręczenia przez sąd odpisu wyroku wydanego po przeprowadzeniu rozprawy, skarżący nie podniósł żadnych argumentów uzasadniających wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenia pisemnego uzasadnienia wyroku wydanego w dniu 8 stycznia 2013 r. Konkludując, uchybienie przez skarżącego terminowi, nie miało charakteru niezawinionego. Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.