VII SA/Wa 544/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [....] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący – K. G., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] stycznia 2015 r., nr [....] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [....] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [....] nakazującej skarżącemu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym przy ul. D. w W., poprzez: 1) naprawę zniszczonej konstrukcji drewnianej budynku, 2) naprawę drewnianych stropów, 3) naprawę więźby dachowej wraz z pokryciem dachu, 4) wymianę instalacji elektrycznej, 5) zapewnienie podłączenia w pomieszczeniach kuchennych przewodów wentylacyjnych, 6) wykonanie remontu kominów pod dachem, a także zakazał użytkowania budynku oraz nakazał wykonanie tynku oraz podłóg w lokalu nr [....] oraz wymianę stolarki okiennej i drzwiowej oraz naprawę ścian osłonowych. Pismem z dnia [....] lutego 2015 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] stycznia 2015 r. W uzasadnieniu wskazał, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznych skutków dla przedmiotowego budynku. Powołując się na opinię rzeczoznawcy z 1989 r. podniósł, że remont takiego budynku nie może być prowadzony nie tylko z powodów ekonomicznych, ale również technicznych. Dodał, że zły stan budynku w całości wynika z przekroczenia jego wieku fizycznego i wiek ten wyklucza przeprowadzenie remontu. Dodał, że remont może sprowadzić stan niebezpieczeństwa na resztę lokatorów zajmujących budynek. Zdaniem skarżącego, prawdopodobne jest zawalenie się fragmentów dachu lub jego całości. Wskazał, że wykonanie pkt. 4, 6 również nie jest zasadne. Skarżący wskazał, że wykonanie wszystkich zaleceń zawartych w decyzji organu pierwszej instancji to koszt całkowity w kwocie minimum 80 tys. zł. Zaś dochód brutto z tego budynku wynosi miesięcznie około 1500 zł z uwagi na niski czynsz. Dodał, że jest osobą bezrobotną i musi wygospodarować środki na konserwację pokrycia dachowego o pow. 500 m². Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja winna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, lex nr 477258). Twierdzenia strony winny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, aby wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [....] z dnia [....] listopada 2012 r. nr [....] nakazującej skarżącemu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym. Zauważyć jednak należy, że w istocie skarżący nie wykazał przesłanek wstrzymania wykonania odnoszących się do zaskarżonego postanowienia. Uzasadnienie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania opiera się na uprawdopodobnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [....] z dnia [....] listopada 2012 r. nr [....] nakazującej skarżącemu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma zatem okoliczność, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z dnia [....] stycznia 2015 r. oparty jest na założeniu, że wstrzymanie jego wykonania miałoby taki sam skutek jak usunięcia nakazu nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [....] z dnia [....] listopada 2012 r. Założenie to nie jest trafne. Wstrzymanie wykonania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji nie polegałoby bowiem na zlikwidowaniu nakazów nałożonych decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [....] z dnia [....] listopada 2012 r. nr [....] nakazującą skarżącemu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego postanowienia. Wskazać również należy, że wniosek skarżącego nie może zostać uwzględniony również z tego względu, że skarżący w ogóle nie wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, tj. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] nakazującej skarżącemu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym, a Sąd nie mógł rozszerzyć zakresu tego wniosku z urzędu. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił jak w sentencji.