VII SA/Wa 546/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2013 r. sprawy ze skargi F. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., znak [...], na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania F.Ś., B. W., G. B., D. K.j, J. K. oraz S. K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...]odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie Miejskiej [...] pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z budową ulicy [...] z infrastrukturą towarzyszącą (chodnik i zjazdy), odcinkiem sieci kanalizacji deszczowej z przykanalikami, na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...]położonych w [...]oraz nakładającej na inwestora - Gminę Miejską [...] obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w/w obiektu budowlanego. Po rozpatrzeniu odwołania F.Ś., B. W., G. B., D. K. J. K., S.K., GINB decyzją z dnia [...]sierpnia 2012 r., znak: [...] uchylił w całości w/w decyzję organu wojewódzkiego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, a [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]listopada 2012 r., znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiada przepisom prawa i nie zachodzą przesłanki do jego uchylenia. Z akt sprawy wynika, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] prowadził postępowanie w sprawie budowy ulicy [...] w [...]. W/w postępowanie wykazało, że inwestor - Gmina Miejska [...] realizuje roboty budowlane związane z budową przedmiotowej ulicy wraz z infrastrukturą towarzyszącą (chodnik, zjazdy), odcinkiem sieci kanalizacji deszczowej i przykanalikami, na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...] położonych w [...]. W trakcie prowadzonych robót budowlanych inwestor istotnie odstąpił od warunków pozwolenia na budowę, poprzez zmianę położenia krawężników (przesunięcie równoległe ulicy w kierunku wschodnim) oraz zmniejszenie placu manewrowego do wymiarów 12,0 x 9,60 m. W związku powyższymi ustaleniami Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie ww. inwestycji, a następnie decyzją z dnia [...] maja 2011 r., znak [...], działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nałożył na inwestora - Gminę Miejską [...] obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia [...] października 2011 r., projektu zamiennego przedmiotowej inwestycji, uwzględniającego zmiany dokonane w trakcie wykonanych robót budowlanych w celu doprowadzenia w/w obiektu do stanu zgodnego z prawem. Po przedłożeniu przez inwestora projektu budowlanego zamiennego inwestycji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], działając na podstawie art. 51 ust. 4 Praw budowlanego, decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., znak [...] zatwierdził projekt budowlany zamienny i nałożył na Gminę Miejską [...] obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ww. inwestycji. Organ odwoławczy oceniając projekt budowlany zamienny wskazał, że został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane oraz zgodnie z art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego został sprawdzony również przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane i jest kompletny, a także nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2005 r., Nr [...]. Z wypisu w/w "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] w [...]wynika, że ulica [...] została przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i oznaczona została symbolem "[...]" oraz stanowi drogę gminną nr [...] klasy dojazdowej jezdni dwupasmowej o szerokości w liniach rozgraniczających 10,0 m. Ponadto na rysunku planu w ulicy [...] znajduje się również plac do zawracania samochodów. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt: II SA/Lu 9/10 "Bezspornym jest, że zatwierdzony uchwalą plan miejscowy przewiduje na ulicy [...] na odcinku 15 m poszerzenie drogi z 10 m do 15 m, co maksymalnie dawałoby kwadrat o wymiarach 15 m x 15 m". W powyższym orzeczeniu Sąd wskazał ponadto, że ustawodawca nie wprowadził żadnych kryteriów szczegółowego ustalania wielkości takiego placu manewrowego, a więc może być określony w planie w sposób dowolny, byle uwzględniał minimalne wymiary wskazane w § 125 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.). Zdaniem Sądu cyt: "w tej sytuacji nie można zgodzić się ze skarżącymi, iż plan nie przewiduje możliwości realizacji placu do nawracania, skoro zgodnie z rysunkiem planu, do którego wprost odwołano się w części tekstowej (wbrew zarzutom skargi nie zachodzi więc sprzeczność pomiędzy częścią graficzną a tekstową planu), przewidziano możliwość poszerzenia drogi do maksymalnej powierzchni stanowiącej kwadrat o wymiarach 15 m x 15 m, a zatem spełniających wymogi określone w § 125 rozporządzenia". Zdaniem organu II instancji projektowany plac do zawracania samochodów ma kształt nieregularny jak w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz posiada promień nie mniejszy niż 6,0 m, a zatem nie narusza przepisu § 125 w/w rozporządzenia. Ponadto z opisu technicznego zatwierdzonego projektu zamiennego wynika, że na ulicy [...] obowiązuje zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 3,5 t., a zatem kształt i wielkość placu nawrotowego zapewniają swobodne manewry zawracania pojazdów, stosownie do zapisów w/w rozporządzenia. Za niezasadny organ uznał zarzut naruszenia § 7 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, ponieważ z wymiarów wskazanych na projekcie zagospodarowania działki wynika, że pas drogowy przedmiotowej ulicy posiada szerokość nie mniejszą niż 10 m oraz art. 34 Prawa budowlanego, gdyż istotne odstąpienie polegało jedynie na zmianie osi drogi, co spowodowało przeniesienie chodnika na drugą stronę drogi oraz zmianę wymiarów placu manewrowego. Reasumując organ stwierdził, że podziela stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawarte w decyzji z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...] i stwierdza, że weryfikowana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]listopada 2011 r., znak: [...] nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą , decyzję wniósł F. Ś., dochodząc uchylenia decyzji organów obu instancji i stwierdzenia nieważności decyzji organu powiatowego. Skarżący w obszernych zarzutach skargi stwierdził, że projekt zamienny narusza: - plan miejscowy w zakresie wielkości placu manewrowego, linii rozgraniczających pasa drogowego, - przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w szczególności przez szerokość pasa drogowego i jego umiejscowienie w terenie, - rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, w zakresie szerokości pasa drogowego (§ 7 ust. 1), placu manewrowego (§ 125 ust. 2 pkt 2), chodnika, - Prawo budowlane w zakresie wykonanego chodnika, szerokości pasa drogowego, art. 34 poprzez niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, art. 81 poprzez niewłaściwe sprawowanie kontroli nad przestrzeganiem prawa budowlanego i przy realizacji inwestycji, - art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., ponieważ Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszył właściwość organu Starosty Powiatu [...], - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż skarżona decyzja wydana została bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 270), dalej: "p.p.s.a.". Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnoszono w skardze. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie naruszają obowiązujących przepisów prawa. Przedmiotem sądowej kontroli, w rozpoznawanej sprawie, była odmowa stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Zatem decyzja podlegająca kontroli Sądu została wydana w toku postępowania o stwierdzenie nieważności. Jest to jeden z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji administracyjnej i stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji tworzy możliwość prawną eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych przede wszystkim wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami powodującymi nieprawidłowe ukształtowanie stosunku materialnoprawnego zarówno pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym. Należy przy tym podkreślić, że kontrola pozwolenia na wznowienie robót budowlanych w ramach postępowania nieważnościowego na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., polegała nie na merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy, lecz na przeprowadzeniu weryfikacji ostatecznej decyzji wyłącznie z punktu widzenia, tego, czy jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., przy czym niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek określonych ww. przepisie. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej i orzeka o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji, tylko wówczas, gdy wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 156 § 1 k.p.a. i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 § 2 k.p.a., a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanego rozstrzygnięcia, ani też rozstrzygnięcie to nie wywołało nieodwracalnych skutków prawnych. W niniejszej sprawie skarżący powołał się na art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., stanowiący przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, z uwagi na naruszenie właściwości oraz wydanie decyzji bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa. Z naruszeniem przepisów o właściwości mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy przepisy te zostaną błędnie zastosowane i decyzja będzie wydana przez inny organ, niż organ właściwy. W wyroku z dnia 12 lipca 1994 r., sygn. akt II SA 781/93, publ. LexPolonica nr 298788, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przepis art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. obejmuje wszelkie postacie naruszenia właściwości rzeczowej, łącznie z jej odmianą - właściwością instancyjną, czyli funkcjonalną. Ponadto w orzecznictwie przyjęto, że organ niewłaściwy nie jest prawnie legitymowany do rozstrzygania o prawach i obowiązkach stron. Przepisy o właściwości mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących, organ zaś z urzędu musi przestrzegać swojej właściwości, a naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydawaniu aktu administracyjnego powoduje nieważność tego aktu. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Starosta, zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego jest organem administracji architektoniczno-budowlanej, a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego organem nadzoru budowlanego (art. 80 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego). Zaś decyzja będąca przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu nieważnościowym jest efektem postępowania prowadzonego w trybie art. 50 i art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego, takie zadania należą do kompetencji powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, którym w niniejszym postępowaniu jest Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Skoro postępowanie w trybie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego prowadził powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, to organem właściwym na podstawie art. 157 § 1 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia, którym stosownie do art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego. Zatem twierdzenie skarżącego o naruszeniu właściwości przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy jest błędne. Odnosząc się do zarzucanego naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należy stwierdzić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, decyzja wydana bez podstawy prawnej, to decyzja, która rzeczywiście podstawy tej nie posiada, nie zaś to, że jej nie wymienia. Nie mogą być kwalifikowane jako wydane bez podstawy prawnej decyzje, które opierały się na właściwie zastosowanym prawie materialnym. O decyzji wydanej bez podstawy prawnej można mówić w sytuacji, gdy albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych i postanowień, rozumiane jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne. Do decyzji wydanych "bez podstawy prawnej" należy zaliczyć decyzję wydaną w sprawie, w której z mocy przepisów prawa materialnego czynności powinny być dokonane w formie innej niż decyzja (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 717/07, LEX nr 486048). Odnosząc się natomiast do pojęcia rażącego naruszenia prawa określa się je jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Przy czym nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Treść wadliwej decyzji i czynności ją poprzedzające stanowią wtedy zaprzeczenie stanu prawnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się, zatem, że o istnieniu rażącego naruszenia prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 1994 r., sygn. akt III ARN 13/94, OSN 1994, z. 3, poz. 36, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 1994 r., sygn. akt V SA 535/94, ONSA 1995, z. 2, poz. 91). Innymi słowy chodzi o oczywiste naruszenie przepisu prawa. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować. Oczywistość naruszenia prawa polega na oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04). Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (porównaj wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1134/04 publikowany zbiór Lex Nr 165717). Reasumując z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde, bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. Ponadto dla oceny, czy doszło do naruszenia prawa o charakterze rażącym nie bez znaczenia jest zbadanie skutków społeczno- ekonomicznych, jakie naruszenie prawa pociąga. Sąd podziela stanowisko organu - decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym nie jest dotknięta żadną z wad nieważnościowych, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. W szczególności ww. decyzja nie jest dotknięta wadą wymienioną w pkt 2 ww. przepisu - braku podstawy prawnej lub rażącego naruszenia prawa z uwzględnieniem omówionej powyżej wykładni tych pojęć. Podstawą wydania kontrolowanej w trybie nieważnościowym decyzji był art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 (w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę właściwy organ nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian) i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W związku z powyższym nie można kontrolowanej decyzji postawić zarzutu wydania bez podstawy prawnej. Również decyzji tej nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa, gdyż nie ma sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a skutki które wywołała nie mogą być nie zaakceptowane z punktu widzenia wymagań praworządności, a decyzja jako akt wydany przez organy praworządnego państwa. Jak wynika z akt sprawy, organ powiatowy podczas oględzin prowadzonych robót budowlanych w dniu [...] marca 2011 r. ustalił, że roboty są prowadzone na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] kwietnia 2010 r., a w trakcie ich wykonywania doszło do odstąpienia od warunków pozwolenia na budowę, poprzez zmianę szerokości chodników, zmianę położenia krawężników (przesuniecie równoległe ulicy w kierunku wschodnim oraz zmniejszenie placu nawrotowego do wymiarów 12,0 x 9,60 m. Roboty budowlane nie zostały zakończone. W związku z powyższym organ zobowiązany był do wszczęcia postępowania naprawczego w trybie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego i w jego efekcie PINB w [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy przedmiotowym obiekcie oraz decyzją z dnia [...] maja 2011 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i dostarczenia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego dokonane istotne zmiany w stosunku do warunków pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego Starosta [...] decyzja z dnia [...] maja 2011 r., uchylił decyzję ostateczną z dnia [...] kwietnia 2010 r. zezwalającą Gminie Miejskiej [...] na budowę, obejmującą dobudowę ulicy [...] w [...]. Po wywiązaniu się inwestora z nałożonego obowiązku, poprzez złożenie projektu budowlanego zamiennego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], kwestionowaną w trybie nieważnościowym, decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...], na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, zatwierdził projekt budowlany zamienny i zezwolił Gminie Miejskiej [...]na wznowienie robót budowlanych. Analiza materiału dowodowego dokonana przez Sąd wykazała, że organy właściwie oceniły projekt budowlany zamienny jako zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla [...]w [...] (Uchwała Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] maja 2005 r.) w szczególności w zakresie szerokości drogi oraz wielkości jak i kształtu placu nawrotowego. Ponadto plac spełnia wymogi określone w § 125 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Projekt zaś został sporządzony i sprawdzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane i jest kompletny. W tym zakresie Sąd podziela ustalenia dokonane przez organy i szczegółowo wskazane w uzasadnieniach obu decyzji. Reasumując zdaniem Sądu, organy prawidłowo stwierdziły, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja z dnia [...] listopada 2011 r. nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad o których stanowi art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa, w szczególności zaś nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Zatem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja, zostały wydane zgodnie z prawem, co powoduje konieczność oddalenia skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.