VII SA/Wa 549/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. sprawy ze skargi Województwa [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...]lutego 2014 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji budowli przeciwpowodziowych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego Województwa [...] kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. znak [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju, na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 11 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz. U. z 2010 r., Nr 102 poz. 651 z późn. zm.), zwanej dalej "specustawą przeciwpowodziową", po rozpatrzeniu odwołań J. Ś., A. W., P. Ł., B. K., Z. G., B.G. oraz W. G. od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. o pozwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych pod nazwą: "[...] - przełożenie wału p/pow. (obiekt WWW nr [...])" - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że przy wydawaniu decyzji doszło do naruszenia art. 7, art. 77 oraz art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 6 ust. 1 pkt 7 lit. a, b, c, d, f, j, k, I specustawy przeciwpowodziowej, bowiem do wniosku inwestora z dnia 2 sierpnia 2012 r. nie dołączono opinii podmiotów, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 7 lit. a, b, c, d, f, j, k, I specustawy, brak było również załączonego do wniosku oświadczenia inwestora, że powyższe dokumenty w przedmiotowej sprawie nie są wymagane. Jednocześnie Minister stwierdził, że istnieją zasadnicze rozbieżności pomiędzy treścią wniosku inwestora, w tym załączników do tego wniosku, a samą decyzją Wojewody [...] w zakresie terenu zajętego pod przedmiotową inwestycję. Wskazał, że zgodnie z treścią art. 9 pkt 1 i 4 specustawy przeciwpowodziowej decyzja o pozwoleniu na realizację inwestycji zawiera określenie linii rozgraniczających teren inwestycji oraz zatwierdzenie podziału nieruchomości, natomiast w myśl art. 19 ust. 2 linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o pozwoleniu na realizację inwestycji stanowią linie podziału nieruchomości. Zauważył, iż zgodnie z wnioskiem inwestora z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz mapą zawierającą projekt podziału nieruchomości, stanowiącą integralną część tego wniosku, zatwierdzoną następnie przez Wojewodę [...] jako załącznik nr [...] do zaskarżonej decyzji, działki nr [...] i [...] ulegają podziałowi na [...] działek, działka nr [...]ulega podziałowi na [...] działek, zaś działka nr [...] - na [...] działki. Natomiast zgodnie z treścią załącznika nr [...] do decyzji Wojewody [...], stanowiącego mapę określającą linie rozgraniczające teren przedmiotowej inwestycji, działki nr [...] i [...] powinny ulec podziałowi jedynie na trzy działki, działka nr [...] powinna ulec podziałowi na [...] działki, natomiast działka nr [...] na dwie działki. Odnośnie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...], z treści ww. wniosku i mapy zawierającej projekt podziału nieruchomości wynika, iż działka ta powinna ulec podziałowi na [...] działki ([...], [...], [...]), natomiast zgodnie z załącznikiem nr 1 do decyzji Wojewody [...], linie rozgraniczające teren inwestycji biegną poza obszarem tej działki, nie dokonując w ogóle jej podziału. W ocenie Ministra nieprzeprowadzenie przez Wojewodę [...] postępowania wyjaśniającego dotyczącego tych rozbieżności doprowadziło do naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. w związku z art. 9 pkt 1 specustawy przeciwpowodziowej, co w konsekwencji spowodowało naruszenie art. 9 pkt 4 w związku z art. 19 ust. 2 specustawy. Organ odwoławczy zauważył też, iż w ramach przedmiotowej inwestycji przeciwpowodziowej przebudowie ma ulec ulica [...]. W ocenie Ministra natomiast wojewoda w ramach pozwolenia na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych nie może zezwolić na przebudowę dróg publicznych kolidujących z daną inwestycją, bowiem takiej możliwości nie przewiduje art. 9 specustawy przeciwpowodziowej. Wojewoda [...], mając na uwadze treść art. 2 pkt 1 specustawy, winien był ustalić, czy ul. [...] stanowi obiekt funkcjonalnie związany z projektowanym wałem przeciwpowodziowym i w związku z tym, czy jej ewentualny zamiar przebudowy może być zrealizowany w oparciu o przepisy specustawy przeciwpowodziowej. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, iż z mapy przedstawiającej linie rozgraniczające teren inwestycji wynika, iż ul. [...] ulega rozbudowie, poprzez poszerzenie jej pasa drogowego o fragment działki nr [...], co stoi w sprzeczności z częścią opisową projektu zagospodarowania terenu, zgodnie z którą ww. droga ma jedynie ulec przebudowie. Organ odwoławczy wskazał też na nieprawidłowość w zakresie pkt VI decyzji, w którym Wojewoda [...] zamieścił wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich. Zauważył, iż zasada ochrony interesu prawnego osób trzecich znajduje konkretyzację w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, natomiast organ I instancji, oprócz informacji dotyczących warunków ochrony przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, zamieścił również "warunki szczególne w stosunku do nieruchomości" oraz informacje dotyczące procedury odszkodowawczej za nieruchomości objęte zakresem przedmiotowej inwestycji. Tym samym zdaniem Ministra, organ I instancji przekroczył wymogi wynikające z dyspozycji art. 5 ustawy Prawo budowlane. Ponadto Minister zwrócił też uwagę, iż organ I instancji orzekł w pkt VIII decyzji, iż nieruchomości niezbędne do realizacji inwestycji stają się własnością Skarbu Państwa, co jego zdaniem stanowi naruszenie art. 9 pkt 5a w zw. z art. 19 ust. 4 specustawy przeciwpowodziowej. Wskazał, że kwestia własności urządzeń melioracji wodnych podstawowych jest niezależna od kwestii własności nieruchomości niezbędnych do realizacji inwestycji przeciwpowodziowej, przy czym stan prawny tych ostatnich regulowany jest na podstawie decyzji wydanej w trybie przepisów specustawy przeciwpowodziowej, natomiast przejście na rzecz Skarbu Państwa własności urządzeń melioracji wodnych podstawowych następuje z mocy prawa na podstawie art. 72 ust. 1 ustawy Prawo wodne, już po zrealizowaniu inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego w przypadku postępowań prowadzonych na podstawie specustawy przeciwpowodziowej ustalanie podmiotu nabywającego z mocy prawa własność nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 9 pkt 5a powinno odbywać się w oparciu o kryterium podmiotu wnioskującego o wydanie decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji, tj. inwestora wskazanego w art. 2 pkt 2. Minister stwierdził, że jeżeli z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych występuje jednostka samorządu terytorialnego, jaką jest województwo (tak jak w niniejszej sprawie) to nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 9 pkt. 5a specustawy stają się z mocy prawa własnością tejże jednostki samorządu terytorialnego, tj. województwa. Odnosząc się zaś do zarzutów stron wnoszących odwołanie Minister wskazał na treść art. 6 ust. 1 pkt 10 i 11 specustawy, zgodnie z którym wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji zawiera wskazanie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o pozwoleniu na realizację inwestycji ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 19 ust. 4, czyli nieruchomości, które staną się własnością Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego, z chwilą, kiedy decyzja stanie się ostateczna (pkt 10); wniosek ten może zawierać także wskazanie nieruchomości, o których mowa w art. 9 pkt 5 lit. b specustawy, tj. nieruchomości lub ich części będących częścią inwestycji, niezbędnych do jej funkcjonowania, które nie stają się własnością Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego, ale wobec których w decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji przeciwpowodziowej orzeka się o trwałym ograniczeniu sposobu korzystania z nich (pkt 11). Minister wskazał, iż inwestor wniósł na podstawie art. 9 pkt 8f specustawy przeciwpowodziowej o określenie w decyzji o pozwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji, na czas realizacji inwestycji, ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości podlegających tzw. "zajęciom czasowym", które to nieruchomości wskazane zostały w tabeli nr 2 wniosku. Pośród tych nieruchomości znajdowały się także działki należące do odwołujących się, tj. do J. Ś. (działka nr [...]), do A. W. (nr [...]), do P. Ł. (nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...]), do B. K. i Z. G. (nr [...]), do B. G. i W. G. (nr [...]). Organ wskazał również, iż z wniosku inwestora wynika, że w ramach inwestycji przewidziana została rozbiórka istniejącego wału, znajdującego się na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], jednocześnie inwestor nie wskazał, by te nieruchomości były niezbędne do realizacji przedmiotowej inwestycji, a określił jedynie, iż podlegają one ograniczeniu w korzystaniu. Zdaniem organu odwoławczego natomiast samo ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości nie daje inwestorowi prawa do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, tak jak ma to miejsce w przypadku pozwolenia na realizację inwestycji na działkach przeznaczonych do realizacji inwestycji, wobec których inwestor uzyskuje prawo do dysponowania nimi z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna. Minister podkreślił, iż inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane jedynie dla działek nr [...], [...] i [...], nie był zatem uprawniony do wnioskowania o przeprowadzenie robót określonych w pkt XI decyzji Wojewody [...] w oparciu o art. 9 pkt 8f specustawy przeciwpowodziowej na nieruchomościach stanowiących własność skarżących oraz na pozostałych nieruchomościach określonych w tym punkcie decyzji z wyłączeniem działek nr [...], [...] oraz [...] bez uzyskania stosownych oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na ww. cele. Powyższe uchybienia organu I instancji, w ocenie Ministra, powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2014 r. złożyło Województwo [...], zarzucając jej: 1) naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 7 lit. a, b, c, d, f, j, k, l specustawy przeciwpowodziowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wniosek inwestora powinien był zawierać opinie podmiotów, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 7 lit. a, b, c, d, f, j, k, l specustawy bądź oświadczenie, że opinie takie nie są wymagane, podczas gdy w przedmiotowej sprawie nie było konieczności przedkładania tych opinii, ani też żaden z przepisów prawa obowiązującego nie nakłada na wnioskodawcę obowiązku składania oświadczenia, że opinie takie nie są wymagane; 2) naruszenie art. 2 pkt 2 i art. 6 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 9 pkt 5 lit a i art. 19 ust. 4 specustawy, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, że nieruchomości lub ich części będące częścią inwestycji niezbędne do jej realizacji stają się z mocy prawa własnością jednostki samorządu terytorialnego tj. Województwa [...], z dniem w którym decyzja o pozwoleniu na realizację inwestycji stała się ostateczna, podczas gdy żaden z obowiązujących przepisów prawa nie nakłada obowiązku tożsamości podmiotu wnioskującego o wydanie pozwolenia na realizację inwestycji z podmiotem, na rzecz którego następuje z mocy prawa wywłaszczenie nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji; 3) naruszenie art. 72 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie wyłącznie przepisy specustawy przeciwpowodziowej, co prowadzi do nieuzasadnionego i sztucznego rozdziału prawa własności gruntu i prawa własności jego części składowej oraz jest sprzeczne z założeniami racjonalnego ustawodawcy; 4) naruszenie art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 2 pkt 1 i art. 9 pkt 3, pkt 6, pkt 8f, art. 13 ust. 1, art. 14 specustawy przeciwpowodziowej, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zaskarżona decyzja dotyczy rozbudowy, a nie przebudowy części drogi publicznej w pasie ulicy [...] i jej przebudowa jest niedopuszczalna w ramach specustawy przeciwpowodziowej, podczas gdy przebudowa drogi jest konieczna z uwagi na usunięcie kolizji pomiędzy planowaną budowlą przeciwpowodziową a istniejącą drogą publiczną, jak również w celu zapewnienia osobom trzecim dostępu do drogi publicznej; 5) naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 9 pkt 6, pkt 8f i art. 13 ust. 1, art. 14 specustawy, poprzez przyjęcie, że ustalenie w decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości nie jest wystarczające dla prowadzenia na tych nieruchomościach robót budowlanych, bez zgody właścicieli tych nieruchomości, jak również prowadzenie tych robót budowlanych nie jest dopuszczalne na podstawie specdecyzji i specustawy przeciwpowodziowej; 6) naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 i art. 11 ust. 3 specustawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uchylenie decyzji organu I instancji w całości, podczas gdy wymienione przez organ II instancji uchybienia dotyczyły jedynie części zaskarżonej decyzji; 7) naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 7, art. 9, art. 75, art. 77, art. 80 k.p.a., poprzez nieustalenie przez organ II instancji, na tle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prawidłowego stanu faktycznego i brak sporządzenia właściwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji; 8) rażące naruszenie art. 8 i 12 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 2 specustawy przeciwpowodziowej, poprzez nieuzasadnione nierozpoznanie odwołania stron od decyzji organu I instancji w ustawowym terminie 30 dni, tylko po upływie prawie jednego roku. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia [...] maja 2014 r. wniósł jednak o uwzględnienie skargi i uchylenie wydanej przez siebie decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2014 r. zapadła z naruszeniem art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz. U. z 2010 r. nr 143 poz. 963 ze zm.). Na wstępie należy podkreślić, że ustawa z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (dalej: "specustawa") ma szczególny, wyjątkowy charakter. Przepisy tej ustawy mają charakter lex specialis w stosunku do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Głównym celem ustawodawcy wprowadzającego w roku 2010 ustawę dotyczącą budowli przecipowodziowych było wprowadzenie do systemu prawnego rozwiązań, które pozwolą na uproszczenie oraz przyspieszenie prac związanych z przygotowaniem do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, bowiem ówczesny stan urządzeń przeciwpowodziowych oraz związanej z nimi infrastruktury nie pozwalał na minimalizowanie skutków powodzi. Uproszczenie postępowania polegało m.in. na zastąpieniu jedną zintegrowaną decyzją o pozwoleniu na realizację inwestycji kilku odrębnych decyzji administracyjnych. Potrzeba przyspieszenia postępowania administracyjnego prowadzącego do skutecznej realizacji tego rodzaju inwestycji przemawiała za przyjęciem przez ustawodawcę szczególnych rozwiązań prawnych, w tym proceduralnych, odbiegających od ogólnych zasad prowadzenia postępowania. Jednym z przepisów mających sprzyjać sprawnej realizacji inwestycji przeciwpowodziowych jest art. 11 ust. 3 ustawy, który ogranicza dopuszczalność kasatoryjnego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy i stanowi lex specialis w stosunku do art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten nie pozwala (w postępowaniu przed organem odwoławczym, ale także w postępowaniu przed sądem administracyjnym) uchylić decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część tej decyzji. Należy wobec tego zwrócić uwagę na zarzuty skierowane przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju w stosunku do decyzji Wojewody [...], które w jego ocenie uzasadniały uchylenie decyzji. Minister Infrastruktury i Rozwoju zarzucił, iż zachodzą rozbieżności pomiędzy treścią wniosku inwestora, w tym załączników do tego wniosku, a samą decyzją Wojewody [...], w zakresie terenu zajętego pod przedmiotową inwestycję i podziału nieruchomości, dotyczące działek nr [...], [...], [...], [...], [...], których to rozbieżności Wojewoda [...] nie wyjaśnił. Zarzucił też, że w decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych wojewoda nie może zezwolić na przebudowę dróg publicznych, kolidujących z daną inwestycją, natomiast w ramach spornej inwestycji przewidziano przebudowę ulicy [...]. Zakwestionował ponadto sposób określenia w pkt VI decyzji wymagań dotyczących uzasadnionych interesów osób trzecich uznając, że Wojewoda [...] wykroczył poza wymogi wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, zamieszczając "warunki szczególne w stosunku do nieruchomości" oraz informacje dotyczące procedury odszkodowawczej za nieruchomości objęte zakresem inwestycji. Podniósł również, że Wojewoda [...] nie mógł zezwolić na przeprowadzenie robót określonych w pkt XI decyzji w oparciu o art. 9 pkt 8f specustawy na nieruchomościach stanowiących własność odwołujących się, tj. J. Ś.(działka nr [...]), A. W. (nr [...]), P. Ł. (nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...]), B. K. i Z. G. (nr [...]), B. G. i W. G. (nr [...]) oraz na pozostałych nieruchomościach określonych w tym punkcie decyzji (z wyłączeniem działek nr [...], [...] i [...]), bez przedłożenia przez inwestora oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania tymi nieruchomościami na cele budowlane. Zakwestionował też ustalenie w pkt VIII decyzji, że nieruchomości niezbędne do realizacji inwestycji staną się własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna, podczas gdy, w jego ocenie, przechodzą one na własność Województwa [...]. Jak już wskazano, zgodnie z art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, w postępowaniu przed organem odwoławczym nie można uchylić decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część tej decyzji. W przypadku, gdy organ odwoławczy w trakcie rozpatrywania sprawy ustali, że rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne narusza co prawda prawo, ale nie rzutuje to na legalność tego rozstrzygnięcia wobec całego przebiegu inwestycji, a tylko jej części, nie może uchylić całej decyzji, lecz tylko tą część, która narusza prawo. Ograniczenie przez ustawodawcę organowi odwoławczemu możliwości uchylenia w takim przypadku całej decyzji pierwszoinstancyjnej ma na celu przyspieszenie postępowania i zabezpieczenie niezakłóconej realizacji inwestycji. Powołany przepis nie pozwala organowi odwoławczemu zakwestionować tej części decyzji pierwszoinstancyjnej, która nie jest dotknięta wadami prawnymi, jeżeli wadami dotknięta jest część decyzji dająca się wyodrębnić. Podniesione natomiast w niniejszej sprawie przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju zarzuty odnosiły się do takich części decyzji Wojewody [...] o pozwoleniu na realizację inwestycji, które dawały się wyodrębnić i wydzielić bez wzruszenia pozostałej części rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy w sposób nieuprawniony uchylił zatem zaskarżoną decyzję w całości, naruszając tym samym art. 11 ust. 3 specustawy. Z tego względu zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2014 r. podlega uchyleniu. Wadliwość swojej decyzji organ potwierdził w piśmie z dnia [...] maja 2014 r., w którym wnosił o uwzględnienie skargi i uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. Podstawy do uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju nie mógł natomiast stanowić zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 11 ust. 2 specustawy. Załatwienie sprawy wszczętej odwołaniem od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. nastąpiło wprawdzie z oczywistym przekroczeniem terminu przewidzianego w powołanym przepisie, jednakże upływ terminu nie powoduje wadliwości wydanej decyzji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ kierując się wskazaną wyżej oceną rozpozna złożone odwołania w terminie wskazanym w art. 11 ust. 2 specustawy mając na uwadze stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 30 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2797/12, odnośnie wskazania nieruchomości, niezbędnych do realizacji inwestycji, które to stanowisko skład orzekający w niniejszej sprawie podziela. Ujawnione naruszenie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 3 lutego 2014 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270). Na mocy art. 152 ustawy orzeczono jak w punkcie II wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy.