VII SA/Wa 55/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2006 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] października 2005 r. na podstawie art. 105 § 1 kpa, umorzył postępowanie administracyjne w sprawie budynku mieszkalnego przy ul. [...], powodującego zalewanie budynku należącego do K. J. przy ul. [...], jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu organ podał, że w czasie oględzin w terenie ustalono, że do budynku wnioskującej – do jego tylnej ściany przylega budynek na działce przy ul. [...]. Jest on wyższy od budynku K. J. o 2,5m, posiada spadek dachu na teren własnej działki, obróbki blacharskie i orynnowanie. Rura spustowa odprowadzająca wody opadowe z części dachu przylegającego do budynku K. J. oddalona jest o ok. 40cm od granicy z jej posesją. Nie stwierdzono śladów zalewania ścian wewnątrz budynku skarżącej. Ponieważ § 28 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie określa odległości projektowanych rur spustowych od granicy nieruchomości, brak jest podstaw do wydania nakazu przesunięcia rury spustowej na budynku. Odwołanie od tej decyzji wniosła K. J., wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji i wydanie nakazu odprowadzania wód opadowych do przygotowanego w tym celu dołu chłonnego lub zbiornika retencyjnego. Odwołująca się podniosła, że na sąsiedniej nieruchomości brak jest zbiorników na wody opadowe, a obowiązek odprowadzania wód do stosownego zbiornika wynika z § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Po rozpatrzeniu odwołania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną dnia [...] listopada 2005 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż przedmiotowy budynek znajdujący się na działce przy ul. [...] [...] został dopuszczony do użytkowania decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r. znaczy, że spełniał wszystkie wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i wobec tego po stwierdzeniu braku podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, należało uznać, iż postępowanie jest bezprzedmiotowe. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła K. J.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, skarżąca podniosła, że w czasie przeprowadzonej wizji nie sprawdzono stanu terenu na który odprowadzana jest woda opadowa, nie wzięto też pod uwagę, iż teren działki przy ul. [...] jest nachylony w kierunku działki skarżącej, co powoduje spływanie wód opadowych, a woda spływająca z dachu na skutek tego, że ogniomur z obróbką blacharską znajdują się 15cm poza rynną, spływa na ścianę budynku skarżącej. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przysługujących mu uprawnień określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzje taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 134 § 1 cytowanej ustawy sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2005 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek K. J.. Zdaniem składu orzekającego kontrolowana w postępowaniu odwoławczym decyzja organu I instancji zapadła z naruszeniem art. 105 § 1 kpa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przesłanka bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 105 § 1 kpa występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź brak jest podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania więc, o której stanowi art. 105 § 1 kpa, oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, powodującego niemożność wydania decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodziła. Natomiast z uzasadnienia kontrolowanej decyzji wynika, że organ uznał, iż żądanie strony zgłoszone organowi nie było zasadne. Bezzasadność żądania to brak przesłanek do uwzględnienia żądania. Skoro zatem strona, wnosząc o wszczęcie postępowania w sprawie, jest zainteresowana uzyskaniem decyzji merytorycznej, organ winien ocenić żądanie i wydać decyzję merytoryczną. Jeśli organ uznał, że żądanie jest bezzasadne, tzn. jeśli ustalił brak przesłanek do uwzględnienia wniosku winien tę bezzasadność wykazać w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty, a nie prowadzić do umorzenia postępowania. Jest to bowiem niezgodne z prawem uchylenie się organu od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Biorąc powyższe wskazania pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 134 § 1 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.