VII SA/Wa 55/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2010 r. ze skargi K. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego K. B. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] października 2006 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania K. B., utrzymał w mocy decyzję nr [...] S. O. z dnia [...] września 2006 r. – zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą W. B. i J. B. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] w O. M. przy ul. [...]. Ustosunkowując się do zarzutu odwołania K. B., organ administracji podał, że zwrócił się do organów nadzoru budowlanego o sprawdzenie legalności realizacji części budynku, który inwestorzy zamierzają rozbudować. W piśmie z dnia 5 lutego 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, iż stan prawny zabudowy na działce inwestorów nie uległ zmianie. Zdaniem organu, skoro inwestor przedstawił wszystkie wymagane przepisami dokumenty, a planowana rozbudowa jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta O. z dnia [...] maja 2006 r., brak było podstaw do odmowy wydania pozwolenia na rozbudowę. Organ uznał również zgodność rozbudowy z przepisami § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z uwagi na rozmiary działki inwestorów. Skargę na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył K. B. podnosząc, iż rozbudowana część to pomieszczenie kotłowni, która stanowi samowolę budowlaną. Początkowo był to obiekt drewniany, który został rozebrany i na tym miejscu pobudowano obiekt murowany "dla niepoznaki oszalowany deskami". Lokalizacja kotłowni, która powoduje poważne zadymienie nie jest prawidłowa. Ponadto działka inwestorów pozwala na innego rodzaju dobudowę, nie od strony nieruchomości skarżącego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga K. B. wpłynęła do Sądu administracyjnego w dniu 19 grudnia 2006 r. na rozprawie sądowej w dniu 26 czerwca 2007 r. wydane zostało postanowienie zawieszające postępowanie sądowe z uwagi na wszczęcie postępowania przez organ nadzoru budowlanego w stosunku do części obiektu stanowiącego kotłownię, która jest objęta wydanym pozwoleniem na budowę. W dniu 23 listopada 2009 r. do akt sprawy zostały nadesłane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. dokumenty dotyczące samowoli budowlanej i zakończone "prawomocną" decyzją z dnia [...] października 2009 r. Dokumenty te stały się podstawą podjęcia zawieszonego postępowania sądowego. Z załączonej przez organ nadzoru budowlanego ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] października 2009 r. wynika nakaz rozbiórki nałożony na J. i W. B. dobudówki pomieszczenia kotłowni przy budynku mieszkalnym, jednorodzinnym, na działce nr ew. [...] w O. przy ul. [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ ustalił, iż część przybudówki służyła poprzednim właścicielom jako sień i wejście do budynku mieszkalnego. Inwestorzy po jej zlikwidowaniu przebudowali ją samowolnie jako kotłownię olejową przy granicy działki skarżącego. Organ początkowo prowadził do tej części obiektu postępowanie na podstawie art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, ze zm.), jednakże decyzja nakładająca na inwestorów obowiązek wykonania projektu wentylacyjnego do kotłowni została uchylona przez organ drugiej instancji, a skarga inwestorów na decyzję kasatoryjną została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 29 października 2008 r. w sprawie VII SA/Wa 1266/08. Organ nowe postępowanie prowadził w trybie art. 48 prawa budowlanego i próba legalizacji kotłowni nie została pozytywnie zakończona, bowiem inwestorzy nie przedstawili dokumentów do których przedłożenia zostali zobowiązani przez organ. W sprawie zaistniała więc taka sytuacja, iż w stosunku do kotłowni zapadła decyzja o jej rozbiórce, a wcześniej wydana została ostateczna decyzja o pozwoleniu na rozbudowę kotłowni – kontrolowana obecnie przez sąd. Stosownie do przepisu art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118) – organ architektoniczno-budowlany odmawia udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania przestrzennego działki znajduje się obiekt budowlany w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. W niniejszej sprawie nakaz rozbiórki nie dotyczy innego obiektu znajdującego się na działce inwestorów, ale obiektu który zgodnie z kontrolowaną decyzją ma być rozbudowany. Oczywiście gdyby stosowny nakaz rozbiórki wydany był wcześniej lub prowadzone było uprzednio postępowanie odnośnie samowoli wzniesionej dobudówki – kotłowni, organ architektoniczno-budowlany nie wydałby decyzji o pozwoleniu na rozbudowę. Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję pod kątem jej zgodności z prawem, ocenia tak stan prawny, jak i stan faktyczny na datę wydania decyzji. Jednakże musi również uwzględnić nowe fakty lub okoliczności, jeżeli stanowiłyby one przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.). Organ architektoniczno-budowlany posiadał co prawda od skarżącego informację, że przedmiotowa kotłownia stanowi samowolę budowlaną. Faktu tego nie potwierdził jednak organ nadzoru budowlanego w toku postępowania o pozwolenie na rozbudowę kotłowni. Obecnie wydana decyzja o nakazie rozbiórki wskazuje ewidentnie, iż w chwili wydawania decyzji o pozwoleniu na rozbudowę, samowola budowlana już istniała. Należy więc uznać, że zaistniała nowa okoliczność nieznana wcześniej organowi architektoniczno-budowlanemu, która mogła mieć wpływ na odmienne roztrzygnięcie sprawy. Organ architektoniczno-budowlany prowadząc postępowanie o udzielenie pozwolenia na rozbudowę, nie miał pełnego obrazu stanu faktycznego sprawy, gdyż nie znał wszystkich okoliczności faktycznych. Nie ma przy tym znaczenia, czy niewyjawienie tej okoliczności wynikało z niewłaściwie prowadzonego przez organ postępowania czy też z innych przyczyn. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się pogląd, iż wznowienie postępowania powinno następować nie tylko wtedy, gdy wyjdą na jaw nowe okoliczności, ale również wówczas gdy wyjawienie tych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia dowodów) po wydaniu decyzji, byleby tylko rzecz dotyczyła faktów, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie podejmowania decyzji. Z tych względów uznając, iż kontrolowana decyzja naruszała prawo dające podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 b ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił decyzję organów obu instancji.