VII SA/Wa 552/09

Referendarz sądowy Justyna Wtulich Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. F. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi B. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] znak : [...] w przedmiocie : zawiadomienia o konieczności wniesienia odrębnego podania do właściwego organu postanawia : przyznać B. F. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 21 maja 2009 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez B. F. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Przyznanie prawa pomocy jest instytucją wyjątkową, przysługującą jedynie w sytuacjach, gdy poniesienie kosztów przez stronę spowodowałoby u niej uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. W niniejszej sprawie wnioskodawczyni wykazała, że znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej ją do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i utrzymuje się z dochodów z tytułu emerytury w wysokości 1.200,00 złotych brutto miesięcznie. Wnioskodawczyni podała, że posiada dom, który ze względu na jego wybudowanie w latach pięćdziesiątych kwalifikuje się do remontu, a zamieszkuje w mieszkaniu córki o powierzchni 46 m ². Wnioskodawczyni oświadczyła, że innych nieruchomości, zasobów pieniężnych oraz przedmiotów wartościowych nie posiada. Wnioskodawczyni wskazała, że ponosi miesięczne wydatki tytułem opłat za czynsz w wysokości 400,00 złotych, energię elektryczną i gaz w wysokości 150,00 złotych, opłat za telefon w wysokości 100,00 – 120,00 złotych oraz zakupu lekarstw w wysokości do 200,00 złotych. Biorąc pod uwagę powyższe dane uznano, że wnioskodawczyni wykazała, że znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej ją do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Oceniono, że przy uzyskiwanych dochodach i ponoszonych wydatkach wnioskodawczyni nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez spowodowania uszczerbku w środkach utrzymania koniecznego dla siebie. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.