VII SA/Wa 557/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosława Kowalska Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 21 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 557/15 w sprawie ze skargi Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku Wyrokiem z dnia 16 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r., nr [...], skargę oddalił. Pismem z dnia 14 kwietnia 2016 r. Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R. wystąpiło o wyjaśnienie istotnych wątpliwości zawartych w wyroku. W uzasadnieniu wniosku Stowarzyszenie wykazało dezaprobatę wobec wydanego przez sąd orzeczenia i w konsekwencji wniosło o wyjaśnienie następujących niejasności: "z jakich powodów WSA poświadczył nieprawdę w wyroku, że inwestycja jest zgodna z dokonanym zgłoszeniem, co jest ewidentnym poświadczaniem nieprawdy albowiem w roku 2002 świat nawet nie widział jeszcze o technologii LTE a moce anten były wielokrotnie zmieniane?; Za ile WSA pominął wymagania ustawy prawo ochrony środowiska gwarantującej w dniu budowy udział polskiemu społeczeństwu tym bardziej, że zgodnie z art. 11 w/w ustawy każda decyzja z naruszeniem przepisów ustawy jest nieważna?; Za ile WSA odstąpił od zbadania zgodności inwestycji z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu?; Za ile WSA nie skonkretyzował w wyroku przedmiotu sporu?; Za ile WSA uznał, że skuteczne zgłoszenie inwestycji czyni ją legalną i niemożliwą do weryfikacji?." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga wątpliwości, co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może ponadto zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2010 r. II GZ 1/10, postanowienie NSA z dnia 23 września 2008 r. I OZ 698/08 ). Takie poglądy prezentowane są również w doktrynie prawa (T. Woś, Komentarz do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 s. 576). W ocenie Sądu wniosek ten stanowi polemikę z wydanym w sprawie wyrokiem. Tymczasem wniosek o wykładnię nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem zawartym w prawomocnym wyroku. Zdaniem Sądu uzasadnienie wyroku z dnia 16 lutego 2016 r. zostało sformułowane w sposób jasny i nie budzący wątpliwości. Kierując się powyższą argumentacją Sąd odmówił wykładni wyroku na podstawie art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).