VII SA/Wa 557/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), , Protokolant ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "MWINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud."), po rozpatrzeniu odwołania J. S. oraz odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB") Nr [...] z dnia [...] października 2015r., nakazującej J. S. doprowadzenie poziomu - 1 w garażu podziemnym budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W. do stanu poprzedniego (tj. zgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym budynku) poprzez usunięcie miejsca postojowego oznaczonego symbolem R-l uchylił w całości zaskarżoną decyzję PINB i umarzył postępowanie administracyjne prowadzone przez ten organ. Uzasadniając swoją decyzję, [...] WINB przytoczył następujący stan faktyczny sprawy. W związku z pismami J. K. z dnia [...] października 2014 r., A. S. z dnia [...] października 2015 r. oraz M. S. z dnia [...] października 2014 r. przekazanymi przez Prezydenta [...], PINB dokonał wstępnej analizy sprawy miejsca postojowego oznaczonego symbolem R-l na poziomie -1 w garażu podziemnym budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W.. PINB [...] grudnia 2014 r. wezwał M. S. i J. K. do wykazania interesu prawnego w ww. sprawie. M. S. wyjaśniła w piśmie z [...] grudnia 2014 r., iż jest właścicielem miejsca postojowego nr 11 na poziomie -1 w budynku przy ul. [...] w W.. W związku z wyznaczeniem nowego miejsca postojowego, oznaczonego symbolem R-l, szerokość pasa komunikacyjnego z 5, 90 m została zmniejszona do 3, 80 m, na skutek czego M. S.utraciła możliwość korzystania z wykupionego przez nią miejsca parkingowego. Natomiast J. K. odpisała, iż jest właścicielką miejsca postojowego nr 10, usytuowanego naprzeciw miejsca oznaczonego symbolem R-l. Po analizie materiału dowodowego PINB wydał dnia [...] stycznia 2015 r., postanowienie nr [...], którym odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek M. S. w sprawie ww. miejsca postojowego oraz postanowienie nr [...], którym odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w ww. sprawie na wniosek J.K.. W dniu [...] stycznia 2015 r. przedstawiciel PINB przeprowadził oględziny ww. garażu podziemnego i ustalił, iż na poziomie -1 w garażu wyznaczone jest opisane wyżej miejsce postojowe o symbolu R-l. Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. PINB zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie tego miejsca postojowego. [...] WINB - w wyniku rozpatrzenia zażalenia na postanowienie PINB [...] nr [...] złożonego przez M. S. - wydał postanowienie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., którym uchylił w całości zaskarżone postanowienie. W dniu [...] czerwca 2015 r. pracownik PINB przeprowadził ponowne oględziny przedmiotowego garażu w toku których ustalił, iż "miejsce postojowe posiada wyznaczony prostokąt żółtą taśmą o wym. 4, 40 x 2, 15 licząc od środka linii. 2. Miejsce przylega bezpośrednio do ściany. 3. Szerokość drogi przejazdowej pomiędzy wyznaczonym miejscem a stanowiskami postojowymi po drugiej stronie wynosi 3, 80 m (...) ". PINB w toku prowadzonego postępowania ustalił, że budynek, w którym znajduje się przedmiotowe miejsce postojowe zrealizowany został na podstawie decyzji Burmistrza Gminy [...] nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. Zatwierdzony ww. decyzją projekt budowlany nie przewidywał istnienia przedmiotowego miejsca w garażu podziemnym. W związku z powyższym PINB wszczął procedurę legalizacyjną, określoną w art. 50-51 Prawa budowlanego uznając, iż doszło do wykonania robót budowlanych. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2015 r., PINB nakazał J. S. doprowadzenie poziomu -1 w garażu podziemnym budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W. do stanu poprzedniego (tj. zgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym budynku) poprzez usunięcie miejsca postojowego oznaczonego symbolem R-l. [...] WINB wyjaśnił, że zgodnie z art. 15 k.p.a. organ odwoławczy jest zobowiązany do oceny prawidłowości skarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej tą decyzją. Po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego [...] WINB uznał, że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji powinna zostać uchylona, a postępowanie administracyjne prowadzone przez organ I instancji w sprawie miejsca postojowego oznaczonego symbolem R-l na poziomie -l w garażu podziemnym budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W. powinno zostać umorzone. Zdaniem [...] WINB, prace polegające na namalowaniu na podłożu żółtych linii rozgraniczających miejsce parkingowe nie stanowią robót budowlanych, których definicja zawarta jest w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego. Pod pojęciem robót budowlanych należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Kwestia wyznaczenia dodatkowego miejsca postojowego, którego istnienie uniemożliwia korzystanie z miejsc z nim sąsiadujących w ocenie tut. organu nie należy do kwestii regulowanych przepisami prawa budowlanego, a zatem organy nadzoru budowlanego nie są zdaniem [...] WINB uprawnione do prowadzenia postępowania z zakresu nadzoru budowlanego w ww. sprawie, w tym do badania inwestycji w świetle rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie [...] WINB uzasadnione więc było uchylenie decyzji PINB i umorzenie postępowania administracyjnego (art. 105 § 1 k.p.a.), ze względu na brak podstaw do prowadzenia postępowania w oparciu o przepisy Prawa budowlanego, zaś kwestie związane z nieprawidłowym zaparkowaniem pojazdu mechanicznego na ciągu komunikacyjnym w garażu budynku mieszkalnego wielorodzinnego, co może powodować zagrożenie dla organizacji ruchu w tym garażu, nie należą do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Z decyzją [...] WINB nie zgodziła się M. S.. Jej pełnomocnik, pismem datowanym na [...] lutego 2015 r. (prawdopodobnie błędnie określono rok) zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ww. decyzje [...] WINB w całości i wniósł o jej uchylenia oraz zasądzenie kosztów. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 104 § 1 i § 3 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określających długość i szerokość stanowisk postojowych w garażach jednoprzestrzennych oraz usytuowanie drogi dojazdowej do miejsca postojowego, poprzez niezastosowanie tychże przepisów. Uzasadniając skargę, skarżąca podniosła, że nie "kwestie związane z nieprawidłowym zaparkowaniem pojazdu mechanicznego na ciągu komunikacyjnym" są przedmiotem rozpoznawania w sprawie, lecz brak spełnienia wymogów wymiarowych miejsca parkingowego określonych w § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U z 2002r., nr 75, poz. 690 z p. zm.) Brak spełnienia wymogów rozporządzenia prowadzi do nieprawidłowego zaparkowania pojazdu mechanicznego na ciągu komunikacyjnym, lecz jest to właśnie skutek niezastosowania standardów przestrzennych określonych w rozporządzeniu, a dotyczących miejsca postojowego. Z § 104 ust 3 rozporządzenia wynika, że miejsca postojowe powinny mieć co najmniej szerokość 2.30m i długość 5m, z zachowaniem odległości między bokiem samochodu, a ścianą lub słupem co najmniej 0, 5m. Organ I instancji wskazał również, iż dojazd (droga manewrowa) do stanowisk postojowych w garażu jednoprzestrzennym powinien mieć szerokość dostosowaną do warunków ruchu takich samochodów, jakie mają być przechowywane oraz do sposobu ich usytuowania w stosunku do osi drogi, ale co najmniej: 1) i przy usytuowaniu prostopadłym - 5.7 m, 2) przy usytuowaniu pod kątem 60 stopni — 4m, 3) przy usytuowaniu pod kątem 45 stopni — 3.5m, 4) przy usytuowaniu równoległym — 3m. Żadne z w/w wartości nie jest spełnione w niniejszą sprawie. Miejsce postojowe jest mniejsze zarówno, jeśli chodzi o szerokość jak i długość, natomiast dojazd do miejsc postojowych został ograniczony do szerokości 3.8m, natomiast w niniejszym przypadku (biorąc pod uwagę usytuowanie miejsca parkingowego w stosunku do osi drogi) wymagana przepisami szerokość drogi manewrowej powinna wynosić 5.7 m. Powyższe powoduje w szczególności, iż skarżąca nie może dojechać do swojego miejsca parkingowego i zaparkować tam samochodu, pomimo tego, iż jej miejsce parkingowe zostało wytyczone zgodnie z przepisami w/w Rozporządzenia. Miejsce parkingowe R-l, znajdujące się na poziomie - 1 garażu podziemnego budynku przy ul. [...] w W., zostało wytyczone wbrew projektowi budowlanemu w oparciu o który wybudowany został przedmiotowy budynek. Projekt budowlany, zatwierdzony decyzją Burmistrza Gminy [...] nr [...] z dnia [...] maja 2002r., nie obejmował w ogóle miejsca postojowego R-l. Przedmiotowe miejsce zostało wykonane już po oddaniu do użytkowania budynku przy ul. [...]. Oceniając sprawę w tak zarysowanym stanie faktycznym, trudno w ocenie skarżącej nie zgodzić się ze stanowiskiem organu nadzoru budowlanego I instancji, iż ustanowienie miejsca postojowego, które nie zostało w ogóle przewidziane w projekcie budowlanym, stanowi samowolę budowlaną. Brak natomiast możliwości jej legalizacji zobowiązuje organ nadzoru do wydania decyzji, takiej jaka została w sprawie wydana przez PINB. Okolicznością istotną w sprawie, które jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie została wzięta przez [...] WINB, jest to, że przedmiotowe miejsce parkingowe, oprócz tego, że blokuje samochód skarżącej oraz innych mieszkańców, całkowicie blokuje dostęp do sprzętu przeciwpożarowego. Sprzęt ten znajduje się na ścianie garażu, i w sytuacji gdy jakikolwiek samochód znajduje się na miejscu parkingowym R- 1, to sytuacja ta stwarza realne zagrożenie i niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia osób zamieszkujących budynek. W opinii skarżącej, sprawa dotyczy samowoli przy wytyczeniu granic miejsca parkingowego, które to miejsce nie spełnia oczywistych parametrów w zakresie długości, szerokości miejsca parkingowego określonych w cyt. rozporządzeniu oraz parametrów drogi dojazdowej do niego. Usytuowanie miejsca parkingowego uniemożliwia korzystanie z ustanowionych zgodnie z projektem budowlanym innych miejsc parkingowych oraz uniemożliwia prawidłowe korzystanie z drogi przeciwpożarowej. Trudno więc zgodzić się ze stwierdzeniem zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż organy nadzoru budowlanego nie są władne do oceny takiego stanu rzeczy, ani że nie są właściwe do badania inwestycji w świetle rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja [...], jest prawidłowa i zgodna z prawem, zaś zarzuty skargi nie są uzasadnione. Należy bowiem wskazać, że poprawnie dokonana ocena stanu faktycznego sprawy doprowadziła organ II instancji do orzeczenia zgodnego ze wskazaną podstawą prawną – art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Wprawdzie organ w sentencji orzeczenia nie przywołał ww. art. 105 § 1 k.p.a., ale uczynił to w uzasadnieniu prawnym wydanej decyzji. Istotą zagadnienia rozstrzyganego przez Sąd w niniejszym postępowaniu jest to, czy fakt wytyczenia za pomocą namalowanych na posadzce farbą pasów stanowi roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt. 7 Pr. bud. lub jest budową, o której mowa w art. 3 pkt. 6 tej ustawy, a w konsekwencji – czy do takiej czynności zastosowanie ma art. 51 ust. 1 pkt. 1 lub 2 Pr. bud. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, prac polegających na namalowaniu obrysu stanowiska postojowego w garażu w żadnym wypadku nie można uznać za roboty budowlane. Należy zauważyć, że ww. art. 3 pkt. 7 Pr. bud. zawiera legalną definicję robót budowlanych, stanowiąc, że przez takie roboty należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt. 6 Pr. bud. budową jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego. W związku z tym, że postępowanie naprawcze, unormowane w art. 50 i n. Prawa budowlanego może dotyczyć wyłącznie robót budowlanych, to błędnie PINB wszczął [...] stycznia 2015 r., z urzędu, postępowanie "w sprawie miejsca postojowego oznaczonego symbolem R – 1 na poziomie – 1 w garażu podziemnych budynku (...) przy ul. [...] w W.". Dokonał więc nie tylko nieprawidłowej wykładni obranego za podstawę orzekania art. 51 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 51 ust 7 i art. 83 ust. 1 Pr. bud., ale postąpił niezgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez brak umorzenia postępowania w sprawie, pomimo bezprzedmiotowości tegoż postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że wykładnia art. 51 ust. 1 pkt. 1 i art. 51 ust. 7 Pr. bud. nie nasuwa wątpliwości. W tym pierwszym wypadku organ nadzoru budowlanego może nakazać zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Nie może budzić wątpliwości, że nakaz doprowadzenia do stanu poprzedniego dotyczy stanu nieprawidłowego, ale powstałego na skutek prowadzenia robót budowlanych. Konstrukcja postępowania naprawczego, ujęta w art. 50 Pr. bud., dotyczy bowiem robót budowlanych, co expressis verbis wynika z brzmienia przepisu. Również przywołany przez PINB art. 51 ust. 7 Pr. bud. wyraźnie wskazuje na to, że dotyczy robót budowlanych: "Przepisy ust. 1 pkt. 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1". Stwierdzenie, że interpretacja ww. przepisów nie powinna nasuwać wątpliwości, a namalowanie obrysu stanowiska na posadzce garażu nie stanowi robót budowlanych potwierdził również profesjonalny pełnomocnik skarżącej, który na rozprawie w dniu 28 lutego 2017 r. oświadczył na pytanie Sądu: "przy wyznaczaniu miejsca parkingowego nie były prowadzone roboty budowlane, lecz jedynie były domalowane pasy". Rozumiejąc ten fakt, tenże pełnomocnik oświadczył, że w wypadku nieuznania przez Sąd zasadności skargi, będzie dochodził praw skarżącej na drodze cywilnej. Dodał ponadto, że "skarżącej trudno zgodzić się z twierdzeniem, że dokonanie zmiany ustaleń wynikających z decyzji administracyjnej jest wyłączone z kompetencji administracji publicznej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia więc w związku z powyższym, że kompetencje organów nadzoru budowlanego (a takim organem jest PINB) wynikają z treści art. 83 ust. 1 Pr. bud. Jest to katalog zamknięty, zgodnie z którym do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, jako organu pierwszej instancji, należą zadania i kompetencje, o których mowa w art. 37 ust. 3, art. 40 ust. 2, art. 41 ust. 4, art. 48-51, art. 54, art. 55, art. 57 ust. 4, 7 i 8, art. 59, art. 59a, art. 59c ust. 1, art. 59d ust. 1, art. 59g ust. 1, art. 62 ust. 1 pkt. 3 i ust. 3, art. 65, art. 66, art. 67 ust. 1 i 3, art. 68, art. 69, art. 70 ust. 2, art. 71a, art. 74, art. 75 ust. 1 pkt. 3 lit. a, art. 76, art. 78 oraz art. 97 ust. 1 Prawa budowlanego. Żaden z wyżej wskazanych przepisów nie dotyczy kontrolowania "zmiany ustaleń wynikających z decyzji administracyjnej". Owszem, część z ww. przepisów przyznaje uprawnienia władcze w wypadku, jeżeli na skutek prowadzonych nieprawidłowo robót budowlanych dochodzi do naruszenia warunków, wynikających z decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, zagrożenia bezpieczeństwa itp., ale negatywne skutki muszą być następstwem właśnie robót budowlanych. Jak zaś, słusznie, stwierdził pełnomocnik skarżącej, namalowanie linii stanowiska postojowego nie stanowi prowadzenia robót budowlanych. W ocenie Sądu prawidłowe jest uznanie pełnomocnika skarżącej, że przeciwdziałanie naruszeniu praw, wynikających ze współwłasności części budynku, praw obligacyjnych w postaci przyznanego uprawnienia do korzystania z części budynku lub wreszcie samowolnego dokonania podziału quoad usum części budynku stanowi przedmiot rozstrzygania przez sądy powszechne, na gruncie prawa cywilnego. Nie jest bowiem zadaniem organów nadzoru budowlanego rozstrzyganie sporów niepoddanych pod ich kognicję, w miejsce sądu powszechnego. Nie zasługuje na uznanie Sądu podniesiony w skardze, jako jedyny, zarzut naruszenia art. 104 § 1 i § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiedac budynki i ich usytuowanie. Należy wskazać, że pełnomocnik miał zapewne na myśli nie artykuł (gdyż w rozporządzeniach nie ma artykułów), ale § 104 ust. 1 i 3 rozporządzenia, a więc paragraf dotyczący parametrów drogi manewrowej w garażu jednoprzestrzennym i wymiarów stanowisk postojowych. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z uwagi na wyżej czynione rozważania, podlega ocenie organu nadzoru budowlanego wyłącznie takie naruszenie parametrów drogi manewrowej, które jest rzeczywiste i związane z nieprawidłowym prowadzeniem robót budowlanych – na dowolnym etapie, także po dopuszczeniu budynku do użytkowania. Przez namalowanie farbą na posadzce pasów – nawet, jeżeli w zamiarze osoby, która je namalowała miały one wytyczyć stanowisko postojowe - parametry drogi manewrowej nie zostają jednakże naruszone; nadal pozostają takie same, zaś samo namalowanie obrysu miejsca nie powoduje, że tym samym staje się ono miejscem postojowym, o którym mowa w § 104 ust. 3 rozporządzenia. Równie dobrze można by twierdzić, że namalowanie znaku graficznego na posadzce w obrębie drogi manewrowej narusza jej parametry. Należy ponadto wyraźnie podkreślić, że przyznanie osobie trzeciej prawa do korzystania z tzw. miejsca postojowego w budynku lub jego części, stanowiącym przedmiot współwłasności właścicieli odrębnych lokali, jest czynnością cywilnoprawną, a nie administracyjną i podlega prawu cywilnemu – tak w zakresie naruszenia praw współwłaścicieli, jak i prawidłowości rozporządzenia przedmiotem współwłasności. Kontrola sądu powszechnego, a nie administracyjnego dotyczy również sposobu wprowadzenia tej osoby trzeciej w posiadania (rozumiane, jak stan faktyczny) części nieruchomości wspólnej, np. poprzez namalowanie dla tej osoby pasów granicznych stanowiska postojowego. Czym innym jest też rzeczywiste naruszenie parametrów drogi manewrowej poprzez ich fizyczną zmianę, a czym innych faktyczne uniemożliwienie korzystania z drogi manewrowej lub utrudnienie takiego korzystania w sposób niestanowiący jednakże prowadzenia robót budowlanych – np. przez zaparkowanie pojazdu w miejscu do tego nieprzeznaczonym nawet, jeśli wyznaczonym za pomocą namalowanych na posadzce linii, ustawienie pachołków itp. Nie podlega jednakże kognicji organów nadzoru budowlanego, a co najwyżej kognicji sądów powszechnych naruszenie praw właścicieli, mających charakter cywilnoprawny. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał kontrolowaną decyzję [...] WINB za prawidłową prawnie i wydaną z uwzględnieniem ogólnych zasad prawa administracyjnego, jak również na podstawie prawidłowo wysnutych wniosków prawnych. Dlatego też, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.